Bölümler 2Şu an: Bir Ömrün Vedası
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Bazı vedalar, gitmek istemediğin hâlde gitmek zorunda bırakıldığın yerlerde başlar."
Ağlamaktan gözlerim yanıyordu. Göz kapaklarım şişmiş, yanaklarım gözyaşlarımdan ıslanmıştı. Ama ne yaparsam yapayım ağlamamı durduramıyordum. Her gözyaşımla birlikte içimde biriken acı biraz daha büyüyordu. Neden bunları hak ettiğimi anlamıyordum. Ben ne yapmıştım? Kime ne kötülüğüm dokunmuştu da hayatım bir anda elimden alınmıştı?
"Duru, yeter güzel kızım. Ağlama artık. Bu sana zarar veriyor, kendini yıpratma lütfen."
Annem karşımda durmuş, dolu gözlerle bana bakıyordu. Beni teselli etmeye çalışsa da kendi gözyaşlarını tutmakta zorlandığını görebiliyordum. Sesindeki titreme, yüzündeki çaresizlik... Hepsi canımı daha da yakıyordu.
Başımı hayır anlamında iki yana salladım. Dudaklarım titrerken konuşmaya çalıştım ama kelimeler ağlamamın arasında kayboluyordu.
"A-anne ben bunu hak etmedim. Neden bunu bana yapıyorsunuz? Ben... Ben istemiyorum! O adamla evlenmek istemiyorum. Hani ben sizin biricik kızınızdım? Hani beni çok seviyordunuz? Ne olur yapmayın bunu bana!"
Sesim giderek yükselirken kendimi tutamıyordum. Çocuk gibi ağlıyordum. Zaten çocuktum da... Daha yeni on sekiz yaşıma girmiştim. Hayatımın nasıl şekilleneceğini bile doğru düzgün düşünememişken bir adamın karısı olmuştum. Üstelik bunu ben istememiştim.
Annemin gözlerinden bir damla yaş süzüldü. Bana doğru bir adım attı ama ben yalnızca başımı iki yana sallamaya devam ettim.
"Ben istemiyorum anne. Ne olur, istemiyorum..."
Bu kez annem de ağlamaya başladı.
"Kızım... Özür dilerim."
Bu iki kelimeyle birlikte içimde bir şeyler daha kırıldı. Özür dilemesi hiçbir şeyi değiştirmiyordu. Keşke yalnızca özür dilemekle her şey düzelebilseydi. Keşke birazdan uyanacağım kötü bir rüya olsaydı bütün bunlar.
Başımı anlamsızca iki yana salladım. Tam yeniden konuşacakken arkamdan beni saran iki güçlü kol hissettim. Bir an irkildim. Sonra tanıdık kokuyu aldım. Babamdı.
Kollarını etrafımda biraz daha sıkılaştırdı. Başımı göğsüne yasladığımda hıçkırıklarım yeniden şiddetlendi. Yıllardır kendimi en güvende hissettiğim yer orasıydı. Ne zaman üzülsem, ne zaman canım yansa babamın kollarına sığınırdım. Her şeyi düzeltebileceğine inanırdım. Ama bu kez...
"Güzel kızım..." diye fısıldadı kulağıma. Sesi her zamankinden daha yorgun çıkıyordu. "Elimde olsa yapmazdım ama gerçekten..."
Cümlesini tamamlayamadı. Bir an sustuğunu, boğazındaki düğümü çözmeye çalıştığını hissettim.
Başımı göğsünden kaldırıp ona baktım. Gözlerim yaşlardan dolayı bulanık görüyordu.
"Gerçekten ne baba?"
Babam tam bir şey söyleyecekken kapının ardından gelen sesle ikimiz de başımızı o tarafa çevirdik.
"Mustafa Bey, davetliler kalkıyor. Sizi görmek istiyorlar." Dedi çalışan.
İçimden, Tam da geleceğin zamanı buldun, diye geçirdim. Gerçekten de böyle bir anda gelmek zorunda mıydı?
Babam derin bir nefes aldı. Kollarını yavaşça etrafımdan çekip ayağa kalktı. Ben ise başımı kaldırıp ona baktım. Gitmemesi için yalvaran gözlerle yüzünü inceliyordum. Az önce yarım bıraktığı cümleyi tamamlamasını istiyordum. Bana bir açıklama yapmasını, her şeyi anlatmasını bekliyordum.
Ama babam yalnızca saçlarımı okşadı. "Birazdan gelirim, güzel kızım."
Ardından arkasını dönüp kapıya doğru ilerledi. Birkaç saniye boyunca arkasından baktım. Sonra kapı kapandı ve odada annemle baş başa kaldık. İçimden derin bir nefes verdim. Babamın gidişiyle birlikte yeniden ağlamaya başlayacak gibi hissetmiştim ki annem yanıma yaklaştı. Yavaşça eğilip ellerimden tuttu ve beni yerden kaldırdı.
Az önce hiçbir şey yaşanmamış gibi yüzüme baktı. Ardından gelinliğimin etrafıma yayılan eteğini düzeltti.
"Şu makyajına bak kızım, mahvetmişsin güzelim yüzünü." Sözleriyle istemsizce yüzüne baktım. Dudaklarımın kenarını zorla yukarı kaldırarak gülümsedim.
