Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: İLK HAMLE

"İnsan bazen kendi hayatının şahı olduğunu sanır. Oysa bazı hikayeler, daha ilk hamlede bir piyon olduğumuzu öğretir."

İnsanın çaresiz olduğu zamanlar vardır ya… Ne yapacağını bilemediği, ne olacağını kestiremediği, yapmak istemediği halde yapmak zorunda kaldığı zamanlar… İçinden defalarca kaçıp gitmek gelir ama ayaklarını yerinden kıpırdatamaz. Bağırmak, haykırmak, karşı çıkmak ister ama sesi boğazına düğümlenir. Her şeyin bir anda bitmesini, gözlerini kapattığında bambaşka bir hayata uyanmayı diler. İşte insanın kendisini en çok yabancı hissettiği zamanlar tam da o anlardır. Ben şu an tam olarak öyle bir yerdeyim. Çaresizim. Umutsuzum. Korkuyorum. Karşımda duran hayatı kabul etmek istemiyorum ama elimden hiçbir şey gelmiyor. Sanki birileri benim yerime karar vermiş, benim yerime yaşamış ve şimdi de benim yerime geleceğimi belirlemişti. Üstelik bütün bunlar olurken kimse bana ne istediğimi sormamıştı. Şimdi ise önümde bir nikah masası, önümde titreyen parmaklarım ve yanımda hayatımın geri kalanını paylaşmam beklenen bir adam vardı.

"Sanırım duymadınız. Olur böyle şeyler, heyecandandır." Nikah memurunun şakacı bir şekilde gülümsemesiyle salonda hafif bir tebessüm oluştu. Herkes bunun sıradan bir nikah heyecanı olduğunu düşünüyordu. Belki de dışarıdan bakıldığında öyle görünüyordu. Oysa kimse içimde kopan fırtınadan haberdar değildi.

"Soruyu tekrarlıyorum. Siz, Mustafa kızı Duru Vera Yalçın, Barın Demir Karahan'ı eşiniz olarak kabul ediyor musunuz?"

İsmimi duyduğumda içimde bir şeylerin koptuğunu hissettim. Duru Vera Yalçın… Birazdan başka bir soyadının arkasına saklanacak olan ismim. Başımı kaldırıp etrafıma bakmaya cesaret edemedim. Gözlerimi önümde birleştirdiğim ellerime dikmiş, parmaklarımla oynuyordum. Avuçlarım terlemişti. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki sanki salondaki herkes duyabilecekmiş gibi hissediyordum. Yanımda oturan adama bakmıyordum bile. O ise koyu kahverengi gözlerini üzerime dikmiş, tek kelime etmeden beni izliyordu. Bakışlarını üzerimde hissetmemek mümkün değildi. Başımı çevirmesem bile orada olduğunu biliyordum.

Barın Demir Karahan… Herkesin korktuğu, önünde eğildiği, karşısına çıkmaya kimsenin cesaret edemediği adam. Adını duyanların bile sesini alçalttığı, yalnızca ülkemizde değil, yurt dışında da tanınan; birçok şehirde ve ülkede iş yerleri bulunan, güçlü ve zengin bir adamdı. Ve şimdi benim yanımda oturuyordu. Daha doğrusu, birkaç dakika sonra kocam olacak adamdı. Bir yabancı. Hayatım boyunca belki birkaç kez aynı ortamda bulunduğum, hakkında duyduklarım dışında hiçbir şey bilmediğim bir adamla evlenmek üzereydim. İnsan hiç tanımadığı birine nasıl hayatını emanet edebilirdi? Nasıl onunla aynı evi, aynı soyadı, aynı hayatı paylaşmayı kabul edebilirdi? Bilmiyordum. Bildiğim tek şey, bu evliliği istemediğimdi. Ama istememek, her zaman engel olabilmek anlamına gelmiyordu.

Nikah memurunun yüzündeki gülümseme yavaş yavaş silinirken salondaki sessizlik daha da ağırlaştı. Herkes benden bir cevap bekliyordu. Bir cevap… Sadece iki kelime. Ama o iki kelime hayatımın geri kalanını değiştirecekti. Dudaklarımı araladım fakat sesim çıkmadı. Boğazımdaki düğümü yutkunarak çözmeye çalıştım. Bir kez daha derin bir nefes aldım. Yanımdaki adamın bakışlarını hala üzerimde hissettiğim o an, hayatımın en zor kararını vermek zorunda kaldım.
Tam konuşacakken yanımdaki adamdan gelen kısık ve sert sesle irkildim.

