BENİ CANAVAR YAPTILAR kitap kapağı

2. bölüm / 3

ŞEYTANIN SOFRASINDA

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: ŞEYTANIN SOFRASINDA

Yazar: Denizhan Yüksel

BÖLÜM 2

Şeytanın Sofrasında

Kapı büyük bir gürültüyle kırıldı.

Beş adam, hiç tereddüt etmeden eve girdi. Yüzlerinde maskeler, ellerinde siyah eldivenler vardı. Kıyafetleri ve tavırları, sıradan birer sokak serserisinden ziyade organize bir grubun üyeleri olduklarını düşündürüyordu.

İçlerinden biri diğerlerinden ayrılıyordu. Görünüşü ve yürüyüşü, grubun başında olduğunu belli ediyordu. Ötekiler onun hareketlerini kolluyor, konuşmak için bile çoğu zaman ondan işaret bekliyordu.

Bir diğerinin kolunda dikkat çekici bir dövme vardı: Ortasından çatlamış bir kalbin içinden ince bir zeytin dalı filizleniyordu.

Adamlar salona ilerledi.

Duvarlardan birinde, Alexandre Cabanel’in The Fallen Angel (Düşmüş Melek) adlı tablosunun bir kopyası asılıydı. Tablodaki düşmüş meleğin öfkeli bakışları, odanın içinde yaşananlarla tuhaf bir tezat oluşturuyordu.

Emir dolabın içindeydi.

Kapının kırılma sesiyle irkilmiş, iki eliyle ağzını kapatmıştı. Aralıktan gördüğü kadarıyla beş adam da maskeliydi. Hangisinin ne yapacağını kestiremiyordu.

Salih, annesinin önüne geçti. Safiye ise birkaç adım gerisinde kalmıştı. İkisinin de yüzünde korku vardı.

Grubun lideri etrafına göz gezdirdikten sonra Safiye’ye döndü.

“Ne istiyorsunuz? Neden geldiniz?”

Kadının sesi titriyordu.

Lider, öfkesini gizleme gereği bile duymadı.

“Bacım, kocan bizden borç aldı. Sürekli bizi oyalıyor. Artık canımıza tak etti. Parayı bize verin!”

Salih hemen araya girdi.

“Onunla uzun zamandır görüşmüyoruz. Babamın borcu bizi bağlamaz.”

Lider başını yavaşça Salih’e çevirdi.

“Kimin kime neyi bağlayacağını en iyi ben bilirim. Sen kimsin lan?”

Salih geri adım atmadı.

“Bak kardeşim, borcu olduğunu anlıyoruz. Ama kaç kere söyleyeceğiz? Biz onu uzun zamandır görmüyoruz.”

Liderin sabrı tükenmişti.

“Bugün çocuklar sizi bu evde görmüş. Hâlâ ne anlatıyorsunuz? Çabuk, saklandığı yeri söyleyin!”

Salih’in çenesi gerildi.

“Anlaşılan sen laftan anlamıyorsun.”

Sözünü bitirir bitirmez adama doğru atıldı ve yumruğunu yüzüne geçirdi.

Her şey birkaç saniye içinde oldu.

Lider geriye sendeledi. Diğer dört adam hemen Salih’in üzerine çullandı. Biri kollarını tutarken öteki yumruklarını savurmaya başladı. Salih kendisini korumaya çalıştıysa da sayıca üstün olan adamlara karşı koyamadı.

Safiye oğluna yardım etmek için ileri atıldı.

“Yapmayın! Yeter!”

Ancak adamlar onu da itip yere düşürdüler. Lider, uğradığı saldırının hıncını kadından çıkarmaya başladı.

Salih ve Safiye kısa sürede ağır darbeler almıştı.

Emir dolabın içinden olanları izliyordu. Kıpırdamak, bağırmak, annesine ve abisine koşmak istiyordu. Fakat bacakları titriyordu. Dolabın kapağını açsa kendisinin de aynı adamlardan kurtulamayacağını anlamıştı.

İlk defa bu kadar çaresiz hissediyordu.

Lider, Salih’in yerde hareketsiz kalmasını bekledikten sonra ceketinin içinden birkaç şırınga çıkardı. Yanındaki adamlardan biri bunları görünce başını çevirdi. Dövmeli adam ise bir adım öne çıktı.