"Yapma anne böyle, beceremiyorsun. Hem boş ver, belki beni böyle görünce korkup boşar." Cümlemi bitirmemle annemin şaşkınlıkla yüzüme bakması bir oldu. Birkaç saniye sonra ikimiz de gülmeye başladık. Gülüşümün arasına küçük bir hıçkırık karışsa da kendimi tutamadım. Annem de benimle birlikte gülüyordu ama gözlerinin kenarındaki yaşları fark etmemek mümkün değildi.
"Sen de her şeyin şakasını yapmayı nereden öğrendin acaba?" dedi, başını hafifçe sallayarak.
"Sana çekmişimdir."
"Terbiyesiz!"
Yeniden gülüştük. Annem beni aynanın karşısındaki sandalyeye oturttu. Çantasından makyaj malzemelerini çıkarıp yüzümü düzeltmeye başladı. Bir yandan gözlerimin altındaki akmış rimeli temizliyor, bir yandan da yanağımdaki gözyaşı izlerini kapatmaya çalışıyordu.
Ben aynadaki yansımama bakıyordum. Birkaç dakika önce hıçkıra hıçkıra ağlayan kızla şimdi karşımdaki gelin aynı kişiydi. Üzerimde bembeyaz bir gelinlik, parmağımda bir yüzük vardı. Dışarıdan bakıldığında mutlu bir gelinden hiçbir farkım yoktu.
Oysa içimde hala aynı soru yankılanıyordu: Neden ben?
Annem fırçayı elinde tutarak aynadan gözlerime baktı.
"Biraz daha dayan, olur mu güzel kızım?" Cevap vermedim. Sadece aynadaki yansımama bakıp hafifçe başımı salladım.
Annemle birlikte odadan yavaşça çıktık. Salona geldiğimizde davetlilerin çoğunun çoktan ayrıldığını fark ettim. Birkaç kişi hala ayaküstü sohbet ediyor, çalışanlar ise etrafı toplamaya hazırlanıyordu. Gözlerim kalabalığın arasında gezinirken bir anda onunla karşılaştım. Barın...
Beni süzüyordu. Koyu kahverengi gözlerini üzerime dikmiş, en ufak bir mimik göstermeden bakıyordu. Nedensizce gerildim. Aslında neden gerildiğimi biliyordum. Onun bakışları insanın üzerinde ister istemez baskı oluşturuyordu.
Doğrusunu söylemek gerekirse yakışıklıydı. Hem de oldukça. Belirgin yüz hatları, düzgün burnu, keskin çene çizgisi ve uzun boyuyla dikkat çekici bir adamdı. Üzerindeki takım elbise de ona fazlasıyla yakışmıştı. Saçmaladım yine, diye geçirdim içimden. Sanki şu an düşünülecek tek şey adamın yakışıklı olup olmadığıymış gibi!
Bakışlarımı ondan çekip etrafıma çevirdim. Tam o sırada tanıdık bir ses duydum.
"Tebrik ederim kızım. Allah devamını erdirsin." Sesin geldiği tarafa hafifçe döndüm. Babam tarafından bir akrabamızdı. Yüzüme zoraki bir gülümseme yerleştirdim.
"Teşekkür ederim."
Birkaç dakika daha bu şekilde geçti. Gelenler birer birer vedalaşıp salondan ayrılıyordu. Sonunda içeride yalnızca bizim ailemiz ve Barın'ın iki kuzeni kalmıştı.
Tam ne yapacağımı düşünürken Barın'ın bana doğru ilerlediğini gördüm. Kalbim yeniden hızlanmaya başladı. Yaklaştı. Birkaç saniye sonra tam karşımda durdu. Başımı kaldırıp yüzüne baktım. Aramızdaki boy farkı yüzünden boynumu biraz geriye yatırmam gerekiyordu.
"Odamıza." Yalnızca tek kelime söylemişti. Bir an yüzüne baktım. Adamın kelime hazinesi gerçekten bu kadar mı dardı? Hiç kitap okumuyor muydu acaba? İnsan iki kelimeyi bir araya getiremez miydi?
İçimden söylenirken gözlerimi anneme çevirdim. Gitmek istemiyordum. Bunu belli etmemeye çalışsam da bakışlarımla anneme resmen yalvarıyordum. Ne olur beni burada bırak, der gibiydim. Annem bana üzgün bir ifadeyle baktı. Ancak hiçbir şey söyleyemedi.
Barın ise beklemekten sıkılmış olacak ki aniden kolumdan tuttu. Ne olduğunu anlamama fırsat bile vermeden beni peşinden sürüklemeye başladı.
"Yavaş! Yürüyemiyorum!"
Sesimi duyup duymadığını bile bilmiyordum. Kolumu kurtarmaya çalıştım ama parmaklarını gevşetmedi. Zaten ayağımda topuklu ayakkabılar vardı. Onun uzun adımlarına yetişmekte zorlanıyordum.
"Biraz yavaşlasana!" diye söylendim.
Bana dönüp bakmadı bile.
Koridorda ilerlerken bir kez daha anneme bakmak istedim ama çoktan uzaklaşmıştık. İçimdeki huzursuzluk giderek büyüyordu. Nereye gittiğimizi biliyordum ama oraya gitmek istemiyordum.
Bir süre sonra kalacağımız odanın önünde durduk. Barın kapıyı hızla açtı ve içeri girmemi beklemeden arkamdan geldi. Ardından kapıyı sertçe kapattı.