"Evet de bitsin."

Başımı hafifçe ona çevirdim. Ne kadar kolay söylemişti. Sanki hayatımın geri kalanını etkileyecek bir karar vermiyormuşuz da sıradan bir işi hallediyormuşuz gibi… Yüzünde en ufak bir duygu belirtisi bile yoktu. Soğuk bakışları hala üzerimdeydi. Haklıydı, ne yapabilirdim ki? Hayır desem ne değişecekti? Belki beni, belki ailemi, belki de ikimizi birden öldürürdü. Aslında bu duruma nasıl geldiğimizi ben de bilmiyordum. Birkaç hafta öncesine kadar kendi hayatıma sahip olduğumu sanıyordum. Şimdi ise hayatımın en önemli kararını bile kendim veremiyordum. Hafifçe yutkundum. Dudaklarıma zoraki bir gülümseme yerleştirip gözlerimi nikah memuruna çevirdim.

"Evet, ediyorum."

Sözlerimle birlikte salonda alkış sesleri yükseldi. İnsanlar gülümsüyor, birbirlerini tebrik ediyor, sanki dünyanın en mutlu çiftine şahitlik ediyorlardı. Oysa kimse bu masada oturan iki insanın aslında ne kadar yabancı olduğunu bilmiyordu. Nikah memuru gülümseyerek bu kez yanımdaki adama döndü.

"Peki siz, Barı-"

"Evet."

Kaşlarımı hafifçe çatarak ona döndüm. Nikah memurunun bile şaşkınlıkla yüzüne baktığını fark ettim. Daha adam sorusunu bitirmeden cevap vermişti. Ne kadar kaba, ne kadar düşüncesiz bir adamdı böyle! Bir insan en azından karşısındakinin sözünü bitirmesini beklerdi. İçimden derin bir nefes alıp gözlerimi devirdim. "Böyle taş kafadan ne beklersin ki zaten?" diye kendi kendime mırıldandım.

Nikah memuru hiçbir şey duymamış gibi davranarak gülümsemesini sürdürdü. "O halde ben de sizi karı koca ilan ediyorum. Gelini öpebilirsiniz."
O an olduğum yerde donup kaldım. Ne? Ne öpmesi? Bir de bu mu çıkmıştı başıma? Gözlerimi hızla Barın'a çevirdim. Yüzündeki ifadesizlik hala devam ediyordu. Sanki bu durum onun için dünyanın en sıradan olayıydı. Ben ise ne yapacağımı bilemez halde oturuyordum. Birkaç saniye önce yalnızca evet demem gerektiğini düşünüyordum, şimdi ise hiç tanımadığım bir adamın beni öpmesini bekliyorlardı.

Barın'ın yüzünde en ufak bir ifade kırıntısı bile yoktu. Nasıl böyle ifadesiz kalabildiğini bir türlü anlayamıyordum. Onun hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyordum. Aslında beni şaşırtan da tam olarak buydu. Hakkında hiçbir şey bilmediğim birinin karşısında neden bu kadar geriliyordum? Neden her hareketini, her bakışını bu kadar dikkatle takip ediyordum? Gerçekten gariptim.

Bir anda ayağa kalktı. Zaten oldukça uzun boyluydu, ayağa kalkmasıyla birlikte gölgesi üzerime düştü. Şimdi tam karşımda duruyor, bana tepeden bakıyordu. Ben ise hala olduğum yerde oturuyordum. Başımı yavaşça kaldırıp ona baktım. Gözlerini üzerimden bir an olsun çekmiyordu. O sert, ne düşündüğünü anlamama asla izin vermeyen bakışlarını yine üzerimde hissediyordum.
Hafifçe yutkundum. Ne söyleyeceğini merak ederken bir anda dudakları aralandı.

"Kalk."