“Patron, borcun önemli olduğunu anlıyorum ama bu biraz fazla olur. Raconumuza sığmaz.”

Lider ona sertçe baktı.

“Şu an burada olduğumuzu kimse bilmiyor. Raconla uğraşacak durumda değiliz. İşime karışma.”

Dövmeli adam bir an sustu. Söyleyecek başka bir sözü varmış gibi görünüyordu ama sonunda bakışlarını kaçırdı.

“Nasıl istersen patron.”

Bir adım geri çekilerek aradan çıktı.

Emir, konuşulanları duyuyordu.

Racon.

Kurallar.

Bu kelimeler zihninde birbirine karışmaya başlamıştı.

Biraz önce adamın yaptığı şeyin yanlış olduğunu söyleyen dövmeli kişi, liderin karşısında geri çekilmişti. Demek ki bir insan yanlış olduğunu bildiği bir şeye yine de boyun eğebiliyordu.

Emir kendi kendine düşünmeye başladı:

Kurallar olaydan olaya değişir miydi? İnsanlar başkaları için mi kurallara uymalıydı, yoksa kendileri için mi?

Henüz bu soruların cevabını bilmiyordu.

Fakat o gece, bazı insanların kuralları yalnızca işlerine geldiğinde hatırladığını görmüştü.

Lider, yanındaki adamlardan birine işaret etti. Ardından Safiye ve Salih’e yöneldi.

İkisine de yüksek dozda uyuşturucu madde içeren şırıngalar enjekte edildi.

Safiye, yerde yatarken başını güçlükle kaldırdı. Gözleri odanın karanlık köşesine, Emir’in saklandığı dolaba çevrildi.

Oğlunu görüp görmediği belli değildi.

Salih de başını annesine doğru çevirdi. Konuşabilecek durumda değildi. Yalnızca ona bakıyordu.

Emir, dolabın aralığından annesinin gözlerini gördü.

Bir şey söylemek istedi.

Anne, demek istedi.

Fakat sesi çıkmadı.

İlaçların etkisi kısa sürede kendisini göstermeye başladı. Safiye ile Salih’in bedenleri istemsizce kasılıyor, titremeleri giderek şiddetleniyordu. Ağızlarının kenarında köpükler birikmeye başlamıştı.

Emir’in gözleri doldu.

O gün, gerçek kötülükle ilk kez karşı karşıya gelmişti.

Daha önce kötülüğü çizdiği resimlerdeki canavarlara benzetirdi. Kötü olanlar, onun dünyasında kolayca tanınırdı. Polisler onları yakalar, insanlar kurtulur ve her şey yeniden yoluna girerdi.

Ama şimdi karşısında ne bir canavar vardı ne de onları kurtarmaya gelen bir kahraman.

Yalnızca beş adam, yerde yatan annesi ve abisi vardı.

İyi olmak, kötülüğü yenmeye yetmiyordu.

Bu düşünce, Emir’in zihninde o gece ilk kez yer etmeye başladı.

Ahlakın gerçekten herkes için aynı olup olmadığını sorguluyordu. Belki de insanlar doğruyu bildikleri hâlde çıkarları için ondan vazgeçebiliyordu.

Ağlamak istiyordu.

Hem de bütün gücüyle.

Ancak çıkaracağı en küçük sesin bile yerini belli edebileceğini biliyordu. İki elini ağzına bastırdı, nefesini tuttu ve gözlerinden akan yaşları sessizce içine gömdü.

Lider, yaptıklarından sonra ayağa kalktı.

“Biz mafyayız, beyler. Mafya o borcu bir şekilde tahsil etmelidir. Bunun bilincinde olun.”

Yanındaki adamlar başlarını sallayarak onu onayladı.

Emir’in zihninde tek bir cümle dönüp duruyordu:

Biz mafyayız.

Cümle, sanki odanın duvarlarına çarpıp yeniden kendisine dönüyordu.

Lider etrafına bakındı.

“Şimdi evi arayalım. Belki işe yarar bir şey çıkar.”

Dövmeli adam, liderin yanına yaklaştı.