Çıkan sesle hafifçe irkildim. Yutkundum. Ne yapacağımı bilemeden olduğum yerde duruyordum. Barın ise sanki hiçbir şey olmamış gibi kolumu bıraktı ve hızla gardıroba doğru ilerledi.
Kolumu ovuşturarak birkaç saniye arkasından baktım. Sonra başımı önüme eğdim. Gözlerim yerdeki halıya takıldı. Halının desenleri ne kadar güzeldi öyle... Evet, şu an gerçekten halının desenlerini inceliyordum. Çünkü karşımdaki adamla göz göze gelmektense halıya bakmak çok daha güvenli görünüyordu. Harika Duru. Şimdi de halı incelemeye başladın.
İçimden kendime söylenirken Barın'ın odadaki hareketlerini takip etmemeye çalışıyordum. Ama ne yaparsa yapsın, onun varlığını hissetmemek mümkün değildi.
“Çok beğendin sanırım halıyı.”
Sesini duyduğum anda irkilerek başımı kaldırdım. Öyle dalmıştım ki odada yalnız olmadığımı bir anlığına unutmuştum. Şaşkın gözlerle ona baktım. Bakışlarım önce yüzünde, ardından üzerinde gezindi. Birkaç saniye boyunca ne söyleyeceğimi bilemedim. Az önce beni halıya bakarken yakalamış olmasının verdiği mahcubiyetle dudaklarımı araladım.
“Ha?” diyebildim yalnızca.
Barın çoktan üzerini değiştirmişti. Az önce giydiği takım elbisenin yerini siyah, vücuduna oturan bir gömlek almıştı. Gömleğinin ilk iki düğmesi açıktı. Kollarını dirseklerine kadar kıvırmıştı. Bileğindeki saatin metal kordonu, odanın loş ışığında hafifçe parlıyordu. Koyu renk saçları her zamanki düzeninden biraz uzaklaşmış, birkaç tutam alnına düşmüştü. Dağınık hali bile oldukça düzgün görünüyordu.
İstemeden de olsa yakışıklı olduğunu düşünmüştüm. Fakat bu düşüncenin zihnimden geçmesi bile canımı sıkmaya yetmişti. Sanki biraz önce yaşadıklarımı unutmuşum gibi...
Gözlerimi ondan kaçırıp odanın başka bir köşesine çevirdim. Kendimi toparlamaya çalışırken onun hala beni izlediğini hissedebiliyordum. Bakışları üzerimde ağır bir yük gibi duruyordu. Ne düşündüğünü anlamak mümkün değildi. Yüzünde en ufak bir ifade değişikliği bile yoktu.
Bir süre sonra bakışlarını benden çekti. Sanki söyleyeceği şey son derece sıradanmış gibi, sakin ve umursamaz bir ses tonuyla konuştu.
“Güzelce dinlen. Yarın erkenden Trabzon'a gidiyoruz.”
Söylediklerini anlamlandırmaya çalışırken kaşlarım kendiliğinden çatıldı. Bir an yanlış duyduğumu düşündüm. Trabzon mu? Neden Trabzon'a gidiyorduk? Hem de yarın sabah erkenden...
“Ne? Trabzon mu? Ama—”
Cümlemi tamamlamama bile fırsat vermedi. Çoktan arkasını dönmüş, kapıya doğru ilerlemeye başlamıştı. Birkaç adımda kapıya ulaştı. Elini kapı koluna uzatırken ona bir şey daha söylemek için ağzımı açtım ancak kapı benden önce davrandı. Önce açıldı, ardından arkasından kapanan kapının sesi odanın sessizliğinde yankılandı.
Olduğum yerde öylece kaldım. Bir süre kapıya bakmayı sürdürdüm. Az önce söylediklerini zihnimde tekrar tekrar duyuyordum.
Yarın erkenden Trabzon'a gidiyoruz. Bunu öyle rahat söylemişti ki sanki yarın sabah kahvaltıya çıkacağımızı haber veriyordu. Oysa benim için hayatımın ne kadar büyük bir değişikliğe uğrayacağını tek bir cümleyle bildirmişti. Üstelik bunu yaparken fikrimi sormaya, ne düşündüğümü öğrenmeye bile gerek duymamıştı.
Derin bir nefes alıp ellerimi yüzüme götürdüm. Parmaklarımı şakaklarıma bastırarak gözlerimi kapattım. Başım ağrımaya başlamıştı. Gün boyunca yaşadıklarım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçiyordu. Sabah uyandığımda hayatımın bu noktaya geleceğini bilseydim, belki de yataktan hiç çıkmazdım.
Bakışlarımı yeniden kapıya çevirdim. Şimdi ne yapacaktım? Nereye gidiyordum? Daha da önemlisi, bütün bunlar ne zaman sona erecekti?
Dudaklarımı birbirine bastırıp odanın ortasında birkaç saniye daha bekledim. Ardından ağır adımlarla yatağa doğru ilerledim. Ayaklarımdaki topuklu ayakkabıları çıkarırken bile günün yorgunluğunu iliklerime kadar hissediyordum.
Daha ilk geceden hayatımın bütün kontrolünü eline almış gibiydi. Gideceğimiz yeri, kalkacağımız saati, hatta ne yapacağımızı bile o belirliyordu. Bense yalnızca arkasından bakıyor, söylemek istediklerimi içimde biriktiriyordum.
