Bölümler 2Şu an: Bazı günahlar unutulmaz, bazı aşklar affedilmez.
- 1 Bazı günahlar unutulmaz, bazı aşklar affedilmez.383 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 BÖLÜM-2 “en büyük yaraları, en güvendiklerimiz açar”680 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İstanbul, gece yarısını çoktan geçmişti.
Yağmur, şehrin sokaklarını döverken Arslan ailesinin konağında kimsenin uyumaya niyeti yoktu.
Lavin Arslan, merdivenlerin başında durmuş, aşağıdan gelen bağrışmaları dinliyordu. Üzerinde siyah saten bir gecelik, ayaklarında terlikleri vardı. Babasının sesini tanımamak mümkün değildi.
"Bu konu burada kapanacak! Bir daha o adamın adını bu evde duymayacağım!"
Lavin kaşlarını çattı.
Babası yıllardır ilk defa bu kadar öfkeliydi.
Sessizce merdivenlerden indi. Salonun kapısına yaklaştığında annesinin ağladığını gördü.
"Ne oluyor burada?" diye sordu.
Salondaki herkes sustu.
Babası, Halil Arslan, kızına döndü.
"Odana çık Lavin."
"Önce ne olduğunu söyle."
"Lavin, dedim odana çık!"
"Ben çocuk değilim baba!"
Halil, elindeki bardağı masaya sertçe bıraktı.
"Senin bilmediğin şeyler var. Ve bilmeden kalman gerekiyor."
Lavin acı acı güldü.
"Bu evde herkes benden bir şey saklıyor zaten."
Tam arkasını dönüp gidecekken kapının zili çaldı.
Hizmetçi kapıyı açtı.
İçeri uzun boylu, siyah takım elbiseli bir adam girdi. Üzerinden yağmur damlıyordu. Yüzünde en ufak bir ifade yoktu.
Demir Karahan.
Lavin onu daha önce hiç görmemişti.
Ama babasının yüzündeki değişimi fark etmişti.
Halil ayağa kalktı.
"Senin burada ne işin var?"
Demir, gözlerini Halil'den ayırmadan cevap verdi.
"Yarım kalan hesabımızı kapatmaya geldim."
"Bu evde seninle konuşacak hiçbir şeyim yok."
Demir hafifçe gülümsedi.
"Öyle mi? Peki, kızına geçmişini anlatmaya ne zaman başlayacaksın?"
Lavin'in kalbi hızlandı.
"Ne geçmişi?"
Demir ilk defa başını çevirip ona baktı.
Göz göze geldiler.
"Demek sen Lavin'sin."
Lavin bir adım öne çıktı.
"Benim hakkımda ne biliyorsun?"
Demir birkaç saniye sustu.
Sonra tek bir cümle söyledi:
"Keşke hiç doğmamış olsaydın diyeceğin bir ailen var senin."
Halil öfkeyle bağırdı.
"Yeter!"
Demir cebinden eski, sararmış bir fotoğraf çıkardı ve masanın üzerine bıraktı.
Lavin fotoğrafa yaklaştı.
Fotoğrafta genç bir kadın, kucağında kundaktaki bir bebekle duruyordu. Kadının arkasında ise babası vardı.
Fotoğrafın arkasına kırmızı kalemle bir tarih yazılmıştı.
15 Kasım 2009.
Lavin'in doğum tarihi.
Fotoğrafı eline aldı. Parmakları titriyordu.
"Bu kadın kim?"
Demir kapıya doğru yürümeye başladı.
Tam çıkarken arkasını döndü.
"Annenin sana anlattığı hikâyelerin hiçbirine inanma, Lavin."
Kapı kapandı.
Lavin, fotoğrafı elinde tutarak annesine döndü.
"Anne..."
Kadın gözyaşlarını silmeye çalıştı.
"Ne olur kızım, bu gece hiçbir şey sorma."
Lavin'in gözleri doldu.
"Ben kimin kızıyım?"
Salonda derin bir sessizlik oldu.
Ve Halil Arslan'ın ağzından çıkan tek cümle, o gece bütün hayatları değiştirdi:
"Keşke o gün o anlaşmayı yapmasaydım..."
BÖLÜM SONU.
Bir sonraki bölümde: Lavin'in gerçek annesi kim? Demir Karahan neden yıllardır Arslan ailesinin peşinde?
Bölüm etkileşimi
