19. Bölüm – Uzaklık ve Bekleyiş

Hastanede sessizlik vardı.
Hüma yine pencerenin önünde yıldızlara bakıyordu.
Haktan yanına geldi.
“Yine yıldızlar…”
Hüma gülümsedi.
“Evet. Her şey çok karıştığında onlara bakıyorum.”
Bir süre sessiz kaldılar.
Sonra Haktan ciddi bir şekilde konuştu.
“Hüma…”
Hüma ona döndü.
“Ne oldu?”
Haktan derin bir nefes aldı.
“Ben seni seviyorum.”
Hüma şaşırdı.
Çünkü Haktan hep yanında olmuştu.
En zor anlarında bile.
Ama kalbi hâlâ çok yorulmuştu.
“Haktan…”
dedi yavaşça.
“Sen benim için çok değerlisin. Beni hep korudun, yanımda oldun.”
Bir an durdu.
“Ama şu an bir ilişkiye hazır değilim.”
Haktan başını eğdi.
“Arkadaş kalmak istiyorum.”
Hüma’nın gözleri doldu.
Haktan hafifçe gülümsedi.
“Tamam.”
Hüma şaşırdı.
“Böyle kolay mı?”
Haktan ona baktı.
“Sen mutlu ol yeter.”
Sonra ekledi:
“Ben seni her zaman beklerim.”
Bu sırada Simay ve Evrim başka bir ülkeye doğru yoldaydı.
Uçakta Simay sessizdi.
Evrim ona baktı.
“İyi misin?”
Simay camdan dışarı baktı.
“Bilmiyorum.”
Bir süre sonra telefonu açtı.
Hüma’ya mesaj attı.
“Ula kız, beni merak etme. Her gün yazacağım sana.”
Hüma mesajı görünce gülümsedi.
“Söz mü?”
Simay cevap verdi:
“Söz.”
Aras ise tek başına kalmıştı.
Simay’ın gidişi ona ağır gelmişti.
Ama artık anlamıştı.
Onu geri kazanmak için zorlamak değil, değişmek gerekiyordu.
Telefonuna baktı.
Simay’dan eski bir fotoğraf duruyordu.
Sessizce:
“Bekleyeceğim…”
dedi.
Gece Hüma tekrar yıldızlara baktı.
Yanında Haktan vardı.
Uzakta ise Simay yeni bir hayata başlıyordu.
Herkesin yarası farklıydı.
Ama herkes iyileşmeye çalışıyordu.
Devam edecek…