Galiba Barın Demir Karahan'ın dünyasında benim fikirlerime pek yer yoktu.
Gelinliğimin içinde öylece dururken bir an ne yapacağımı bilemedim. Sırtımdaki düğmeler, belime oturan dar korsesi ve kat kat tülleriyle tek başıma çıkarmam neredeyse imkansız görünüyordu. Birkaç kez arkamdaki fermuarı çekiştirdim ancak başarılı olamayınca derin bir iç çektim. Günün bütün yorgunluğu üzerime çökmüştü. Üstelik yardım isteyebileceğim kimse de yanımda değildi.
Bir süre uğraştıktan sonra gelinliğin fermuarını nihayet açmayı başardım. Omuzlarımdan aşağıya doğru kaydırırken danteller saçlarıma takıldı. Onları kurtarmaya çalışırken birkaç kez daha söylendim. Sonunda gelinlik üzerimden çıkmış, yatağın kenarına gelişigüzel bırakılmıştı. Beyaz kumaşın yatağın üzerinde oluşturduğu görüntüye kısa bir süre baktım. Birkaç saat önce büyük bir mutlulukla giymem gereken bu elbise, şimdi yaşadığım kabusun en somut hatırası gibi duruyordu. Tek iyi yanı o tas kafayla aynı yatakta yatmamaktı.
Daha fazla düşünmek istemeyerek dolabın kapaklarını açtım. İçerideki kıyafetlere göz gezdirdim. Bana ait olmayan, yabancı kokan bir dolabın karşısında ne giyeceğimi seçmeye çalışmak bile tuhaf hissettiriyordu. En sonunda elime geçen ilk pijamayı aldım. Üzerimi alelacele değiştirdikten sonra saçlarımı parmaklarımla tarayıp gelişigüzel bir şekilde tepemde topladım. Birkaç tutam yüzümün iki yanına dökülmüştü ama onları düzeltmekle uğraşacak halim yoktu.
Aynanın karşısından geçerken kendime şöyle bir baktım. Gözlerimin çevresindeki makyaj dağılmış, rimelim hafifçe akmıştı. Yüzümdeki yorgunluk her halimden belli oluyordu. Normalde uyumadan önce makyajımı temizlemeden yatağa girmeyi aklımdan bile geçirmezdim. Fakat bu gece bunun için bile gücüm yoktu.
Tek istediğim gözlerimi kapatmaktı.
Yatağa doğru ilerleyip kendimi yumuşak yatağın üzerine bıraktım. Yastığa başımı koyar koymaz bütün gün tuttuğum gözyaşları yeniden gözlerimi doldurdu. Tavana bakarken içimde kocaman bir boşluk hissettim. Birkaç saat önce babamın yanında, annemin şefkatli bakışları altında olan ben, şimdi hiç tanımadığım bir adamın yanında ve bana bir o kadar yabancı bir soyadıyla başbaşaydım.
Yorganı üzerime çektim ve gözlerimi sıkıca kapattım.
Belki sabah uyandığımda her şey normale dönerdi. Belki de bu yaşadıklarım yalnızca kötü bir rüyaydı. Gözlerimi açtığımda kendi odamda, kendi yatağımda olurdum. Annem kahvaltıya çağırır, babam her zamanki gibi benimle şakalaşırdı.
Buna inanmak istiyordum. Çünkü o an, gerçeklerle yüzleşecek gücüm kalmamıştı.
Tek dileğim, sabah uyandığımda bütün bunların bir rüyadan ibaret olduğunu görmekti.
“Daha kalkmadı nene ya, tamam tamam, az sonra geliyruk. Ben de seni öperum nenem. Hadi, görüşürük.”Kaşlarımı hafifçe çattım. Ne oluyor be? Evi Karadenizliler mi işgal etti? diye geçirdim içimden. Az önce duyduğum konuşmadan pek bir şey anlamamıştım ama anladığım kadarıyla kendisi ve ailesi karadenizliydi. Bu bilgiyi biliyordum ama bir anda duyunca afalladım mantıken.
Daha şimdiden başım ağrımaya başlamıştı. Gözlerimi hafifçe araladım. Uykunun etkisiyle etrafı bulanık görüyordum. Yastığa biraz daha gömülüp esnedim.
“Uyanmışsın, iyi.” Bir an duraksadım. Bu ses de nereden çıkmıştı? Hem kim konuşuyordu sabahın köründe?
Gözlerimi biraz daha açıp başımı sesin geldiği tarafa çevirdiğimde bir anda irkildim. Yatağın hemen yanında, başucumda dikilmiş, her zamanki sert bakışlarıyla beni izleyen Barın'ı gördüm.
Allah Allah, bu adam ne ara gelmişti? Şaşkınlıkla birkaç saniye yüzüne baktım. Ardından üzerimdeki yorganı biraz daha kendime çekerek doğrulmaya çalıştım.
“Kalk, hazırlan. Gidiyoruz.” Daha yeni uyanmıştım. Ne dediğini anlamam birkaç saniyemi aldı.
“Nereye?" Kaşlarımı çatıp yüzüne baktım. Sabahın köründe insan bir günaydın der, hal hatır sorar, sonra nereye gideceğini söylerdi. Bu adam ise sanki askerlik yaptırıyordu.
