Bölümler 2Şu an: Yemin Töreni
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Aradan bir hafta geçmişti. Hala bunu gerçekten yapacaklarına emin değillerdi. Ama Ataman bunu aklına koymuştu. Halen onun bir fikrinden döndüğünü gören olmamıştı.
Umay ' in arkadaşı Aybüke gelmişti. Yanın da birkaç arkadaşı da vardı. En başta da Gerilla Timinin komutanı Gökçe.
Gökçe , 16 yaşındayken babası bir operasyon da şehit olmuştu. O yaşına kadar babası Gökçe yi hep desteklenmişti. Hatta ona silah tutmayı bile öğretmişti. Bu yüzden bu konularda çok tecrübeliydi. Umay onları görünce Aybike' ye sarıldı.
- Hoşgeldin Aybüke.
-hoşbuldum Umay.
Ataman Yüzbaşı :
- Hoşgeldiniz arkadaşlar. Ben Tulpar Timinin komutanı Ataman Yüzbaşı.
Gökçe :
- Bende Gerilla Timinin komutanı Yüzbaşı Gökçe BAYINDIR .
(Arkasındakileri göstererek )
Bu Tuna siber saldırı uzmanımız,
Yanındaki Mustafa bomba imha uzmanımız ,
Aybüke Üsteğmen Yabancı Dil ve irtibat görevilimiz aynı zamanda da hafızdır.
Daha gelecek devrelerimiz vardı ama izin günlerini ayarlayamadılar maalesef.
Ataman :
- Olsun onların düşünmesi yeter. Valla bu kadar yüksek bir katılım bende beklemiyordum. Ülke de bu kadar delinin olduğunu bilmiyordum.
(Herkesin yüzünde ufak bir tebessüm oluştu.) Gerçekten de uygurlar için sadece Gerilla Timi değil , birçok kişi gelmişti yada isteyip de gelmemişti. Ama, o gün geleceklerine dair söz vermişlerdi. O gece Orhan Ustanın yanına gittiler . Orhan Usta da çok isterdi bu gençlerle birlikte şehadet şerbetini içmeyi ama bu haliyle orda sadece bir yük olurdu. Bu yüzden o bundan edebildiği yardımı edecekti.
Dışarıda fırtına vardı. Gök gülüyordu. Sanki gökyüzü onları hissetmiş, ve onların yıllanmış kinlerini akıttığı gibi bulutlarındaki damlaları serbest bırakıyordu.
Orhan Ustanın kullanmadığı eski , küçük bir odada, masanın üzerinde ki bayrağa ve kuran' a el basarak ant içtiler. Hepsi yürekten istiyordu uygurların kurtulmasını .
Tulpar Timi ve Gerilla Timi baya sohbete dalmışlardı.
Aybüke :
- Ya Asrlan ben seni bir yerden tanıyorum gibiyim yüzün çok tanıdık.
Arslan :
- Bende seni bir yerden tanıyor gibiyim ama çıkaramadım.
Aybüke :
- Sen tekvando ya gidiyormuydun?
Arslan :
- Evet. Aa tamam şimdi hatırladım aynı salondaydık değil mi?
Aybüke :
- Evett.
( Arkadan bir ses gelir )
Gökhan :
- Orhan Usta ne olur 1 kez çal ya
Orhan Usta :
- Yok evladım artık bizden geçti.
Halil:
- Aaaa duymamış olayım ustam sen hala günümüz Ozanlara bin basarsın haydi bir kere çal.
Orhan Usta biraz zorlada olsa kabul eder :
-İyi ama 1 kez çalarım başka yok.
Halil :
- Ustam biz seni ikma etmişiz 1 tane türküyle kurtulabilirmisin sence . 5 tane türkü çal olmaz mı ?
- Halil sen o bir türküden de olmak istiyorsun heralde.
- Yok Ustam estağfurullah ama çalmışken bari 3 tane olsun.
(Orhan Usta hayır der gibi bir bakış atar)
-İki?
-Tamam ama sadece 2 tane .
Ataman :
- Tamam Ustam ikiden fazla istemeyecekler.
Orhan Usta yıllanmış sazını sandığım yanından aldı ve sordu ;
- Ee çocuklar ne çalayım?
- Gurup Orhunlardan Özgürlük marşını vardı ya bir ara sürekli söylerdin .
- Söyleyeyim bakalım paslanmış mıyım.
