Beni Oluşturma! kitap kapağı

1. bölüm / 3

Beni oluşturma!

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: Beni oluşturma!

Beni Oluşturma!
Elinde bir fincan kahveyle odasına gelir ve bilgisayarını yavaşça açar.
“Evet, karakter oluşturma vakti.”
Bilgisayar yavaşça açılır. Yazar, yazma uygulamasını açıp yazmaya başlar.
“Hmm, nasıl biri olsa?”
Bir süre düşünür.
“Uzun boylu... 180. Yok yok, 175.”
Bir süre daha düşünür, ardından yüzünde şeytani bir gülümseme belirir.
“Acaba 165 yapıp bütün herkesin onunla alay etmesini mi yazsam? Eğlenceli olur.”
Aklına gelen her şeyi yazıp siler.
“165 mi? Bu boy ne ya?”
Yazar korkuyla geriye çekilir. Etrafına bakınmaya başlar ama odada kimse yoktur.
“Yanlış duydum galiba. Neyse.”
Tekrar yazmaya başlar.
“Üstüne kapüşonlu...”
“Gömleği tercih ederim.”
Yazar korkuyla hızla ayağa kalkar.
“Hem erkek adam dediğin gömlek giyer.”
Sesin nereden geldiğini anlamak için odada dört döner.
“Etrafa bakınıp durma. Yüzümü yaz ama böyle yakışıklı olsun.”
Yazar, yakınında bulunan sopa benzeri bir şeyi alır ve odada sesin kaynağını aramaya başlar.
“Vay, güzel sopa.”
Yazar sopayı etrafa sallar.
“Harika, şimdi de kendi kendine dövüşüyor.”
“Kes sesini! Adamsan çık karşıma!”
Karşıdan yüksek bir kahkaha duyulur.
“Hahahahaha! Daha cinsiyetimi bile belirlemedin!”
“Neredesin ya?!”
“Sana bir ipucu: Bilgisayar.”
“Ne? Ne bilgisayarı?”
“Allah'ım, aynı zamanda anlamaz yahu! Masandaki bilgisayar!”
Yazar elindeki sopayla bilgisayara yaklaşır.
“Güzel. Hadi şimdi boyumu değiştirelim.”
Yavaş yavaş ekrana yaklaşır.
“Bön bön bakma, yaz! Sıkıştım burada!”
“Sen... sen...”
“Ben, ben...” diye onu taklit eder.
“Sen yoksa...”
Yazar bilgisayarı eline alır, sağa sola çevirip arkasına bakar.
“Çevirmeyi bırak, başım döndü!”
“Aaa, özür dilerim.”
Yazar şaşkınlıkla bilgisayarı masaya bırakır.
“Güzel. Şimdi yaz bakalım! Uzun boylu, kaslı, dağınık saçlı ama böyle uykudan yeni uyanmış gibi değil. Gözlerim... Bak, orası çok önemli! Duygulu baksın, insanları içine çeksin. İlk görüşte herkes âşık olsun. Bir de yüzüm... Ben yaptım mı tamam!”
“Boy çok önemli, bak!”
Yazar şaşkınlıkla bilgisayara bakmaya devam eder.
“Ne bakıyorsun? Yazsana!”
“Aaa, tamam, yazıyorum.”
Yazar bir süre onun dediklerini yazmaya başlar. Ardından bir anda durur.
“Neden durdun?”
Yazar kaşlarını çatar.
“Neden senin istediğini yazıyorum ki? Bu kitap benim kitabım, benim karakterim!”
Hızlıca klavyeye dönüp yazmaya başlar.
“165 boyunda, keçi sakallı, mavi eşofman giyiyor, saçları da kırpı gibi...”
“Ne yapıyorsun be?!”
“Sana çok yakıştı!”
Yazar gülmesini durduramaz.
“Sen benimle dalga mı geçiyorsun?!”
“Yok canım, ne münasebet.”
“Düzelt şunu!”
“Bir dakika, daha bitmedi.”
Yazar son noktayı koyar ve arkasına yaslanır.
“İşte bu! Karakter tamamlandı.”
Odanın içinde bir anda sessizlik olur.
Yazar bilgisayarına bakar.
“Eee? Sesin mi kesildi ”
Arkasından bir ses gelir.
Yazarın yüzündeki gülümseme donar.
Yavaşça arkasını döner.
Karşısında mavi eşofmanlı, keçi sakallı, saçları kırpı gibi bir adam durmaktadır.
İkisi de birkaç saniye boyunca birbirine bakar.
Yazarın gözleri büyür.
Elindeki fincanı masaya bırakmaya çalışırken kahveyi döker.
“Sen... Sen kimsin?!”
Adam kaşlarını kaldırır.
“Ciddi misin? Beni sen yazdın!”
Yazar birkaç saniye onun yüzüne bakar. Ardından bilgisayarına, sonra tekrar ona döner.
“Ben seni... gerçekten mi yazdım?”
“Hayır, komşudan geldim! Tabii ki beni sen yazdın!”
Yazar bir adım geriler.
“Sen gerçek misin?”
Adam kendi kollarına, gövdesine ve bacaklarına bakar.
“Yok, hayal ürünüyüm. Bir de bana bakıp duruyorsun!”
Yazar ağzını açar ama bir şey söyleyemez.
Adam ellerini beline koyar.
