4. Bölüm

Odamın kırılma sesiyle başımı kapıya çevirdim. Tam kapının önünde Erdem... Erdem Karahanlı duruyordu.

Erdem Karahanlı

Odadan bir hışımla çıkan Duru'nun ardından baktım. Evleneceğimizden benim de haberim yoktu. "Ne evlenmesinden bahsediyorsunuz? Benim niye haberim yok baba?" diye tepki gösterdim.

O sırada kapı çaldı ve içeri bir kadın girdi. Telaşla, "Cengiz Bey, özür dilerim böldüğüm için ama Duru Hanım kendini odaya kapattı. Odadaki her şeyi kırıp döküyor, sesi salona kadar geliyor," dedi. İlhan Bey bir hışımla ayağa kalktı; o kalkınca biz de peşinden hareketlendik.
Duru'nun kapısının önüne geldiğimizde, İlhan Bey ne kadar seslense de içeriden bir yanıt gelmiyordu. "Böyle olmayacak. Gülay, yedek anahtarı getir!" diye seslendi. Gülay denilen kadın anahtarı aramaya koyuldu. Ancak zaman kaybetmeye tahammülüm yoktu; en sonunda İlhan Bey'i kenara itip kapıyı omzumla kırdım.

İçerisi darmadağındı; camlar kırılmış, koltuklar devrilmişti. Duru yere çökmüş, elleri kan içinde öylece duruyordu. İlhan Bey hemen yanına gitmek istedi ama Duru hızla geri çekildi.

En sonunda ayağa kalkıp, "Yaklaşma!" diye bağırdı.

İlhan Bey çaresizce, "K-kızım..." diyebildi.

"Yaklaşma, kızım deme bana! Çıkın! Görmek istemiyorum sizi, çıkın!" diye feryat etti. Bir yandan bağırıyor, bir yandan gözyaşlarına boğuluyordu.

Geri çekilip tam odadan çıkacakken adımı duyunca durdum.

"Erdem Karahanlı, sen kal."

Arkamı dönüp başımla onayladım. Diğerleri dışarı çıktığında Duru tam karşımda durdu. "Senin bundan haberin var mıydı?" diye sordu.

Ciddiyetimi bozmadan, "Hayır, yoktu. Ben de seninle birlikte öğrendim," dedim.

Yavaşça kafasını salladı ve masaya doğru yürüdü. Üzerinde bir A4 kâğıdı duruyordu. Masadaki kalemi alıp kâğıdın altına imzasını attı ve tek bir kelime dahi etmeden odadan çıkıp gitti.