20. Bölüm – Benim Küçük Dünyam (Final)

Aylar geçmişti.
Hastane odaları, korkular ve geceler artık geride kalıyordu.
Hüma aynanın karşısında durdu.
Eskisi gibi güçlü değildi belki…
Ama hâlâ buradaydı.
Ecrinsu yanına geldi.
“Abla.”
Hüma döndü.
“Efendim?”
Ecrinsu gülümsedi.
“Sen gerçekten çok güçlüsün.”
Hüma başını salladı.
“Hayır.”
Ecrinsu şaşırdı.
“Değilim.”
Sonra pencereye baktı.
“Beni güçlü yapan şey… yanımdaki insanlar.”
Haktan yine yanındaydı.
Ama artık hiçbir şey için acele etmiyordu.
Sadece Hüma’nın yanında duruyordu.
Hüma ona baktı.
“Beni hâlâ bekliyor musun?”
Haktan gülümsedi.
“Ben sana söz verdim.”
Hüma hafifçe gülümsedi.
“Belki bir gün…”
Haktan şaşırdı.
Ama Hüma devam etti:
“Belki kalbim hazır olduğunda.”
Haktan sadece başını salladı.
Çünkü beklemek onun için zorunluluk değil, seçimdi.
Simay’dan görüntülü arama geldi.
Hüma hemen açtı.
Ekranda Simay ve Evrim vardı.
“Ula sonunda açtın!”
Hüma güldü.
“Beni özledin mi?”
Simay gözlerini devirdi.
“Yok canım.”
Ama gülüşünden belli oluyordu.
Sonra sesi yumuşadı.
“İyi misin?”
Hüma başını salladı.
“İyiyim.”
Simay rahatladı.
Çünkü en çok bunu duymak istemişti.
Aras da değişmişti.
Artık eski gibi değildi.
Simay’ı zorlamıyor, sadece ona iyi gelmeye çalışıyordu.
Çünkü bazı insanlar kaybetmeden önce değil…
Kaybettikten sonra değer öğrenirdi.
O gece Hüma yine yıldızlara baktı.
Haktan yanındaydı.
“Biliyor musun?”
dedi Hüma.
“Eskiden dünyam çok küçüktü.”
Haktan baktı.
“Şimdi?”
Hüma gökyüzüne baktı.
“Şimdi küçük dünyamda sevdiğim herkes var.”
Yıldızlar gökyüzünde parlıyordu.
Ve Hüma sonunda anladı:
Bazen hayat insanı kırardı…
Ama bazen de yeniden başlaması için bir yol bırakırdı.
SON ✨