Yataktan kalkmak için doğrulduğumda başım hafifçe döndü. Bir elimle yatağa tutunup diğer elimle alnımı ovuşturdum. Hala uykuluydum ve açıkçası onun karşısında bu halde bulunmaktan hiç hoşlanmamıştım.
“Ne—” Tam konuşmaya başlayacaktım ki sözümü kesti.
“Makyaj yakışmış.” Sesindeki alaycı tonla birlikte yüzüne baktım. Birkaç saniye boyunca ne demek istediğini anlamaya çalıştım. Sonra aklıma geldi. Dün gece makyajımı çıkarmadan uyumuştum.
Harika. Gerçekten harika. Dudaklarımı birbirine bastırıp ona ters ters baktım. Ancak Barın çoktan arkasını dönmüştü. Hiçbir şey olmamış gibi kapıya doğru ilerledi ve bir saniye sonra odadan çıktı. Ardından kapanan kapıya bakakaldım.
Sabah sabah sinirlerimi bozmayı nasıl başarıyordu bu adam? Odanın diğer ucunda duran aynaya doğru gözlerimi çevirdiğimde gördüğüm manzara karşısında çığlık atmak istedim. Birkaç saniye boyunca öylece kendime baktım. Allah'ım, ben ne hale gelmiştim böyle? Gözlerimin altına kadar akmış rimelim, dağılmış eyelinerım ve yüzümdeki makyaj kalıntılarıyla korku filmi karakterlerinden pek bir farkım yoktu. Üstelik saçlarım da ayrı bir felaketti. Dün gece alelacele topladığım saçlarımın yarısı lastikten kurtulmuş, geri kalanı ise kabarıp birbirine karışmıştı. Sanki gece boyunca biri benimle özel olarak uğraşmıştı.
Dudaklarımı büzüştürüp aynadaki yansımama son bir kez baktım.
"Pes doğrusu Duru, seni bu hale kim getirdi böyle?"
Kendi kendime söylenerek hızla banyoya girdim. Musluğu açıp ellerimi soğuk suyun altına tuttum, ardından yüzümü birkaç kez yıkadım. Uykunun ağırlığını üzerimden atmaya çalışırken gözlerimi ovuşturmamaya dikkat ettim. Yüzümdeki makyaj kalıntılarını temizledikten sonra havluyla nazikçe kurulayıp yeniden odaya döndüm.
Önce ne giyeceğime karar vermek için dolabın karşısına geçtim. Kapaklarını açtığımda karşıma çıkan kıyafetlere göz gezdirdim. Açıkçası bana ait olmayan bir dolaptan kıyafet seçmek hala oldukça tuhaf geliyordu. Her şey yabancıydı. Dolabın kokusu bile bana ait değildi. Birkaç askıyı sağa sola kaydırdıktan sonra sonunda gözüme kestirdiğim İspanyol paça bir pantolonu ve dar, sıfır kollu bir crop topu çıkardım.
Kıyafetleri yatağın üzerine bırakıp üzerimi değiştirdim. Pantolonun belini düzelttikten sonra crop topun kenarlarını hafifçe çektirip aynanın karşısına geçtim. Üzerime tam oturmuşlardı. En azından ne giyeceğim derdim ortadan kalkmıştı.
Ardından saçlarıma sıra geldi. Parmaklarımı saçlarımın arasından geçirerek karışan yerleri açmaya çalıştım. Birkaç kez taradıktan sonra hepsini yukarıdan topladım. Saç lastiğini sıkıca dolayarak yüksek bir at kuyruğu yaptım. Yüzümün iki yanından kurtulan birkaç tutamı da kendi haline bıraktım. Sonra aynada kendime biraz daha dikkatli baktım.
Makyaj yapmalı mıydım?
Normalde dışarı çıkmadan önce en azından hafif bir makyaj yapmadan evden çıkmazdım. Ancak bugün ne fondötenle ne rimelle ne de diğer makyaj malzemeleriyle uğraşacak halim vardı. Üstelik dün gece yeterince makyaj yapmıştım, sabah sabah bir de kendimi boyamaya hiç niyetim yoktu.
"Bugün de doğal güzellikten yanayız," diye mırıldandım kendi kendime.
Dudaklarımın kenarında hafif bir gülümseme belirdi. Son olarak ellerimi yüzümde gezdirip üzerimi başımı kontrol ettim. Gözlerimin altındaki hafif şişlikler hala duruyordu. Dün gece ağlamaktan kızarmış gözlerim de kendini belli ediyordu ama yapacak bir şey yoktu. Biraz su içsem belki kendime gelirdim.
Yatağın üzerindeki telefonumu alıp ekranına göz attım. Ardından odanın içinde kısa bir tur atarak unuttuğum bir şey olup olmadığını kontrol ettim. Çantamı omzuma takıp kapıya doğru ilerledim.
Derin bir nefes aldım.
Yeni bir gün, yeni bir felaket...
Üstelik bu felaketin adı da Barın Demir Karahan'dı.
Kapıyı tam açtığım sırada biriyle sert bir şekilde çarpıştım. Alnımın ortasına bir ağrı saplanırken refleksle bir adım geriye sendeledim. Allah'ım, bu da neydi böyle? Kafası taştan yapılmış olmalıydı mübareğin! Bir elimle alnımı ovuşturup başımı yavaşça kaldırdım. Tahmin ettiğim gibi karşımdaki kişi Barın'dı.