“Siz çıkın. Ben evi hızlıca kontrol ederim. Zaten yeterince ses çıkardık. Ne olur ne olmaz, arabada bekleyin.”

Lider birkaç saniye düşündü.

“Tamam. Fazla oyalanma.”

Ardından diğer adamlarla birlikte evden çıktı.

Dışarıda onları siyah renkli bir araba bekliyordu. Beşi arasındaki lider ve üç adam araca bindi. Dövmeli olan ise içeride kaldı.

Adam önce salonu, ardından diğer odaları kontrol etmeye başladı. Çekmeceleri açıyor, dolaplara göz atıyor, işe yarar bir şey bulmaya çalışıyordu.

Emir hâlâ saklandığı yerdeydi.

Kendini tutmaya çalışıyordu. Fakat annesini ve abisini o hâlde görmek, yedi yaşındaki bir çocuğun kolayca kaldırabileceği bir şey değildi.

Dudaklarını birbirine bastırdı.

Yine de boğazından küçük bir hıçkırık kaçtı.

Dövmeli adam olduğu yerde durdu.

Başını sesin geldiği yöne çevirdi.

Bir süre dinledi.

Ses yeniden gelmeyince yürümeye devam etti. Ancak birkaç adım sonra duraksadı. Az önce duyduğu sesin dolabın bulunduğu taraftan geldiğini fark etmişti.

Yavaşça odaya yöneldi.

Dolabın önünde durdu.

Elini kapağa uzattı ama hemen açmadı. Birkaç saniye boyunca olduğu yerde bekledi. İçeride biri olduğundan şüpheleniyordu.

Sonunda kapağı açtı.

Karşısında Emir vardı.

Küçük çocuk, dizlerini kendisine çekmiş, iki eliyle ağzını kapatmıştı. Gözleri kıpkırmızıydı. Adamı görünce daha da sindi. Sanki birazdan kendisine de zarar verilecekmiş gibi başını öne eğdi.

Dövmeli adam bir süre ona baktı.

Sonra başını kapıya doğru çevirerek dışarıyı kontrol etti. Arabada bekleyen adamlara haber vermesi gerekiyordu. En azından grubun liderine içeride bir çocuk bulunduğunu söyleyebilirdi.

Fakat bunu yapmadı.

Bakışlarını yeniden Emir’e çevirdi.

Yüzündeki ifade değişmişti. Biraz önceki sertliğinden eser kalmamıştı.

Yavaşça eğildi ve elini çocuğun omzuna koydu.

“Özür dilerim…”

Emir hiçbir şey söylemedi.

Adam gözlerini kaçırdı.

“Böyle olmasını istemezdim.”

Birkaç saniye daha bekledi. Ardından ayağa kalktı.

Emir’e başka bir şey söylemeden odadan çıktı. Kapıyı arkasından kapatıp evden ayrıldı.

Dışarıdaki adamların yanına gitti ve arabaya bindi.

Motor çalıştı.

Siyah araba sokağın başına doğru ilerledi ve kısa süre sonra gözden kayboldu.

Emir, bir süre daha dolabın içinde kaldı.

Ayak seslerinin kesildiğinden emin olmaya çalışıyordu. Evin yeniden sessizleştiğini duyduğunda ellerini ağzından çekti.

Artık kendisini tutacak gücü kalmamıştı.

Dolaptan çıktı.

Önce annesine, ardından abisine baktı.

İkisini de kurtaramamıştı.

İçinde biriken korku ve acı, o ana kadar bastırdığı bütün duygularla birlikte dışarı taştı. Yüksek sesle ağlamaya başladı. Sesi evin duvarlarını aşıp sokağa kadar ulaşıyordu.

Sanki içinde bir şey kopmuştu.

O gece, bir daha eskisi gibi olamayacağını henüz bilmiyordu.

Başını kaldırıp tavana baktı. Gözyaşları yanaklarından süzülürken içinden Tanrı’ya seslendi.

Biz kötü değildik. Kimseye zarar vermemiştik. Peki, neden bize yardım etmedin?

Cevap gelmedi.

Yalnızca kendi ağlamasını duyabiliyordu.

Emir’in çığlıklarını mahalledeki insanlar da duymuştu.