Sesi kısık, sert ve emir verircesineydi. Tek kelime. Ne bir açıklama ne de başka bir şey...
Ben de hiç düşünmeden ayağa kalktım. Elbette kalkacaktım, başka ne yapabilirdim ki? Ondan korkuyordum. Üstelik bunu kendime itiraf etmek istemesem de ne derse yapacakmışım gibi hissediyordum.
Aslında ben de kısa sayılmazdım. Hatta çoğu insanın yanında uzun bile kalırdım. Ama Barın'ın yanında bütün bu düşünceler anlamını yitiriyordu. Aramızdaki boy farkı ister istemez kendimi küçük hissetmeme neden oluyordu.
Başımı hafifçe kaldırarak ela ile yeşil arasında gidip gelen gözlerimi ona diktim. Birkaç saniye boyunca öylece bakıştık. Ne yapmam gerektiğini bilmiyordum. Sonra aklıma gelen düşünceyle kalbim hızlanmaya başladı.

Gözlerimi hızla kapattım. Hemen öpüp bırakmasını istiyordum. Ne kadar tuhaf görünüyordu, farkındaydım. Ama o an başka bir şey düşünemiyordum. Dudaklarımı birbirine bastırıp olduğum yerde kıpırdamadan bekledim.
Tam o sırada hafif bir kıkırdama sesi duydum. Bir an için yanlış duyduğumu düşündüm. Barın mı gülmüştü? Gerçekten mi?

Şaşkınlıkla gözlerimi araladığımda beklediğim şeyle karşılaşmadım. Aksine, Barın hafifçe bana doğru eğilmişti. Yüzündeki o ifadesizliğin arasında belli belirsiz bir tebessüm vardı.

Ve ardından... Dudaklarını alnıma hafifçe kondurdu.

Bir an öylece kaldım. Ne yapacağımı, nereye bakacağımı bilemedim. Gözlerim istemsizce büyürken yüzümdeki şaşkınlığı gizlemeye çalıştım. Bütün bu süre boyunca beklediğim şey bu muydu?

Alnımdaki sıcaklığı hala hissediyordum.

Barın ise sanki hiçbir şey olmamış gibi yeniden doğruldu. Benim şaşkın halime bakarken dudaklarının kenarındaki o belli belirsiz gülümseme hala kaybolmamıştı.

İlk kez onu böyle görüyordum. Ve sanırım bu, onun hakkında hiçbir şey bilmemekten çok daha fazla kafamı karıştırmıştı.

Barın'a tekrar baktığımda yüzündeki o belli belirsiz tebessüm çoktan kaybolmuştu. Yeniden eski sertliğine bürünmüştü. Sanki birkaç saniye önce alnıma kondurduğu öpücük hiç yaşanmamış, az önce duyduğum o hafif kıkırdama hiç çıkmamış gibiydi. Onu anlamak gerçekten imkansızdı.

O sırada nikah memuru evlilik cüzdanımızı bize uzattı. İnsanların alkış sesleri salonu doldururken yüzlerde gülümsemeler belirmeye başladı. Herkes mutluydu. Tebrikler havada uçuşuyor, insanlar bize bakarak gülümsüyordu. Dışarıdan bakıldığında ne kadar güzel bir an gibi görünüyordu, değil mi? İki insan evlenmiş, yeni bir hayata adım atmıştı. Herkesin görmeyi beklediği o mutlu son... Ama benim için hiçbir şey mutlu değildi.

Bir anda olduğum yerde duraksadım. Bakışlarımı yavaşça önümdeki zemine indirdim. Gözlerim istemsizce dolmaya başlamıştı. Kirpiklerimin arasına biriken yaşları kimsenin fark etmemesi için birkaç kez gözlerimi kırpıştırdım.

Ben, Mustafa kızı Duru Vera Yalçın'dım.

Babasının gözdesi, ailesinin tek çocuğu, bir dediği iki edilmeyen, şımartılarak büyütülmüş bir kızdım. Bir şey istediğimde onu elde etmek için uzun uzun düşünmek zorunda kalmazdım. Babam benim üzülmeme dayanamazdı. Annem en ufak bir gözyaşımda yanıma koşardı. Onlar beni severdi. Hem de fazlasıyla...
Babam asla böyle bir şey yapmazdı. Beni istemediğim bir adamla evlendirmezdi. Annem buna izin vermezdi. Beni tanıyorlardı. Ne istediğimi, ne hissettiğimi bilirlerdi. En azından ben öyle sanıyordum.

Ama olmuştu işte. Ben bilmediğim bir oyuna kurban seçilmiştim.