Tabii ya, başka kim olabilirdi ki?
Dudaklarımı birbirine bastırıp dişlerimi sıktım. Daha sabahın köründe bu adamla karşılaşmak zorunda mıydım? Üstelik kafamı da neredeyse kırmıştı. Barın ise sanki hiçbir şey olmamış gibi baştan aşağı beni süzüyordu. Bakışları önce yüzümde, ardından üzerimde gezindi. Ne düşündüğünü anlamak mümkün değildi. Her zamanki ifadesiz yüzüyle karşımda dikiliyordu.
"Çabuk hazırlanmışsın. İyi, hadi gidiyoruz."
Bunu söyledikten sonra yeniden koluma uzandı. Ancak bu kez hazırlıksız yakalanmadım. Elini koluma değdirmesine fırsat vermeden hızla geri çekildim ve bir adım geriye attım.
Barın'ın kaşları hafifçe çatıldı. Yüzünde belli belirsiz bir şaşkınlık belirmişti. Belli ki böyle bir tepki beklemiyordu. Ben ise ilk kez onun karşısında geri adım atmamaya kararlıydım.
"Bir dakika, önce beni dinler misin?"
Cevap vermedi. Yalnızca yüzüme bakmayı sürdürdü. Derin bir nefes aldım. İçimde biriktirdiğim her şeyi söylemek istiyordum ama kelimeler boğazımda düğümleniyordu.
"Ben gitmek istemiyorum."
Sesim düşündüğümden daha kısık çıkmıştı. Bir an duraksadım, sonra devam ettim.
"Bak, senin için anlamsız olabilir ama ben on sekiz yılımın tamamını burada, İzmir'de geçirdim. Bütün hayatım burada. Çocukluğum, arkadaşlarım, ailem... Her şeyim burada kaldı. Şimdi bir anda kalkıp başka bir yere gidemem ki. Ben orayı tanımıyorum, kimseyi tanımıyorum. Üstelik ailem burada. Annem, babam... Hepsini geride bırakmamı bekleyemezsin."
Konuşurken sesim giderek titremeye başlamıştı. Gözlerimi ondan ayırmadan bir adım daha yaklaştım.
"Ne olur, gitmeyelim. Burada kalalım. En azından bir süre daha... Lütfen."
Evet, resmen yalvarıyordum. Belki de hayatımda ilk kez birinden bu kadar çaresizce bir şey istiyordum. Karşımda duran adamın yüzünde küçücük bir yumuşama belirtisi aradım. Bir an olsun söylediklerimi anlayacağını, belki de fikrini değiştireceğini umdum.
Ama nafileydi.
Barın bana ifadesiz bir yüzle bakıyordu. Koyu kahverengi gözlerinde ne bir tereddüt ne de en ufak bir merhamet vardı. Sanki az önce söylediklerim onun için hiçbir anlam ifade etmemişti.
Birkaç saniyelik sessizliğin ardından konuştu.
"Uçak kırk dakikaya kalkacak. Ailen dışarıda, vedalaş. Ben arabada seni bekliyorum."
Bunu söyledikten sonra arkasını dönmeye hazırlandı.
Öylece kalakaldım.
Ne?
Gerçekten bu kadar mıydı? Söylediklerimin karşılığı yalnızca bu muydu? Bir kez olsun beni dinlemeyi, ne hissettiğimi anlamayı denemeyecek miydi? İçimden ona bağıra çağıra söylemek istediğim o kadar çok şey vardı ki... Gerçekten bu kadar vicdansız olabilir miydi?
Dudaklarımı araladım ama tek kelime edemedim. Boğazımda biriken düğümü yutkunarak geçirmeye çalıştım.
Tam o sırada yeniden koluma uzandığını gördüm. Bu kez de refleksle kolumu hızla geri çektim.
"Bir dakika ama! Daha kahvaltı yapmadım ki. Açım ben, yolda acıkırım sonra."
Bunu söylerken sesime mümkün olduğunca ciddi bir ton vermeye çalışmıştım. Aslında açlıktan ölecek hâlim yoktu. Sadece biraz daha zaman kazanmak istiyordum. Belki birkaç dakika daha burada kalabilir, belki annemle babamın yanına gidebilir, belki de bir şekilde bu yolculuğu erteleyebilirdim.
Ancak bu kez Barın'ın sabrı tükenmiş gibiydi.
Yüzündeki ifade bir anda sertleşti. Kaşları çatıldı, çenesi hafifçe kasıldı. Bir sonraki hareketini anlamama fırsat bile vermeden kolumu kavradı. Parmaklarını kolumun etrafına öyle sıkı geçirmişti ki canım acıyla yandı.
"Yolda yersin."
Sesi oldukça sertti.
Beni peşinden sürüklemeye başladığında ayak uydurmakta zorlandım. Kolumu kurtarmak için hafifçe çekiştirdim ama tutuşunu gevşetmedi. Hatta biraz daha sıkmıştı. Bir an koluma kan gitmediğini hissedecek kadar uyuştuğumu fark ettim.
"Barın, canım acıyor!"
Beni duyup duymadığını bilmiyordum. Koridorda hızla ilerlerken topuklarımın çıkardığı sesler sessizliğe karışıyordu. Bir yandan onun uzun adımlarına yetişmeye çalışıyor, diğer yandan kolumu kurtarmak için uğraşıyordum.
