7. Bölüm – Fotoğraf Yarışması

Bir hafta sonra...
Işık Fotoğraf Stüdyosu'nda büyük bir heyecan vardı.
Kemal Usta, dört öğrenciyi çalışma masasının etrafına topladı.
Elindeki afişi masaya bıraktı.
"Arkadaşlar, size güzel bir haberim var."
Dördü de merakla afişe baktı.
Afişin üzerinde büyük harflerle şunlar yazıyordu:
"Türkiye Genç Fotoğrafçılar Yarışması"
Kazanan ekibin fotoğrafları ülke genelinde sergilenecek ve profesyonel bir fotoğrafçılık bursu kazanacaktı.
Mert heyecanla ayağa kalktı.
"Biz de katılacağız değil mi?"
Kemal Usta gülümsedi.
"Elbette."
"Ama bu yarışmada tek bir fotoğraf yeterli olmayacak."
"Bir hikâye anlatan beş fotoğraftan oluşan bir seri hazırlayacaksınız."
Ege'nin gözleri parladı.
İşte tam da hayalini kurduğu yarışmaydı.
Öğleden sonra dört arkadaş stüdyonun bahçesinde fikir üretmeye başladı.
Lina defterine notlar alıyordu.
"Bence insanların günlük hayatını anlatalım."
Mert başını salladı.
"Ya da sadece İstanbul'u."
Ege düşünceli bir şekilde konuştu.
"Hayır..."
"Fotoğraflar birbirine bağlı olmalı."
"İnsan baktığında bir hikâye okumalı."
Duru ilk kez Ege'nin fikrine hemen destek verdi.
"Bence de."
"Fotoğrafların içinde duygu olmalı."
Ege, Duru'ya dönüp gülümsedi.
İlk kez ikisi aynı fikirde buluşmuştu.
Kemal Usta uzaktan onları izliyordu.
Yanlarına gelip yavaşça konuştu.
"Bir tavsiye vereyim."
"Dünyanın en güzel fotoğrafı bile..."
"...içinde duygu yoksa unutulur."
"Ama duygu taşıyan sıradan bir kare..."
"...ömür boyu hatırlanır."
Dört arkadaş sessizce başlarını salladı.
Akşam stüdyodan çıkarken hava kararmaya başlamıştı.
Ege yürürken farkında olmadan geride kalan Duru'nun temposuna uydu.
"Yarışma seni heyecanlandırdı mı?"
diye sordu.
Duru gülümsedi.
"Biraz."
"Ama daha çok birlikte çalışacak olmamız heyecanlandırdı."
Ege kısa bir an durdu.
Sonra hafifçe gülümsedi.
"Ben de."
İkisi yürümeye devam ederken önden giden Mert, Lina'ya eğilip fısıldadı.
"Bunlar yavaş yavaş arkadaş olmaya başladı."
Lina gülerek cevap verdi.
"Bence daha yolun başındalar."
İkisi de arkalarına dönüp Ege ile Duru'ya baktılar.
Onlar ise farkında olmadan aynı gün batımını izliyorlardı.
Ve belki de...
Çekmeye çalıştıkları en güzel hikâye, objektiflerinin önünde değil...
Kendi hayatlarında yavaş yavaş oluşuyordu.