Ben, yalnızca birkaç kez gördüğüm, adını bile doğru düzgün yeni öğrendiğim bir adamla evlenmiştim. Artık onun karısıydım. Onun soyadını taşıyacaktım. Birkaç saat öncesine kadar hayatımın merkezinde olan her şey, bir anda geride kalmıştı.

Artık bir Yalçın değildim.
Bir Karahan'dım.

Bu iki kelime arasındaki fark, başkaları için yalnızca bir soyadı değişikliğinden ibaret olabilirdi. Ama benim için çok daha fazlasıydı. Sanki yıllardır kim olduğumu anlatan her şey bir anda elimden alınmıştı.
Dudaklarımı birbirine bastırdım. İçimden yeni soyadımı tekrar ettim.

Duru Vera Karahan...

Bir kez daha.

Duru Vera Karahan...

Kulağa bile ne kadar yabancı geliyordu. Sanki başka birinin adını söylüyordum. Sanki o isim bana ait değildi. Belki de artık gerçekten bana ait değildi.

Başımı hafifçe kaldırıp etrafıma baktım. Herkes hala gülümsüyordu. Kimse benim içimde kopan fırtınadan haberdar değildi. Birkaç dakika önce hayatımın en önemli imzasını atmıştım ama kendi hayatıma dair hiçbir kararın bana ait olmadığını hissediyordum.

Ben bir piyondum.

İnsan, kendi hikayesinde her zaman şah olduğunu düşünür. Hayatının kontrolünün kendi ellerinde olduğuna, istediği yöne ilerleyebileceğine inanır. Kendi kararlarını verir, kendi yolunu çizer. En azından öyle olduğunu sanır.

Oysa bazen hayat, önüne öyle bir oyun koyar ki kuralları sen belirlemezsin. Hamlelerini sen seçmezsin. Hatta bazen hangi oyunun içinde olduğunu bile bilmezsin. Bir bakmışsın, başkalarının kurduğu satranç tahtasının üzerinde bir piyonsun.

Şah olduğunu sanırken bir başkasının elinde hareket ediyorsundur. Nereye gideceğine, ne zaman duracağına, kiminle karşı karşıya geleceğine sen değil, oyunu kuranlar karar verir.

Ve sen... Sen yalnızca sana gösterilen kareye ilerlersin.
Belki de en kötüsü, piyon olduğunu fark ettiğinde başlardı her şey. Çünkü o ana kadar kendi hayatını yaşadığını sanmışsındır. Sonra bir gün gözlerini açar ve bütün hamlelerinin çoktan başkaları tarafından yapıldığını anlarsın.

Ben de o gün anlamıştım. Bu oyunda şah değildim. Hatta vezir bile değildim. Ben yalnızca bir piyondum. Ve henüz oyunun başında, kimin kazanacağını bile bilmeden ilk hamlemi yapmıştım.

Belki de benim hikayem çoktan başlamıştı. Ama bu hikayenin sonunda şah mı olacaktım, yoksa bir başkasının oyununda mat mı olacaktım, henüz bilmiyordum.
Gözyaşlarımı artık durduramıyordum. Ne kadar çabalasam da gözlerimden süzülen yaşların önüne geçemiyordum. Başımı eğip yüzümü saklamaya çalıştım. Burada, herkesin ortasında ağlamak istemiyordum. Hele onun karşısında... Asla.

Tam kendimi toparlamaya çalışırken Barın'ın soğuk sesini duydum.

"Sonra acını da yaşarsın, ağlamanı da. Şu an ağlamanı kes." Bunu öylesine umursamaz bir tavırla söylemişti ki bir an ne diyeceğimi bilemedim. Başımı kaldırıp ona baktım. Yüzünde en ufak bir pişmanlık, üzüntü ya da şefkat belirtisi yoktu.

Ne biçim bir adamdı bu? İnsan biraz olsun vicdan sahibi olmaz mıydı? Karşısında ağlayan bir insan vardı. Üstelik o insan, birkaç dakika önce karısı olmuştu. Hiç mi içinde bir şey kıpırdamıyordu? Hiç mi beni anlamaya çalışmıyordu?
Dudaklarımı araladım. Tam ağzımı açıp ona söyleyeceklerimi sıralayacakken annemin sesi araya girdi.

"Veram, kızım... Gel, gelin odasına gidelim. Biraz otur, dinlen. Burada daha fazla kalma."

