#1-Şizofreni-#

Herkese merhaba, adım Eylül ve 25 yaşındayım. Kitaptan da anlaşıldığı üzere şizofreni hastasıyım, bu kitapta yaşadıklarımı anlatacağım sizlere..

Benim şizofrenim ortaokulda başladı, hiç arkadaşım yoktu ve zorbalık görüyordum. Kimse beni sevmiyordu, bunun nedenini bir türlü anlayamıyordum. Neden beni sevmiyorlardı? Neden beni aralarına almıyorlardı?

Bu yetmezmiş gibi öğretmenim beni sınıftan çıkarıp onlarla konuşurdu.. Beni de aralarına alsınlar diye.. Bu beni çok üzüyordu ama yapacak bir şeyim yoktu..

8. Sınıf.. Zorbalıklar iyice arttı, sesler yavaş yavaş başladı.. İlk başlarda sadece karnın ağrıyacak diye konuşuyorlardı ve ben onları dinleyip su içmeyi yavaştan kesmeye başladım.

Az su içip az yemek yiyordum, bu yüzden zayıflamıştım. Öğretmenlerim bunun farkındaydı, rehber öğretmenim ailemle konuştu.. Onun yanına gidip gelmek beni iyileştirdi..

Ama sorunlarım devam etti, ilk olarak dikkat eksikliği ile psikiyatriye gitmeye başladım. Doktorun kim olduğunu söylemeyeceğim sadece kadın olduğunu söyleyebilirim.

Bana ilaç verdi, bir hap.. Ben panikle hap yutamam dedim, su içmem gerektiği için paniklemiştim. Doktor hapı ikiye böldü ve yarım alacaksın bence bunu yutabilirsin dedi.. Kabul etmek zorunda kaldım..

İlacımı içtim, her seferinde daha da korkmaya başladım.. Sonra bir gün Teog zamanı geldi, benim zamanım da Lgs yoktu. Ona girdim, bir süre sonra sonuçlar açıklandı.. Kazanamamıştım...

Ama garip bir şekilde özel bir kolejin bursluluk sınavını kazanmıştım, Teog'tan önce bizim okulumuza gelip bursluluk sınavı yapmışlardı.. Annemler süpriz bir şekilde beni oraya yazdırdılar, mutluydum..

Sınıf arkadaşlarım iyiydi, ilk dönemim sıkıntısız geçti. Cumhuriyet bayramında şiir bile okudum ama o zaman annem hastanede yatıyordu ve bunu görememişti..

Buna çok üzülsem de annemin iyi olması için hep dua ettim, o iyileşti.. Bize döndü, biz derken kardeşim, babam ve bana. Ama okulun ikinci döneminde her şey değişti...

Nedense okula gitmek istemedim, servisten kaçtım. Okulun servisi de bir şeye benzemiyordu çünkü iki okulun öğrencilerini alıyordu..

Bu çok önemli değildi ama ben okulda yalnız hissediyordum, kendimi buraya ait hissetmiyordum.. Bir an önce derslerin bitmesini istiyordum, özel bir kolejde okuduğum için şanslı olduğumu düşünebilirsiniz, belki de bu kız salak diyorsunuzdur..

Salaktım.. Ama unutmayın herkes biraz salaktır..

İkinci dönem neredeyse hiç okula gitmedim, servise mesaj atıp gelmeyeceğimi yazdım hep.. Onlarda gelmediler. Annem ve babam bunu çok geç anladı, anlayınca işler değişti..

Hatta arkadaşlarım ile bile konuştular herkes her şeyi öğrendi. Pişman olmuştum. Okula dönmek istedim, çok uğraştım ama tasdikname almıştım, dönemedim..

Daha sonra açıktan okumaya karar verdim, annemle beraber halk eğitim merkezi açık öğretim lisesi müdürlüğüne gittik, kayıt oldum. Açık lise çok kolaydı, normal bir lise gibi sınava giriyordunuz. Sadece mezun olmak için kredi toplamak gerekiyordu.

Benim zamanımda 170 krediydi ama araya pandemi girdi, sınavlara giremedik ve bu yüzden bize giremediğimiz sınav kredilerini verdiler. Tabi ki canım annem çalışmadan aldığım için kızmıştı.. Ama hey sonuçta mezun olmayı başardım.

O gün babam kutlama için benden habersiz pasta almıştı ama benim içimde başka bir acı vardı...

Herkes gibi mezuniyet kutlayamadığım için üzülüyordum.. Ama bu benim suçumdu.. Yaptığım hataların bedelini çok ağır ödemiştim. Hala ödüyordum, sesler daha da arttı bu arada..

Yine su içmeyip yemek yememeye başlamıştım, hala zayıftım. Annemin geceleri nabzıma baktığını bilmiyordum.. Çok sonra öğrendim bunu, kötü hissetmiştim.. Annem ölmemden korkuyordu ve haklıydı çünkü sabahları bir bardak su içer ve bütün gün onunla dururdum.

Bunları neden anlatıyor diyebilirsiniz, artık içimde tutmak istemiyorum. Bu yüzden anlatıyorum, benim gibi olanlar vardır diye belki de.. Bu anlattıklarım sadece başlangıç, benim hikayem bunlarla sınırlı değil.

