29. Bölüm – İlk Park Günü

Aradan iki yıl geçmişti.
Aras ve Defne artık yürümeye başlamış, etrafı merakla keşfeden iki neşeli çocuk olmuştu.
Güneşli bir pazar sabahı...
Ege, Duru, Mert ve Lina çocukları alıp büyük bir şehir parkına gitmeye karar verdi.
Bulut da her zamanki gibi heyecanla önlerinde koşuyordu.
Parka vardıklarında Aras ilk iş salıncağa doğru koştu.
"Baba! Daha hızlı!"
Ege gülerek oğlunu salıncağa bindirdi.
"Tamam ama sıkı tutun."
Aras kahkahalar atarken Duru telefonuyla o anı fotoğraflıyordu.
Diğer tarafta Defne ise kaydırağın önünde durmuştu.
Mert elini uzattı.
"Hazır mısın prenses?"
Defne başını salladı.
"Hazırım!"
Kaydıraktan kayınca sevinçle annesi Lina'ya koştu.
Lina onu kucağına alıp yanağından öptü.
"Aferin sana."
Bir süre sonra iki çocuk birlikte kum havuzuna geçti.
Aras küçük bir kumdan kale yapmaya çalışıyordu.
Defne de yanına oturup minik küreğiyle yardım etmeye başladı.
Ege ile Mert uzaktan onları izleyerek gülümsedi.
Mert sessizce konuştu.
"Hatırlıyor musun?"
"Bir zamanlar biz de motorlarla geziyorduk."
Ege kahkaha attı.
"Şimdi ise çocuk arabaları konuşuyoruz."
İkisi de gülmeye başladı.
Duru fotoğraf makinesini çıkarıp dört kişiye seslendi.
"Herkes buraya!"
Ege, Mert, Lina ve çocuklar büyük ağacın altına geçti.
Bulut da tam önlerine oturdu.
Çıt!
Fotoğraf çekildi.
Duru ekrana bakıp gülümsedi.
"Yine harika bir kare."
Lina omzuna dokundu.
"En güzel fotoğraflar artık çocuklarımızla olanlar."
Gün batımına doğru eve dönme vakti gelmişti.
Aras yürürken küçük elini Defne'ye uzattı.
"Beraber gidelim."
Defne de gülümseyerek onun elini tuttu.
Ege ile Mert bu manzarayı görünce birbirlerine baktılar.
Ege gülümseyerek,
"Bizim dostluğumuz..."
"Onlara da geçmiş gibi."
Mert başını salladı.
"Bence bu daha başlangıç."
Dört arkadaş çocuklarıyla birlikte parkın çıkışına doğru yürürken, Duru son bir fotoğraf daha çekti.
O kareye baktığında fısıldadı:
"En güzel hikâyeler, aile olduğunda tamamlanır."
Ve güneş, mutlu ailelerin arkasında yavaşça ufkun ardına doğru kayboldu.