Annemin sesini duyunca başımı ona çevirdim. Yüzüne baktığım an kendimi tutmak için gösterdiğim bütün çaba boşa gitti. Gözlerimden yaşlar bir anda daha hızlı akmaya başladı.

"Anne..." Dudaklarımdan yalnızca bu kelime dökülebildi.

Annemin yüzündeki endişeyi görünce daha fazla dayanamadım. Onu hafifçe iterek yanından geçtim ve gelin odasına doğru hızlı adımlarla ilerlemeye başladım. Ne arkamdan kimin seslendiğini ne de insanların bana nasıl baktığını umursuyordum. Her şey çok ağır geliyordu.

Üzerimdeki gelinlik, parmağımdaki yüzük, az önce imzaladığım evlilik cüzdanı... Hepsi bir anda nefes almamı zorlaştırıyordu. Sanki üzerime koca bir yük bırakılmıştı ve ben bu yükü taşımak için fazlasıyla güçsüzdüm.

Ben ne yapmıştım? Ben bu kadarını hak edecek ne yapmıştım? Neden benim başıma geliyordu bütün bunlar? Neden kimse bana ne istediğimi sormamıştı? Neden hayatımla ilgili böylesine büyük bir karar verirken benim ne hissettiğim kimsenin umurunda olmamıştı?

Bunları düşünecek halim bile yoktu. Zihnim birbirine karışmış düşüncelerle doluydu. Bir sorunun ardından onlarca başka soru geliyor ama hiçbirinin cevabını bulamıyordum.

Annem arkamdan hızlı adımlarla geliyordu. Sesini duyar gibiydim ama dönüp bakmadım. Şu an kimseyle konuşmak istemiyordum. Annemle bile...

Gelin odasının kapısına ulaştığımda titreyen ellerimle kapı kolunu kavradım. Kapıyı hızla açıp içeri girdim ve arkamdan kapattım. Birkaç adım daha attıktan sonra dizlerimin bağı çözüldü. Olduğum yere, yere oturdum..Gelinliğimin kabarık eteği etrafıma yayıldı. Ellerimi yüzüme kapatıp içimde biriktirdiğim ne varsa dışarı bıraktım. Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.

Artık kendimi tutmuyordum. Kim görecek, kim ne düşünecek diye düşünmüyordum. Nefesim kesilene kadar ağlamak istiyordum. Belki ağlarsam içimdeki bu ağırlık biraz olsun hafiflerdi. Ama hafiflemiyordu.

Her gözyaşımda biraz daha çaresiz hissediyordum kendimi. O an tek istediğim şey vardı. Babamın yanımda olması. Bana sarılması, saçlarımı okşaması ve her zamanki gibi "Kızım, ben buradayım." demesi... Keşke birkaç saat öncesine dönebilseydim. Keşke hala babasının küçük kızı Duru olabilseydim.

Çünkü ben artık birinin karısıydım.
Ama birinin karısı olmaya henüz hazır değildim.

1 HAFTA ÖNCE

"Kızım, hadi! Geç kalacağız."

Babamın aşağıdan gelen sesini duyduğumda gözlerimi aynadan ayırmadan son kez kendime baktım. Bir elimle diğer kulağıma küpemi takarken diğer elimle saçlarımı düzeltiyordum. Sanırım bugün gerçekten güzel olmuştum.

Üzerimde beyaz tenime oldukça yakışan, koyu kırmızı renkte, kısa ve fırfırlı bir elbise vardı. Omuzlarımı açıkta bırakan geniş yakası ve belimden aşağıya doğru dökülen kat kat eteğiyle tam istediğim gibiydi. İnce kumaşı hareket ettikçe hafifçe dalgalanıyor, uzun koyu renk saçlarım omuzlarımdan aşağıya dökülüyordu. Dudaklarıma sürdüğüm rujla da görünüşümü tamamlamıştım.

Son kez kendime gülümsedim. Evet, Duru Vera Yalçın bugün de kendinden memnundu.

"Kızım, duyuyor musun beni? Yoksa orada yaşlanmanı mı bekleyeceğiz?"

Babamın sabırsız sesiyle gülmemi tutamadım.

"Geliyorum babacığım!"

Küpemin kilidini kapatıp çantamı aldım. Odadan çıkmadan önce aynaya son bir kez daha baktım. Her şey tamamdı. Merdivenlerden inmeye başladığımda annemle babamın konuşmalarını duydum.

