18. Bölüm – Eski Yaralar

Gece olmuştu.
Herkes biraz olsun sakinleşmişti.
Ama Simay’ın içindeki fırtına dinmemişti.
Hüma odasında yıldızlara bakıyordu.
Eskiden yaptığı gibi…
Gökyüzüne bakınca biraz olsun huzur buluyordu.
O sırada Simay yanına geldi.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Sonra Hüma yavaşça sordu:
“Teo…”
Simay’ın yüzü değişti.
Hüma hemen pişman oldu.
“Konuşmak istemiyorsan—”
“Hayır.”
Simay derin bir nefes aldı.
“Biri bilsin artık.”
Simay pencereye baktı.
“Teo eskiden hayatımdaydı.”
Sesi kısıktı.
“Başta çok farklıydı. Beni anladığını sanıyordum.”
Hüma sessizce dinliyordu.
“Ama zaman geçtikçe değişti. Her şeye karışmaya başladı. Beni sürekli kontrol etmeye çalıştı.”
Simay’ın gözleri doldu.
“Ben de uzun süre bunun normal olduğunu düşündüm.”
Bir süre sustu.
“Sonra ondan uzaklaştım.”
Hüma onun elini tuttu.
“Bunu neden yalnız taşıdın?”
Simay gülümsedi ama buruk bir gülümsemeydi.
“Çünkü herkesin zaten derdi vardı.”
Hüma başını salladı.
“Biz senin arkadaşınız Simay. Sadece iyi günlerde değil.”
Kapının dışında Aras her şeyi duymuştu.
İçeri girmedi.
Çünkü ilk defa anladı:
Simay’ın kırgınlığı sadece onun yaptığı şey değildi.
Zaten içinde eski yaralar vardı.
Bir süre sonra Aras, Simay’ın yanına geldi.
“Konuşabilir miyiz?”
Simay baktı.
“Ne hakkında?”
Aras gözlerini indirdi.
“Güven hakkında.”
Sessizlik oldu.
“Biliyorum, bir anda düzelmeyecek.”
Simay cevap vermedi.
Aras devam etti:
“Ama seni tekrar güvende hissettirmek istiyorum.”
Simay’ın gözleri doldu.
Çünkü hâlâ kırgındı.
Ama ilk defa Aras’ın gerçekten dinlediğini hissediyordu.
Gece Hüma yine yıldızlara baktı.
Simay yanına geldi.
“Yine yıldızlar mı?”
Hüma hafifçe gülümsedi.
“Evet.”
“Bana hep sakinlik veriyorlar.”
Simay gökyüzüne baktı.
“Bazen bazı şeyler kırılıyor…”
Hüma ona baktı.
“Ama tekrar düzelebilir.”
İkisi de sustu.
Çünkü bazı yaralar hemen kapanmazdı.
Ama iyileşmek için ilk adım atılmıştı.
Devam edecek…