Gün bugündür hürriyet ateşi yansın
Kızıl Çine özgürlüğe yürüyoruz biz
Zalimi alkışlayan dünya utansın
Zafer çok yakında görüyoruz biz
Doğuyor bir güneş doğarak coşuyor
Uygur türkleri özgürlüğe koşuyor
Bağımsızlık ateşi yandı bir kere
Doğu türkistanda düştü her yere
Baş kaldırıp yapılan tüm zulümlere
Dualarla yeniden doğuyoruz biz
Doğuyor bir güneş doğacak coşuyor
Uygur türkleri özgürlüğe koşuyor
Tam topa karışık imanımız var
Dilde tekbir elde kuranımız var
Bir ölsekte binlerce canımız var
Bu dava sonsuzdur biliyoruz biz
Doğuyor bir güneş doğacak coşuyor
Uygur türkleri özgürlüğe koşuyor
Halil:
- Evet Ustam son bir hakkımız kaldı heralde onda da ne olsun ne olsun bunada sen karar ver doktor hanım.
Meva: (doktor hanım dediği için sinirli bir bakış atar)
- Beni Çağır söylermisin Orhan Usta ?
-Söylerim elbet.
Ey sevdiğim burda ömür
Biterken ağır ağır
Katran gecelere inat
Sen rüyana beni çağır oyy
Çağır engel değil gece
Engel değil şu işkence
Yürek özgür kuş misali
Çağır beni sen bu gece
Çağır dağları aşayım
Aşılması yol eyleyim
Kırıp hasret zincirini
Çağır koynunda öleyim
Çağır engel değil gece
Engel değil şu işkence
Yürek Özgür kuş misali
Çağır beni sen bu gece
Ey sevdiğim bir gün gelir
Biter çektiğimiz kahır
Sönmeyen şafağa inat
Sen rüyana beni çağır oyy
Çağır engel değil gece
Engel değil şu işkence
Yürek Özgür kuş misali
Çağır beni sen bu gece
Çağır dağları aşayım
Aşılmayızı yok eyleyim
Kırıp hasret zincirini
Çağır koynunda öyleyim
Gökçe :
- Ağzına sağlık Orhan Usta ne güzel söyledin.
- Saol Gökçe kızım.
( biraz Gökçe'yi süzer)
Gözlerinde ne güzelmiş, bir devremin gözleri de böyleydi sana bakınca aklıma o geldi.
-(Gökçe bu kişinin babası olduğunu düşündü merakla) adı neydi ? Diye sordu.
- Muhammed di . Muhammed Bayındır. Tanıyormusun yoksa ?
- Babamdı (dedi hüzünlü bir sesle)
- Ruhu şad olsun, senin gibi güzel, güçlü bir kız yetiştirmiş. Hem oda senin gibiydi yüzünüze huyunu da ondan almışsın belli.
Gökhan Özgürlük marşını duyunca kendinden geçmişti. Çünkü oda bir uygurdu. Türkiyeye geldiklerinde 5 yaşındaydı.Orda öyle şeyler yaşamışlardır ki hala dün gibi aklındaydı yaşadıkları. Mesela hala babasından haber alamıyordu. Öldü mü yaşıyor mu bilmiyordu. Eve giren o Çinli ajanın yüzünü hala unutamıyordu. Polisler onu kamplara götürmeye çalıştıklarını daki annesinin yalvarışını... O şerefsiz Çinlilerden dolayı ablası aklını yitirip kendini öldürmüştü. Cansız bedeni aklından gitmiyordu. Komşusunun kızıyla bile nasıl saklanarak oyunlar oynadıklarını.Gizlice namaz kılmaya çalışmak bildikleri kadarıyla, Askerlerin olmadığı yerlerde bilenlerin dinimizi nasıl anlatmaya çalıştıklarını yakalananlara ne olduğunu, annesiyle ordan kaçarken ne zorluklar yaşadığını. Hiç birini unutmaya niyeti yoktu, çünkü biliyordu ki unutursa unutulurlardı.
" Ardaşlar bu bölümde GURUP ORHUNLARIN tekrar hatırlanması için Doğu Türkistan'la ilgili bir türkülerini yazdım. Biliyorum bazı yerler çok çocukça ve mantıksız gelebilir ama ben bu hikayeyi unutulan Sincan Uygur katliamını tekrar gündeme getirmek için yazdım. Burda yazdığım şeyleri Uygurlar gerçekten de yaşıyorlar hepsi farklı bir uygurun anlattıkları bazıları yapılan tecavüzlerden aklını yitirirken 7 milyon Uygur türklerinden haber alınamıyor. Çocukları çok küçük yaşta ailelerinden koparılarak Çinlileştiriliyor. Düzeltmem gereken yerleri yorumlara yazabilirsiniz kitap yazma konusunda biraz acemiyim."
Bölüm etkileşimi
