Bölümler 44Şu an: 6. Bölüm – Yanıktan Geriye Kalanlar
- 1 1. Bölüm – Tanışma233 kelime
- 2 Ada’nın Günlüğü – 14 Mart(Hastanede, ilk gece)87 kelime
- 3 2. Bölüm – Gölge Gibi313 kelime
- 4 Ada’nın Günlüğü – Aynı Gün Gece9 kelime
- 5 3. Bölüm – Sınırda169 kelime
- 6 4. Bölüm – İlk Adım398 kelime
- 7 5. Bölüm - Temas225 kelime
- 8 6. Bölüm – Yanıktan Geriye Kalanlar186 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 7. Bölüm – Kayma219 kelime
- 10 8. Bölüm – Gölgeden Gelen167 kelime
- 11 9. Bölüm – Rüya Tanrıları184 kelime
- 12 10. Bölüm – Sınır Çizgisi182 kelime
- 13 11. Bölüm – Düşe İlk Adım155 kelime
- 14 12. Bölüm – Uyanmanın Acısı102 kelime
- 15 13. Bölüm – Uyuma İsteği119 kelime
- 16 14. Bölüm – Uyanış Krizi121 kelime
- 17 15. Bölüm – Tanrıların Yalnızlığı116 kelime
- 18 16. Bölüm – Sonsuzluk İlacı126 kelime
- 19 17. Bölüm – Geri Dönmeyenler156 kelime
- 20 18. Bölüm – İki Dünya Arasında136 kelime
- 21 19. Bölüm – Gözcü166 kelime
- 22 20. Bölüm – Tanrıçanın Gölgesi151 kelime
- 23 21. Bölüm – Kim Kimdi?127 kelime
- 24 22. Bölüm – Uyanmak Mümkün mü?145 kelime
- 25 23. Bölüm – Bilinç Hırsızı147 kelime
- 26 24. Bölüm – Tanrıyı Suçlamak116 kelime
- 27 25. Bölüm – Sırrın Ağırlığı111 kelime
- 28 26. Bölüm – Kardeşin Gölgesi132 kelime
- 29 27. Bölüm – Zihin Sorgusu131 kelime
- 30 28. Bölüm – İnsan Kalmak133 kelime
- 31 29. Bölüm – Sahte Aşk159 kelime
- 32 30. Bölüm – Ayna164 kelime
- 33 31. Bölüm – Ruhların Savaşı109 kelime
- 34 32. Bölüm – Sessiz Tanrı142 kelime
- 35 33. Bölüm – Tanrıya Karşı İnsan136 kelime
- 36 34. Bölüm – Çatlağın İçinden Işık137 kelime
- 37 35. Bölüm – Sadece Sen, Sadece Ben145 kelime
- 38 36. Bölüm – Uyanış Frekansı151 kelime
- 39 37. Bölüm – Titreşim126 kelime
- 40 38. Bölüm – Sevgiyi Kırmak174 kelime
- 41 39. Bölüm – Uyanan Sabaha131 kelime
- 42 40. Bölüm – Uyananların Dünyası138 kelime
- 43 41. Bölüm – Işık Temsilcileri131 kelime
- 44 Sonsöz – Ve Işık Kaldı Geriye111 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah.
Güneş camdan içeri öyle girmişti ki, sanki bana hesap soruyordu.
“Ne istedin?” diye sormuyordu ama.
“Ne yaptın?” diyordu.
Ve ben, o an hissettim:
Doymuştum.
Rüzgar’ın sarılışı, gözlerindeki şefkat, dudaklarının kenarındaki masumiyet…
Hepsi artık bir anıydı.
Güzel ama gereksiz.
Zafer kazanılmıştı.
Ve ben artık daha fazlasını istiyordum.*
⸻
Kahvemi hazırlarken, gözümde başka bir yer vardı:
Laboratuvar.
Tablolar.
Hücre çizimleri.
Genetik dizilimler.
Bir hayalin peşindeydim artık.
İnsanı yeniden yazmanın.
Ruhun haritasını genetikle çözmenin.
Aşk?
O sadece bir semptomdu belki.
Ya da geçici bir kimyasal dalga.*
⸻
Mesaj geldi.
Rüzgar.
“İyi misin?”
Cevap yazmadım.
Çünkü artık ilgim onun tenine değil…
Onun gibi adamları neden seçtiğimeydi.
Neden hep şefkate çekilip sonra yıkmak istediğimdi.
Belki de bir deneydi bu da.
Ben kendi duygularımda bilim kadınıydım.
Ve kalpleri kurcalamayı seviyordum.
⸻
Laboratuvarda mikroskop başına geçtiğimde, içimde bir sessizlik vardı.
Rüzgar’ın gözleri hâlâ içimdeydi ama sadece bir iz olarak.
Artık yeni bir “ilgi” gerekiyordu.
Yeni bir dopamin, yeni bir evren…
Bir gen vardı elimde.
Çok özel bir dizi.
“Empati geni” diye kodlanmış bir bölüm.
Düşündüm:
Acaba empati bir lütuf mu, bir lanet mi?
Ben onunkini söküp alsam…
O beni hâlâ sever miydi?
Bölüm etkileşimi