Daha bir çok şey var yazacağım, aslında şu an bile pişmanlık duyuyorum. Daha önce yazmadığım için, keşke yazsaydım ama korktum. Bana inanmazlar diye, deli olduğumu düşünürler diye..

Peki şimdi niye yazıyorsun dediğinizi duyuyorum, çünkü artık eskisi gibi korkmuyorum. Hikayemi herkese ulaştırmak istiyorum, belki de birine umut olurum.

Şu an bunları yazarken bana yaprak dökümü gözyaşı müziği eşlik ediyor. Yaprak dökümü çok sevdiğim bir dizidir. Neyse konudan sapmayalım, dinleyeni olmadığında değil anlayanı olmadığında sessizleşir insan..

Beni de anlayan çok kişi yok, ben kendimi karanlık bir yerde hissediyorum. Tepede bir delikten çok az güneş ışığı sızıyor, ona ulaşmaya çalışıyorum fakat ben yaklaştıkça ışık benden uzaklaşıyor.

Yere çöküyorum ve ağlıyorum, beni teselli eden kimse yok. Canımın yandığını hissediyorum, içimi kimseye dökemiyorum. Biliyorsunuz bu devirde birine güvenmek çok zor, insanların içi kötü..

Kimse göründüğü gibi değil, herkes kavga edecek yer arıyor.. Hayat zor ve şizofreni iseniz daha zor.. Duyduğum sesler bana o kadar şey söylüyorlar ki, anlatamam.

Onları susturmak çok zor, bazen bu dünyadan gitmek istediğim oluyor ama saçmalama diyorum.. Ne gitmesi, önünde uzunca bir hayat var ve giderken arkamda bırakacağım çok şey var..

Başta annem, babam, kardeşim. Onlar için savaşmam gerekiyor ama çok yoruldum. Beynimin içinde ki savaştan çok yoruldum, sadece dinlenmek istiyorum. Biraz sessizlik, bir tutam huzur..

Şizofrenim paranoyak değil, orta gibi. Sadece ses ve gölge.. Bir keresinde annemler annemin arkadaşının yazlığındayken evde tek kalmıştım. Geceydi, elektrik arızası vardı. Mum yakmıştım, o an gölge karşımda ki kapının önünde duruyordu.. Dokungaçları vardı, o an o kadar çok korkmuştum ki anlatamam. Korkudan ağlamaya başlamıştım..

Ağlayarak uyuyakalmışım, uyandığımda sabah olmuştu. Köpeğimi dışarı çıkarmak için kapıyı açtığımda kedilerimden birini çatıda unutmuşum o miyavlayarak içeri girdi.

Evde yedi kedi ve bir yavru köpeğim var, aslında iki köpekti ama büyük olan maalesef öldü.. Arkasından çok ağladım, hepimiz ağladık.. Bu daha çok yeni.. 12 yıllık arkadaşımdı.. Bu olay hastalığımı tetikledi.. Durup durup ağlıyordum, annemler anlamıyordu..

Derken öz teyzem gibi olan teyzemi kaybettim, o da ayrıca sarsıcı bir şeydi. Hayat zor, şizofreni olmak daha da zor. Ama yinede yaşıyoruz, bir şekilde hayatta kalıyoruz. Şahsen ben herkesin bir yaratılış sebebi olduğuna inanıyorum.

Her kötünün arkasında acı bir geçmiş vardır bence.. İnsanlar durup dururken kötü olmaz, doğuştan olanlar dışında.. Belki yanılıyorumdur ama ben böyle düşünüyorum.

Aksini düşünüyorsanız yorum olarak yazabilirsiniz, okurum.

Şizofreninin bana yaptığı çok şey var, mesela balkona çıkamıyorum. Aşağı baktığım zaman başım dönüyor, hemen içeri giriyorum. Çıkma o zaman dediğinizi duyuyorum, bazen mecbur çıkıyorum. Anneme çamaşır asmasında yardım ediyorum.

Bazen rüyalarımda sonu olmayan bir çukura düşüyorum, ölmüyorum ama bu düşüş ölmekten beter hissettiriyor. Çok yalnızım, dertleşecek kimsem yok. Dışarı çıkabileceğim arkadaşım yok.. Kardeşimde benimle dışarı çıkmak istemiyor, yol ortasında kavga ediyoruz çünkü.

Eskiden de hep kavga ederdik, kardeşim bana vurur sonra annem kızınca özür dilerdi. Yine de güzel bir çocukluk geçirdim onun sayesinde, eski evimizde arka odayı oyun odası olarak kullanırdık.. Koltuğu at arabası yapardık.. Koltuktan koltuğa zıplardık.

Eğlenceliydi, bazen yeniden çocuk olmak istiyorum ama olamam.. Bu imkansız fakat içimde ki çocuk asla büyümeyecek. Hep çocuk olarak kalacak..

İçinizde ki çocuğun çocuk olarak kalmasına izin verin bence, daha iyi hissedeceksiniz.

Benden şimdilik bu kadar, bir sonraki bölümde görüşmek üzere.

~Bölüm Sonu ~