İçimden binbir türlü şey söyleniyordum.
Daha evliliğimizin üzerinden yirmi dört saat bile geçmemişti ama ben şimdiden bu adamın yanında kendimi bir mahkûm gibi hissediyordum.
Üstelik gideceğimiz yerin neresi olduğunu, orada beni nelerin beklediğini bile bilmiyordum.
Dışarıya neredeyse sürüklenerek çıktığımızda ilk gördüğüm şey ailem oldu. Onları orada görmek içimde küçücük de olsa bir rahatlama yaratmıştı. Sanki biraz önce yaşadığım bütün gerginliğin ardından tanıdık yüzler görmek bana iyi gelmişti.
Ancak bu rahatlama uzun sürmedi.
Babam, Barın'ın beni kolumdan öyle sert bir şekilde çekiştirdiğini görünce olduğu yerde duramadı. Kaşları çatılmış, yüzündeki ifade bir anda değişmişti. Hızla bize doğru bir adım attı. Tam o sırada Barın kolumu bıraktı.
Elim hemen koluma gitti. Acıyan yerimi avucumla kapatıp hafifçe ovuşturdum. Parmaklarımı çektiğimde gördüğüm manzara karşısında yüzüm ekşidi. Kolumun etrafında parmak izleri belirginleşmiş, tenimin bir kısmı kızarmış ve morarmaya başlamıştı.
İnanamıyordum. Bu adam kolumu gerçekten bu kadar sıkmış mıydı?
Başımı kaldırıp Barın'a baktım. Ancak o, sanki az önce hiçbir şey yaşanmamış gibi umursamaz bir tavırla yürümeye devam ediyordu. Ne dönüp bana baktı ne de kolumun durumunu merak etti. Bir kez olsun özür dilemeyi bile düşünmemişti.
İçimden derin bir nefes verdim. Tam ona bir şey söyleyecekken babamın hızla arkasından gittiğini gördüm.
"Barın Bey, bir dakika!"
Babamın sesindeki sertliği fark etmemek mümkün değildi. İkisi birkaç adım ileride durdu. Babamın yüzüne baktığımda ne kadar öfkeli olduğunu anlayabiliyordum. Barın ise ona dönüp sakin bir ifadeyle bakıyordu. Aralarında ne konuştuklarını duyamıyordum ama babamın el hareketlerinden pek de hoş bir konuşma yapmadıkları belliydi.
Ben ise olduğum yerde kalmış, bir elimle moraran kolumu tutuyordum.
Tam o sırada annem hızla yanıma geldi. Gözleri doluydu. Bana yaklaşır yaklaşmaz yüzüme baktı, ardından bakışları koluma kaydı. Morarmış yeri görünce yüzündeki ifade daha da değişti.
"Kızım, kolun..."
Bir şey söylemesine fırsat vermeden başımı kaldırıp ona baktım. Gözlerim çoktan dolmuştu. Dudaklarımı birbirine bastırmaya çalışsam da başarılı olamıyordum.
"Anne..."
Sesim titredi. Birkaç saniye boyunca konuşamadım. Sonra içimde tuttuğum bütün çaresizlik yeniden ortaya çıktı.
"Ben gitmek istemiyorum."
Bu kez sesim daha da kısılmıştı.
"Ne olur anne, ben gitmek istemiyorum. Sizinle kalmak istiyorum. Beni burada bırakmayın."
Annem gözlerimin içine baktı. Yüzünde öyle çaresiz bir ifade vardı ki ona bakmak bile canımı yakıyordu. Sanki söyleyecek çok şeyi vardı ama hiçbirini dile getiremiyordu. Dudakları hafifçe aralandı, ardından yeniden kapandı.
Bir cevap bekledim.
Belki babamın gelip her şeyi çözeceğini söylemesini, belki de birazdan eve döneceğimizi anlatmasını...
Ama annem hiçbir şey söylemedi.
Yalnızca kollarını açıp beni kendine çekti.
Ben de hiç düşünmeden ona sarıldım. Başımı omzuna yasladığım anda gözyaşlarım yeniden akmaya başladı. Annemin kokusunu içime çektim. Saçlarımı okşayan ellerini hissettim. O an zamanın durmasını istedim. Birkaç dakika daha böyle kalabilmek, annemin kollarından hiç ayrılmamak...
"Canım kızım benim..." diye fısıldadı kulağıma.
Sesindeki titreme kalbimi paramparça etmeye yetmişti.
Hafifçe hıçkırdım. Annemin beline sarılan kollarımı biraz daha sıkılaştırdım. Sanki onu ne kadar sıkı tutarsam o kadar geç ayrılacaktık.
Ama gerçek değişmiyordu.
Birazdan ondan ayrılacak, hiç tanımadığım bir adamla hiç bilmediğim bir yere gidecektim.
Başımı annemin omzundan kaldırıp yüzüne baktım. Gözyaşlarını silmeye çalışıyordu ama kendi gözleri de doluydu. Ona bakarken hafifçe gülümsedim. Ne kadar acınası bir gülümsemeydi kim bilir...
"Ben seni çok özleyeceğim."
Annem yeniden sarıldı.
Ben de gözlerimi kapattım.
