#3-Sodyum-#

Merhaba, öncelikle nasılsınız? Umarım iyisinizdir, ben bugün birazcık kötüyüm. Sesler bana pek iyi şeyler söylemiyorlar ama onları dinlememeye çalışıyorum. Her ne kadar zor olsa da bunu yapmak zorundayım, çünkü anneme söz verdim.. İyileşecektim, sözümü tutmaya çalışıyorum...

Şimdi başlık neden sodyum diyorsunuz biliyorum, çünkü anlatacaklarım sodyum ile ilgili.
Yıl 2022, yine zayıftım ve su içmiyordum.

O zaman babam bize süpriz yaptı ve tatile çıktık, deniz soğuk olsa da güzel bir tatildi. Deniz, kum ve güneş.. Nasıl kötü olsun ki değil mi?

Kötü olan bendim, tatilden döndükten sonra iyice halsiz düşmüştüm. Her zaman halsizdin dediğinizi duyar gibiyim ama bu farklı bir halsizlikti.

Kesinlikle yerimden kalkamıyordum, çok zor yürüyordum. Çarpıntım vardı, anneme söylediğimde "Sen hep kötüsün." Dedi. Bunu duyunca sessizleştim lakin bir sabah kalktığımda bacağımda yara vardı.. Nasıl olduğunu bilmiyordum, çok acıyordu..

Buda geçti, annem gerçekten iyi olmadığımı anlayınca gece acile gittik.. Muayene edip serum verdiler, serumdan sonra anneme bir şeyler söylemek istedim ama konuşamadım.
Muayene ettiler, kulaklarım tıkanıyordu bu yüzden kulak burun boğaz görsün dediler.

O zaman bana ne olduğunu bilmiyordum ama çok korkuyordum.

Ertesi sabah erken kalktık ve kulak burun boğaza gittik, kulaklarımın sağlam olduğunu öğrendim. Dahiliyeye yolladılar belki kansızlık halsiz yapar diye..

Sonuçlar çıkınca doktor inanamadı laboratuvar hata yapmıştır dedi ve bir tahlil daha istedi. Yine aynı sonuç çıkınca son bir tahlil istedi ve aynı çıkarsa yatış vereceğim dedi.

Tahlil sonucu yine aynıydı.. Doktor tamam dedi ve yatış verdi, korkuyordum. Komaya girmek üzereydim, nasıl hayatta kaldığımı bile bilmiyordum..

İki kişilik bir odaya alındım, Damar yolu açıldı hemen. Her gün iki litre serum yedim, bir keresinde tuvalete gitmek istedim ama adım atlamaz yere yapıştım. Annem koşup "Hemşire hanım yetişin, kızım düştü.." Diye bağırdı.

Hemşireler gelip kalkmamam için bez taktılar bu annemin yanında olduğu için çok utanmıştım.. Ama kimin umurunda böyle diyorum çünkü o zaman bilincim gidip geliyordu..

Sürekli uyuyordum, annem uyandırıp su içiriyordu. Kollarımda serum izleri vardı ve bazı damarlarımı patlatmıştım. Hastahanede dört kocaman gün geçirdim...

Serumlar, kan tahlilleri.. Her gün bunları yapıyorlardı.. İlk yemekte çorba gelmişti, içmek istemedim ama annem içirdi fakat içince kustum. Hemşireler üzerimi temizledi ve bunu beklediklerini söyledi.

Daha sonra bir şey yiyemedim, ertesi gün nöroloji uzmanı gelip muayene etti. Nörolojik muayene de sıkıntı vardı. Gösterdikleri hareketi yapamıyordum bu yüzden Mr çekildi, o zaman beynim de hasar olduğunu öğrendim..

Annem gelince bana kızdı, ağlıyordu...

O hep beyin hücrelerini öldürüyorsun derdi, haklıymış.. Bunu ölmek üzereyken anladım, öleceğimi sandım. Çünkü doktor komada olmam gerektiğini söylemişti.. Nasıl komaya girmemiştim?

Bilmiyordum..

Babam o zaman yurt dışında çalışıyordu, yanımda olamadığı için üzülmüştü.. Ben hastaneye yatarken o gitmek zorunda kalmıştı.. Annem benim yanımdaydı, kardeşim ise evdeydi.. Dışarı çıkamıyordu çünkü covid olmuştu..

Ben yaşamak için savaşırken oda evde aynı şeyi yapıyordu, dürüst olmak gerekirse kardeşim için çok korktum. Çünkü covid çok zor bir hastalıktı.. Aşı olduğu halde olmuştu.. Ben hiç covid olmadım, ama olurum diye korktum ne yalan söyleyeyim..

Bazen rüyalarıma bile giriyordu, bu arada babamın çalıştığı yerde ki arkadaşları da covid olmuştu ama mucize gibi babama bulaşmamıştı.
Bundan sonra babam yurt dışından döndü, ilk defa beni su içerken görünce çok sevindi..

