Bölümler 2Şu an: BÖLÜM-2 “en büyük yaraları, en güvendiklerimiz açar”
- 1 Bazı günahlar unutulmaz, bazı aşklar affedilmez.383 kelime
- 2 BÖLÜM-2 “en büyük yaraları, en güvendiklerimiz açar”680 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Saat sabahın sabahın 04.17'siydi.
Lavin, o gece gözlerini bir dakika bile kapatmamıştı. Elinde saatlerdir aynı fotoğraf vardı. Fotoğraftaki kadının yüzüne bakıyor, annesinin neden bu kadar korktuğunu anlamaya çalışıyordu.
Yatağından kalktı. Üzerine bir hırka geçirip aşağı indi.
Mutfaktan sesler geliyordu.
Annesi, Nermin, telefonla konuşuyordu.
"Hayır, Demir'in bunu öğrenmesine izin veremeyiz. O kız gerçeği öğrenirse hepimiz mahvoluruz."
Lavin olduğu yerde dondu.
Demir.
Yine aynı isim.
Telefon görüşmesi bitince Lavin mutfağa girdi.
"Demir neden benim gerçeğimi öğrenmemi istemiyor?"
Nermin'in elindeki fincan yere düştü.
"Lavin! Sen ne zaman geldin?"
"Yeter artık anne. Bana doğruyu söyle."
"Lütfen kızım..."
"Ben senin kızın mıyım?"
"Tabii ki benim kızımsın."
"O zaman neden herkes benden bir şey saklıyor?"
Nermin kızına sarılmak istedi ama Lavin geri çekildi.
"Dokunma bana. Önce gerçeği anlat."
Tam o sırada konağın kapısı sertçe açıldı.
Halil içeri girdi. Arkasında iki adam vardı.
"Lavin, odana çık."
"Hayır baba. Bu sefer hiçbir yere gitmiyorum."
Halil kızının gözlerine baktı. İlk defa karşısında bu kadar kararlı durduğunu görüyordu.
"Demir Karahan'la görüşmeyeceksin. Onun adını bile duymayacaksın."
Lavin alaycı bir şekilde güldü.
"Demek doğru yere bakıyorum."
Aynı saatlerde — Karahan Yalısı
Demir, çalışma odasında oturmuş, önündeki dosyayı inceliyordu.
Kapı çaldı.
İçeri küçük kardeşi Kaan girdi.
"Abi, Arslanların evine gitmişsin."
Demir dosyayı kapattı.
"Evet."
"Yıllardır beklediğin şeyi yapacak mısın?"
Demir ayağa kalktı, pencereden dışarı baktı.
"Halil Arslan benden aldığı hayatın hesabını verecek."
Kaan bir süre sustu.
"Peki ya kız?"
Demir'in yüzündeki ifade değişti.
"Lavin'in bu olayla hiçbir ilgisi yok."
"Abi, o kız Arslanların kızı."
Demir kardeşine döndü.
"Bir daha onun hakkında böyle konuşma."
Kaan şaşkınlıkla baktı.
"Yoksa ona acıyor musun?"
Demir cevap vermedi.
Çünkü kendisinin bile henüz anlamlandıramadığı bir şey vardı.
Lavin'i gördüğü an, yıllardır içinde taşıdığı öfke ilk defa yerini başka bir duyguya bırakmıştı.
Öğleden sonra — Arslan Konağı
Lavin odasında hazırlanıyordu.
Siyah pantolonunu, beyaz gömleğini giydi. Saçlarını açık bıraktı ve çantasını aldı.
Annesi kapının önünde belirdi.
"Nereye gidiyorsun?"
"Gerçekleri öğrenmeye."
"Lavin, sakın!"
Lavin kapıda durdu.
"Anne, ben bu evde doğdum. Bu evde büyüdüm. Ama ilk defa kendimi yabancı hissediyorum."
Ve çıktı.
Şoförüne haber vermeden kendi arabasına bindi. Telefonundaki numarayı açtı.
Demir Karahan.
Numarayı nereden bulduğunu kendisi de bilmiyordu. Belki babasının telefonunda görmüştü.
Aradı.
İkinci çalışta telefon açıldı.
"Efendim?"
"Ben Lavin."
Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.
"Dinliyorum."
"Seninle görüşmemiz gerekiyor."
"Neden?"
"Çünkü dün gece hayatımı mahvettin. Şimdi de bana ne sakladığını anlatacaksın."
Demir hafifçe güldü.
"Cesursun."
"Sen de fazla konuşuyorsun. Adres gönder."
Telefon kapandı.
Yaklaşık yarım saat sonra Lavin, Boğaz manzaralı büyük bir yalının önündeydi.
Kapı açıldı.
Karşısında Demir vardı.
Siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı.
"Hoş geldin Lavin Arslan."
Lavin gözlerini ondan ayırmadan konuştu.
"Ben buraya misafirliğe gelmedim."
Demir kenara çekildi.
"Biliyorum. İçeri gel."
Lavin salona girdi. Masanın üzerinde bir dosya duruyordu.
"Aç."
Lavin dosyayı açtı.
İçinden hastane kayıtları, eski belgeler ve bir doğum raporu çıktı.
Bir belgeyi eline aldı.
Gözleri satırlarda ilerlerken nefesi kesildi.
Doğum tarihi: 15.11.2009
Biyolojik anne: Nermin Arslan
Biyolojik baba: Halil Arslan
Lavin şaşkınlıkla Demir'e baktı.
"Benim ailemle ilgili hiçbir şey yok burada. Beni buraya neden çağırdın?"
Demir yavaşça masaya yaklaştı.
"Çünkü bu belgeler gerçek."
"Ne demek istiyorsun?"
Demir başka bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta Halil Arslan'ın yanında genç bir adam vardı.
Lavin fotoğrafı eline aldı.
"Bu kim?"
Demir'in yüzü sertleşti.
"Babam."
"Ne olmuş babana?"
Demir birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerini Lavin'e dikti.
"Sen doğduğun gece babam öldürüldü."
Lavin'in elindeki fotoğraf yere düştü.
"Ne?"
Demir'in sesi bu kez daha soğuktu.
"Ve onu öldüren kişinin kim olduğunu baban çok iyi biliyor."
Lavin'in dudakları titredi.
"Babam mı yaptı bunu?"
Demir cevap vermedi.
Tam o sırada telefonuna bir mesaj geldi.
Mesajı okuduğunda yüzü değişti.
Kaan'dandı.
'Abi, Lavin'in annesi bu sabah evden kaçmış. Ama gitmeden önce bir not bırakmış.'
Demir telefonu cebine koydu.
Lavin telaşla sordu:
"Ne oldu?"
Demir ona baktı.
"Annen kayboldu."
Lavin'in gözleri doldu.
"Ne?"
Demir kapıya yöneldi.
"Artık bu mesele ikimizin de hayatını değiştirecek."
Lavin arkasından seslendi:
"Demir!"
Adam durdu.
"Bana bir daha yalan söylersen seni asla affetmem."
Demir başını hafifçe çevirdi.
"Sen daha benim sana söylemediğim yalanları bilmiyorsun, Lavin."
BÖLÜM SONU
Bir sır daha açığa çıkmıştı. Fakat asıl soru hâlâ cevapsızdı: Demir Karahan, Lavin'den intikam mı alacaktı, yoksa onu korumak için kendi ailesine bile karşı mı gelecekti?
Bölüm etkileşimi