"Ah Mustafa, senin şu süslü kızın bitirecek beni."

Annemin yakınır gibi çıkan sesine babamın kahkahası karıştı.

"Aaa Ender, bırak! Benim güzel kızım olsun bir zahmet süslü."

Merdivenlerin son basamağında durup ikisine baktım. Annemle babamın böyle şakalaşmaları hep çok hoşuma giderdi. Birbirlerine takılmaları, aralarındaki o tatlı atışmalar... Çocukluğumdan beri alışık olduğum, görmeye doyamadığım bir manzaraydı.

Gülerek yanlarına yaklaştım.

"Eee, ne yaparsın anneciğim? Sana çekmiş bu özelliğim."

Sözlerimle birlikte üçümüz de gülmeye başladık.

Babam başını iki yana sallayarak bana baktı.

"Allah sabır versin bana. İkiniz bir araya gelince başımın etini yiyorsunuz." Annem hemen babamın koluna hafifçe vurdu.

"Sen de çok konuşuyorsun Mustafa."

"Bak işte, daha şimdiden başladınız. Ben ne zaman huzur bulacağım?"

Yeniden kahkahalara boğuldum. Babamın yanına gidip koluna girdim, başımı da omzuna yasladım.

"Sen bizi çok seviyorsun ama." Babam yüzüme bakıp gülümsedi. Elini saçlarımın üzerine koyarak hafifçe okşadı.

"Seviyorum tabii. Siz benim başıma gelen en güzel şeylersiniz."

İçim sıcacık olmuştu. Babamın böyle cümleleri hiç beklemediğim anlarda kurmasına bayılırdım. Her ne kadar bazen fazla korumacı ve kuralcı olsa da onun sevgisinden hiçbir zaman şüphe etmemiştim. Birlikte kapıya doğru ilerledik.

Büyük bir evimiz vardı. Çocukluğumun neredeyse tamamı bu evin içinde geçmişti. İlk adımlarımı attığım koridorlar, saklambaç oynadığım odalar, annemin bana seslendiği merdivenler... Her köşesinde ayrı bir anım vardı.

Üstelik evimizin en sevdiğim yanı, bir tarafının Ege Denizi'ni görmesiydi. Özellikle sabahları odama dolan deniz kokusu ve penceremden içeri süzülen güneş ışığı benim için paha biçilemezdi. Bazen saatlerce balkonda oturup denizi izlerdim. İnsanın içini huzurla dolduran bir manzaraydı. Benim için burası yalnızca yaşadığımız bir ev değildi. Burası benim dünyamdı. Her zaman güvende hissettiğim, ne olursa olsun dönebileceğimi bildiğim tek yerdi.

O an bunları düşünmek aklımın ucundan bile geçmezdi. Önümde beni bekleyen güzel bir akşam, yanımda sevdiğim insanlar ve henüz hiçbir şeyden haberdar olmayan bir Duru vardı.
"Tarık'ın kızı da evlenecek zamanı buldu yahu." Babamın şikâyet edercesine çıkan sesiyle ona döndüm. Yüzünde her zamanki memnuniyetsiz ifade vardı.

Annem kaşlarını çatarak babama baktı. "Ay, sana ne? Kızın ne zaman evleneceğinden sana ne?"

Babam gözlerini devirerek başını iki yana salladı. "Ben bir şey demiyorum Ender, sadece zamanlamaya şaşırdım."

İçimden gülmek geldi. Tarık dayım olurdu. Babam annemin tarafını pek sevmezdi. Özellikle dayımla aralarında hiçbir zaman pek sıcak bir ilişki olmamıştı. Annem ise bu durumu çoğu zaman görmezden gelir, babamın söylediklerine takılmamaya çalışırdı. Yıllardır böyleydi zaten. Artık alışmıştık.

Ama olsun, ne olacaktı ki? Bugün dayımın kızının düğünü vardı ve biz de oraya gidiyorduk.

Arabaya bindik. Yol boyunca annemle babamın ufak tefek atışmalarını dinleyerek camdan dışarıyı izledim. Akşamın serinliği kendini hissettirmeye başlamıştı. Sokak lambaları birer birer yanarken şehrin ışıkları camdan içeri süzülüyordu. Bir süre sonra düğün salonunun önüne geldik.