Demek ki bu kadardı. Ne kadar ağlasam, ne kadar yalvarsam da hiçbir şey değişmeyecekti. Hayatımın en önemli kararlarından biri benim dışımda verilmişti ve şimdi sonuçlarına katlanmak zorundaydım.
Bir süre sonra annemin kollarından yavaşça ayrıldım. Elimi yanağına götürüp akan gözyaşını sildim.
"Üzülme, olur mu?"
Bunu söylerken kendim ağlamaktan konuşamıyordum.
Ne garipti... Biraz önce gitmemek için yalvaran bendim ama şimdi annemi teselli etmeye çalışıyordum.
Annemden sonunda zar zor ayrıldığımda gözlerim hemen babamı aradı. Birkaç adım ötede duruyordu. Bana doğru geldiğini görünce kendimi daha fazla tutamadım. Hızla ona doğru ilerleyip kollarımı boynuna doladım. Babam da hiç beklemeden beni kollarının arasına aldı ve sımsıkı sarıldı.
Başımı göğsüne yasladım. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Babamın kokusu, sesinin tonu, beni sarıp sarmalayan kolları... Hepsi çocukluğumdan beri kendimi en güvende hissettiğim şeylerdi. Ne zaman canım yansa onun yanına koşardım. Çünkü babamın olduğu yerde hiçbir şeyin bana zarar veremeyeceğine inanırdım.
Ama şimdi...
Şimdi beni korumasını istediğim babam bile beni bu hayata mahkûm etmişti.
"Baba..." diye fısıldadım. Sesim hıçkırıklarımın arasında güçlükle duyuluyordu.
Babam saçlarımı okşadı. Çenesini başımın üzerine yaslayıp derin bir nefes aldı.
"Güzel kızım benim..."
Bu birkaç kelimeyle birlikte gözyaşlarım yeniden yanaklarımdan süzüldü. Kollarımı biraz daha sıkılaştırdım.
"Gitmek istemiyorum baba. Ne olur, beni gönderme."
Babamın beni saran kollarının bir anlığına gevşediğini hissettim. Ancak hemen ardından yeniden sarıldı. Yüzünü göremiyordum ama onun da en az benim kadar zorlandığını biliyordum.
Keşke bana her şeyin düzeleceğini söyleseydi. Keşke elimi tutup eve götürseydi. Ama hiçbirimiz bir şey söylemiyorduk. Çünkü bazen insanın en çok duymak istediği sözler, en yakınındakilerin bile söyleyemediği sözler oluyordu.
“Bu sevgi dolu aile vedalaşma merasiminiz bittiyse Duru, gidelim artık.” dedi umursamazca.
Kaşlarımı çatıp ona baktım. Vicdansız herif, benimle dalga geçiyordu. Ne kadar duygusuz bir adamdı bu! Sanki karşısında ailesinden koparılan, hayatı bir anda altüst olan biri yokmuş gibi davranıyordu. Babamın öfkeli bakışları üzerimizdeydi. Tam bir şey söylemek için ağzımı açmıştım ki annem araya girdi.
“Kızım, vardığınızda ara beni olur mu? Merakta bırakma. Hem babanla ziyarete geleceğiz, merak etme.”
Başımı hafifçe salladım. Gözlerim dolmuştu. Onlara son kez baktıktan sonra arabama değil, artık hayatımın bir parçası olmak zorunda kalan o adama doğru ilerledim.
Barın'ın yanına oturmak istemiyordum. Hatta mümkün olsa aynı arabada bile bulunmak istemezdim. Arka kapıyı açmak için uzandığım sırada kapıların kilitlendiğini duydum.
Kaşlarımı çatıp arabanın içinde dimdik oturan, gözlerini önündeki yoldan ayırmayan Barın'a baktım. Fakat o, bana dönüp bakma zahmetinde bile bulunmadı.
Yanına oturmamı istiyordu.
Ne güzel hayat ama! Her şey onun istediği gibi oluyordu. Benimle evleniyor, beni ailemden ayırıyor, hayatımı tek bir kararla değiştirebiliyordu. Sanki benim ne hissettiğimin, ne istediğimin hiçbir önemi yoktu.
Allah belanı versin senin, diye içimden geçirdim.
Sinirle nefes verip hızla onun yanındaki kapıya yöneldim. Tam eğilip kapıyı açacağım sırada kilit sesi duyuldu. Kapı açılmıştı. Daha fazla oyalanmadan içeri girdim ve koltuğa yerleşir yerleşmez ona nefret dolu bakışlarımı çevirdim.
Barın ise tek bir tepki bile vermeden arabayı çalıştırdı. Motorun sesiyle birlikte olduğumuz yerden uzaklaşmaya başladık.
Başımı çevirip arka camdan aileme baktım. Annem ağlıyordu. Babam ise onu kendine sarılmış hâlde tutuyordu. Gözlerimden süzülen yaşları engelleyemedim. Onlara son kez gülümsemeye çalıştım ama dudaklarımın kenarı bile kıpırdamadı.
Ve böylelikle Duru Vera Yalçın; evini, ailesini, çocukluğunu, hayallerini ve alıştığı bütün hayatını geride bırakıyordu.
Hiç tanımadığı, hakkında neredeyse hiçbir şey bilmediği bir adamla birlikte, daha önce adımını bile atmadığı bir yerde yaşamaya başlayacaktı. Üstelik hayatında ilk kez göreceği insanlarla aynı çatı altında...
Bölüm etkileşimi