Görüntülü konuşsakta onu özlüyordum, yanımda olmasını istiyordum. Küçükken ilk defa şehir dışında çalışırken çok ağlamıştım, ben böyle yapınca babam hafta sonu gelmişti.

Onu görünce çok sevinmiştim, sıkıca sarıldım. Sarılmama karşılık verdi, rahatlamıştım. Daha sonra yine gitti ama bu sefer ben ağlamadım, çünkü bundan sonra alışmaya başladım. Alışınca acı azaldı, göz yaşlarım durdu.

Şimdilerde babam çalışmıyor, çatı ile uğraşıyor. Orayı topladı, iyi de yaptı.
Annem de çalışmıyor, evde terör estiriyor. Annem biraz nasıl desem serttir, istediğinin hemen olmasını ister. Çok beklediğini görmedim hiçbir zaman..

Ben her gün öğleden sonra ona Türk kahvesi yaparım, bir tek benim kahvemi içer annem. Babam her zaman içmez o genelde nescafe içer. Tam bir kahve bağımlısıdr.

Kardeşimde nescafe içer ama babam gibi değildir, genelde soğuk filtre kahve içmeyi sever. Bu sıcaklarda iyi geliyor tabi, ben ise sadece sabahları bir bardak kahve içerim. Annemler gibi değilim, çayı daha çok severim.

Çatıda semaverimiz var, onun çayı çok güzel oluyor. Tabi bu arada sesler hala aynı şekilde devam ediyordu, annemler tavsiye üzerine beni özel bir doktora götürdüler. Psikiyatriye yani..

Ben konuştum o dinledi, annemleri çağırdı sonra benim için bir su fobisi olduğunu söyledi ve yatış verdi.. Hayatımda ilk defa psikiyatriye yatacaktım, nasıl bir yer bilmiyordum. Kimlerle karşılacağımı bilmiyordum..

Çok korkmuştum, annemden uzakta olmak istemiyordum.. İki gün sonra hastahaneden haber geldi, yer açılmıştı.. Hep beraber gittik, ben tek başıma olacağımı sanarken danışmada ki kadın refakatçi kim dedi.

Dördümüz de birbirimize baktık, Annem ben olurum dedi. Tek olmayacağıma çok sevinmiştim, annem gülümsedi. Onun yanımda olması bana güç verdi ama yine de korkmama engel olamadım.

İlk gün çok sevdiğim hemşirem sodyumun çok yüksek olduğunu ve düşürmek için saat başı su içireceğiz dedi. Bunu duyunca aşırı derecede korkmuştum hemşire bana yaklaştı ve önümde diz çöküp sana su içirirsem ne yaparsın dedi.. Beddua alırsın dedim karşılık olarak..

Bana beddua edebilirsin dedi ve ekledi ama sana su içirmek zorundayım. O gün saat başı su içtim, karnımın ağrısına nasıl dayandım bilmiyorum. Ama dayandım..

İlk yatışımda dört hafta hastane de kaldım, en az üç hafta kalmanız gerekiyor psikiyatri de.. Üç hafta dolmadan bırakmıyorlar.

Psikiyatri de unutamayacağım çok şey gördüm, birbirlerine aşık iki salak daha sonra deport edildiler.. El ele tutuşup koridorda yürüyorlardı, hemşireler kızsa da yapıyorlardı. En son uyarıları dikkate almayınca deport edildiler.

Çok umurumda değildi açıkçası, aşkla ilgilenemeyecek kadar kötüydüm. Klinikte vakit hiç geçmiyordu, bilgisayarda da istediğimiz şeyleri yapamıyorduk. Hemşireler bizi eğlendirmek için ellerinden geleni yapıyorlardı ama kimse onları takmıyordu.

En sonunda hastabakıcılar karaoke mikrofonu ile şarkı söylemeye başladılar. Güzeldi, eğleniyordum.. Bir tanesi bana istediğim şarkıyı söyledi. Mutlu olmuştum, zaten bundan sonra da yemek zamanı geldi. Hastahane yemekleri çok güzel değildir bilirsiniz, psikiyatri kliniğinde ki yemeklerde çok güzel değildi bazen gelen yemeği almak yerine kantinden bir şeyler alıyorduk.

Babamla kardeşim sağolsunlar her gün yanımıza geldi, bize poğaça falan yaptılar. Bazen börek, bazen de kurabiye.. Hastanede yemeklerinden bıktığımızda bunlar imdadımıza yetişti..

Tabi bu tedavi sayesinde sesler azalmaya başladı, rahat rahat su içmeye başladım. Sodyum seviyem normale döndü, iyileşiyordum. Dört hafta sonra taburcu oldum. Artık yepyeni bir ben vardı, korkuları azalmıştı.. Mutluydum artık..

Evime gelince en çok hayvanlarımız bizi özlemişti, sevindirik olmuşlardı. Bende öyle, evimi çok özlemiştim.. İlk başlarda eve uyum sağlamak zor oldu, ama alıştım.. Evden çok dışarıda su içiyordum..

Her şey çok iyi gidiyordu..
Taa ki o güne kadar...

~Bölüm Sonu ~