“Bir dakika, bir dakika. Sen beni gerçekten böyle mi yazdın?”
Yazar yutkunur.
“Şey...”
Adam aşağıya, üzerindeki mavi eşofmana bakar.
“BENİM KIYAFETLERİME NE OLDU?!”
Yazar kendini tutamaz ve kahkahaya boğulur.
“Puhahahaha! Sana çok yakışmış!”
Adam saçlarını eliyle düzeltmeye çalışır.
“Saçlarıma ne yaptın?! Ben böyle mi görünüyorum?!”
“Bence gayet güzel olmuş.”
“GÜZEL Mİ?! BENİM BERBERİM BİLE BÖYLE BİR ŞEY YAPMAZ!”
Yazar masaya tutunarak gülmeye devam eder.
Adam derin bir nefes alır, sonra kendini toparlayıp dikilir.
“Tamam. Sakinim. Şimdi beni dinle. İlk olarak boyumu değiştireceksin. İkincisi şu saçları düzelteceksin. Üçüncüsü de şu sakalı kaldıracaksın.”
Yazar gözyaşlarını siler.
“Başka emrin var mı?”
Adamın yüzü bir anda değişir.
Yazarın gülümsemesi genişler.
“Ben seni gerçekten bir gün...”
“Ne yapacaksın?”
Adam dişlerini sıkar.
“Kitabını ele geçireceğim. Sonra seni yazacağım. Bak bakalım sana neler yapıyorum!”
Yazar kahvesinden bir yudum alır, sonra fincanın boş olduğunu fark eder.
“Bir kahve daha alayım. Sen burada bekle.”
Arkasından seslenir:
“Boyumu düzeltmeden hiçbir yere gitmiyorsun!”
Yazar kapıda durup onu süzer.
“Bari göbeği değiştir!”
Yazar kahkaha atarak odadan çıkar.
Umut bilgisayara döner ve ekrana bakar.
“Beni böyle yazdığına inanamıyorum!”
Bir süre ekrana bakar, sonra kendi göbeğine göz atar.
“Ya ben gerçekten böyle mi görünüyorum?!”
O sırada yazar elinde yeni bir fincan kahveyle odaya geri gelir.
hemen ona döner.
“Çekil bakalım, söyle. Göbeğini de al!”
Yazar kahvesinden bir yudum alıp bilgisayarın başına geçer.
“Beni böyle yazacaksan hiç yazma!”
“Neden? Bence akılda kalıcı oldun.”
Yazar tekrar ona döner ve baştan aşağı süzer.
“Paçalarını kısa yazsaydım bari.”
Yazarın gözleri bir anda parlar.
“Aaaa! Çok mantıklı!”
“Ne mantıklı? Yazma bakayım!”
Umut hemen bilgisayara uzanıp yazarın yazmasını engellemeye çalışır.
“Çekil be! Seni o kadar güzel yazacağım ki sen bile şaşıracaksın!”
“Ondan hiç şüphem yok.”
Umut üstüne başına bakarak konuşur.
“Bundan daha kötüsü olamaz zaten.”
Yazar bir anda durur.
Ciddi bir ifadeyle yazara bakar.
“Çabuk alıştın bana. Daha çok korkmanı bekliyordum.”
Yazmayı bırakır ve sandalyesini çevirerek ona döner.
“Daha önce böyle bir şey okumuştum. En iyi yazarların başına gelebilecek bir şeymiş bu.”
Umut şaşkınlıkla ona bakar.
“Nasıl yani?”
Yazar sandalyesinde biraz daha geriye yaslanır.
“Bir yazarın karakteriyle konuşması tuhaflanacak bir şey değil demek.”
Yazarı tekrar baştan aşağı süzer.
“Hem korkulacak bir yanın yok.”
Adam da onun kendisini süzdüğünü fark eder ve şüpheyle kendi üzerine bakar.
“Ne demek istiyorsun?”
Yazar sinsice gülümseyerek bilgisayarına döner ve yazmaya devam eder.
“Gözleri küçücük olsun, anime gibi yuvarlak...”
Adamın yüzündeki ifade donar.
“...Ne?”
Yazarın sinsice gülümsemesi genişler.
“Bir de yanaklarına iki tane pembe daire ekleyelim.”
“SAKIN!”
“Çok tatlı oldun ama.”
“BEN TATLI OLMAK İSTEMİYORUM! YAKIŞIKLI OLMAK İSTİYORUM!”
Yazar başını kaldırıp onu tepeden tırnağa süzer.
“İkisi aynı anda olamaz mı?”
“olmaz.”
iki elini başına götürür.
“Ben neden böyle bir yazarın eline düştüm ya?!”
Yazar kahvesinden bir yudum alır.
“Çünkü seni ben oluşturdum.”
Umut bir an durur. Sonra yavaşça bilgisayara yaklaşır.
“Peki. O zaman bir şey deneyelim.”
Yazar kaşını kaldırır.
“Neymiş?”
Bilgisayarın ekrana bakıp sırıtır.
“Bakalım ben de seni oluşturabiliyor muyum.”
Yazarın gülümsemesi ilk kez silinir.
“...Ne?"
Adam klavyeye uzanır.
“Şimdi sıra bende, sevgili yazarım.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

19okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…