Arabadan inip annemle babamın yanına geçtim. Birlikte salona girdik. İçerisi oldukça kalabalıktı. Müzik sesi, insanların konuşmaları ve arada yükselen kahkahalar birbirine karışıyordu. Herkes birbiriyle selamlaşıyor, tanıdık yüzler karşılaştıkça sarılıp hal hatır soruyordu. Ben de birkaç kişiyle selamlaşıp gülümseyerek etrafa bakınmaya başladım. Tam o sırada sırtımda bir el hissettim. Hafifçe irkilerek arkamı döndüm. Karşımda Aysel Teyze duruyordu.

Mavi gözlerini gözlerime dikmiş, yüzünde sıcacık bir gülümsemeyle bana bakıyordu. Onu görünce ben de hafifçe gülümsedim.

"Kızım Duru, ne güzelleşmişsin sen öyle!"

"Ayy, teşekkür ederim Aysel teyzeciğim!"

Gülümseyerek biraz eğildim ve ona sarıldım. O da beni sımsıkı kucaklayıp sırtımı hafifçe sıvazladı.

"Maşallah benim güzel kızıma. En son gördüğümde daha küçücük bir şeydin. Zaman ne çabuk geçiyor."

Gülümseyerek ondan ayrıldım.

"Öyle gerçekten."

Aysel Teyze yüzümü inceler gibi birkaç saniye bana baktıktan sonra merakla sordu:

"Eee, kaç yaşına girdin bakalım sen?"

"Daha yeni on sekiz yaşıma girdim." Gülümseyerek cevap verdim.

"On sekiz mi? Vay be! Koca kız olmuşsun sen. Daha dün gibi hatırlıyorum, annenin peşinden ayrılmazdın. Şimdi bak, genç bir kız olmuşsun."

Söylediklerine gülmeden edemedim. "Yapmayın Aysel Teyze, o kadar da değil."

"Ne o kadar da değil kızım? Gerçekleri söylüyorum. Allah nazarlardan saklasın."

Gülümseyerek başımı hafifçe eğdim. Aysel Teyze'nin bu sevecen tavrı hoşuma gitmişti. Böyle tanıdık yüzlerle karşılaşmak, kalabalığın içinde insana ayrı bir sıcaklık veriyordu.Tam o sırada gözüm babama takıldı. Bir an duraksadım.Yüzü... Babamın yüzü resmen buz kesmişti. Az önce annemle şakalaşan, benimle gülüp eğlenen adam gitmiş, yerine bambaşka biri gelmişti. Kaşları çatılmış, çenesi gerilmişti. Gözlerini kalabalığın içindeki bir noktaya dikmiş, sanki etrafındaki hiçbir şeyi görmüyordu.

Ben de kaşlarımı çatarak onun baktığı yöne döndüm.

Uzun boylu, hafif esmer tenli bir adam vardı. Kalabalığın arasında oldukça dikkat çekiyordu. Üzerinde koyu renk bir takım elbise vardı. Etrafındaki insanlarla konuşuyordu ama babamın bakışlarının doğrudan onun üzerinde olduğunu fark etmemek imkansızdı.

Önce adama, sonra yeniden babama baktım. Ne oluyordu? Babam bu adamı tanıyor muydu? Bir şey söylemek için ona doğru dönecektim ki aniden kolumda bir el hissettim. Dayımdı. Bileğimi biraz sıkıca kavrayarak bana baktı.

"Kızım, gel buraya."

Şaşkınlıkla yüzüne döndüm.

"Dayı, ne oldu?"

Cevap vermedi. Yalnızca etrafına kısa bir bakış attıktan sonra beni kalabalığın arasından çekiştirerek götürmeye başladı.

"Dayı, nereye gidiyoruz?"

Yine cevap yoktu.

Biraz daha ilerledikten sonra mutfak kapısından içeri girdik. Dışarıdaki müzik sesi burada daha boğuk duyuluyordu. Dayım nihayet kolumu bıraktığında şaşkınlıkla ona döndüm.

Yüzüne dikkatlice baktım. O da en az babam kadar gergin görünüyordu.

"Ne oluyor dayı? O adam kim?"

Dayım bakışlarını kaçırdı. Bir an sustu. Sanki söyleyeceği kelimeleri seçmeye çalışıyordu ama ne düşündüğünü anlayamıyordum.

"Dayı?"

Başını kaldırıp bana baktı fakat yine konuşmadı. İçimde tuhaf bir huzursuzluk oluşmaya başlamıştı. Birkaç dakika önce her şey gayet normaldi. Şimdi ise babamın yüzündeki o ifade ve dayımın bu garip davranışları aklımı kurcalıyordu.

"Dayı, o adam kim diyorum sana?"

Bu kez sesim biraz daha sert çıkmıştı. Dayım derin bir nefes aldı. Bir elini yüzüne götürüp alnını ovuşturdu.

"Bak kızım..."

Cümlesini tamamlamadı. Gözlerimi ondan ayırmadan bekledim.

"Ne bak kızı mı? Söylesene artık!"

Dayım yeniden sustu. Ve o an, ilk kez gerçekten korkmaya başladım. Çünkü ortada benim bilmediğim bir şey vardı. "O adam kim, dayı? Bizden ne istiyor? Söylesene artık!"

Dayım derin bir nefes aldı. Birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra istemeye istemeye konuştu.

"O adam Barın Demir Karahan, kızım."

Bir an olduğum yerde kaldım. Barın Demir Karahan...

Bu ismi daha önce duymuştum. Hem de birden fazla kez. Babam bazen telefonda konuşurken adını duyuyordum. Bazen de şirkette babamın veya çalışanların konuşmalarına kulak misafiri olduğumda geçiyordu. Ama kim olduğunu, nasıl biri olduğunu hiçbir zaman merak etmemiştim. Şimdi ise adını duyduğum adamın birkaç metre uzağımda olduğunu öğreniyordum.

Kaşlarımı çattım. "Ne istiyor bizden dayı?"

Dayım cevap vermek için ağzını açtı ama tam o sırada arkamızdan bir erkek sesi duyuldu.

"Sizden sadece Duru Vera Yalçın'ı istiyorum, küçük hanım."

Olduğum yerde duraksadım. Yavaşça başımı sesin geldiği yöne çevirdim. Oydu.
Az önce babamın gözlerini diktiği, dayımın beni görünce apar topar mutfağa getirmesine sebep olan adam... Barın Demir Karahan.

Bana doğru bakıyordu. Yüzünde kendinden emin, hatta biraz da eğlenen bir ifade vardı. Sanki söylediği şey son derece sıradanmış gibi rahat görünüyordu. Kaşlarımı daha da çattım. Ne demek istiyordu şimdi bu? Dayım arkamdan telaşla seslendi.

"Duru, kızım, dur!" Ama artık çok geçti.

Sinirle birkaç adım atarak adamın tam karşısında durdum. Başımı kaldırıp yüzüne baktım. Aramızdaki boy farkı dikkat çekiciydi ama bu, geri adım atacağım anlamına gelmiyordu.

"Barın mıdır, Barık mıdır, her neyse artık! Ne istiyorsun benden? Bizden ne istiyorsun, ha?"

Sesim düşündüğümden daha yüksek çıkmıştı. Umurumda bile değildi. Karşımda dikilen adamın kim olduğu, ne kadar güçlü olduğu veya babamın neden ona böyle baktığı şu an zerre kadar umurumda değildi. Barın ise aksine oldukça sakindi.

Birkaç saniye yüzümü inceledi. Ardından dudaklarının kenarı yukarı doğru kıvrıldı. Memnuniyetle gülümsedi.

"Demek şu meşhur Duru Vera Yalçın sensin."

Kaşlarımı çatıp ona baktım. Ne saçmalıyordu bu adam?

"Ne demek şu meşhur Duru Vera Yalçın? Beni nereden tanıyorsunuz siz?"

Şu an nasıl bir çıkmazın içinde olduğumu, karşımdaki adamın kim olduğunu, benden ne istediğini ya da neden özellikle beni seçtiğini bilmiyordum. Babamın onu gördüğü anda neden yüzünün buz kestiğini, dayımın neden benden bir şeyler sakladığını da anlayamıyordum. Bildiğim tek şey, hayatımın bir anda tanımadığım insanların kurduğu bir oyunun ortasına sürüklendiğiydi. Ve ben, bu oyunun nedenini, kurallarını, en önemlisi de kendi içindeki yerimi öğrenmek istiyordum. Çünkü artık hiçbir şey bilmeden öylece durmaya niyetim yoktu. Ben neyin içine düşmüştüm böyle?

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

45okunma 7beğeni 3yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…