Önce birkaç evin ışığı yandı. Ardından bazı komşular kapılarına çıktı. Sesin geldiği evi fark edenler birbirlerine haber verdi.

Kısa süre içinde sokağın önünde küçük bir kalabalık toplandı.

İçeri giren ilk kişilerden biri gördükleri karşısında donakaldı. Ardından hemen polisi aradılar.

“Polis çağırın! Burada çok kötü bir şey olmuş!”

Bir başkası, kapının önünde bekleyenlere geri çekilmelerini söyledi.

Emir ise evin içinde, annesiyle abisinin arasında kalmıştı. Ağlamaktan gözleri şişmiş, yüzü solmuştu. Ne yapacağını bilmiyordu.

Bir süre sonra polis ekipleri olay yerine ulaştı.

Eve giren polisler karşılaştıkları manzara karşısında hemen tedbir aldı. İçlerinden biri telsizle yardım isterken diğeri çevreyi kontrol etti.

“Burada bir çocuk var!”

Polislerden biri Emir’in yanına yaklaştı.

Küçük çocuk, olduğu yerde hareketsiz duruyordu. Gözleri annesiyle abisinin üzerindeydi.

Polis dizlerinin üzerine çöktü ve onu kollarının arasına aldı.

“Hepsi geçti artık. Güvendesin.”

Emir cevap vermedi.

Polis, çocuğun sırtını hafifçe sıvazladı. Bir süre sonra ondan ayrılarak yüzüne baktı.

“Ailenden başka biri var mı evlat?”

Emir yine konuşmadı.

Polis birkaç saniye bekledi. Ardından çocuğun elini tuttu.

“Tamam. Gel bakalım, seni buradan çıkaralım.”

Emir ayağa kalktı.

Kapıya doğru yürürken bir an durdu.

Bakışları salondaki tabloya takılmıştı.

Alexandre Cabanel’in The Fallen Angel adlı eseri.

Tablodaki düşmüş melek, başını hafifçe yana çevirmiş, gözlerini öfkeyle karşısındaki boşluğa dikmişti.

Emir birkaç saniye boyunca tabloya baktı.

Sonra polis memurunun elini yeniden tuttu ve evden çıktı.

Dışarıda ambulanslar bekliyordu. Sağlık ekipleri eve girerek Safiye ve Salih’in durumunu kontrol altına almaya çalıştı. Ancak ikisinin de hayatını kaybettiği anlaşıldı.

Emir, polis aracına bindirildi.

O evden ayrılırken arkasına bir kez daha bakmadı.

Karakola vardıklarında Emir’i bir odaya aldılar.

Bir süre beklemesi gerektiği söylendi. Küçük çocuk, önündeki sandalyeye oturdu. Ellerini dizlerinin üzerine koymuştu.

İçinde birbirine karışmış birçok duygu vardı.

Korku, öfke, üzüntü…

Ama bunların yanında henüz adını koyamadığı başka bir his daha bulunuyordu.

Bir süre sonra karakolun girişinde hareketlilik yaşandı.

İçeri Zeki Yücedağ girdi.

Polis memurlarından biri önüne çıkarak kim olduğunu sordu.

“Buyurun, kimsiniz?”

Zeki cebinden kimliğini çıkardı.

“Zeki Yücedağ. Oğlum burada mı? Haber aldım da.”

Polis kimliği kontrol etti. Ardından Emir’in bulunduğu odayı gösterdi.

Zeki oğlunun yanına doğru yürüdü.

Emir babasını görünce başını kaldırdı.

Zeki hemen yanına yaklaştı.

“Canım oğlum…”

Kollarını açarak ona sarıldı.

Emir babasının sarılmasına karşı koymadı. Ancak karşılık da vermedi. Başını babasının omzuna yaslamış gibi dururken elleri yavaşça yumruk hâline geldi.

İçinde büyük bir öfke vardı.

Annesiyle abisinin ölümünde babasının payı olduğunu biliyordu. O gece yaşananların sebebi, Zeki’nin bitmek bilmeyen borçlarıydı.

Fakat bunu henüz kimseye söylemeyecekti.

Zeki, oğlunun saçlarını okşadı.

“Korkma artık. Benimlesin oğlum.”

Emir cevap vermedi.

Bir süre sonra polislerden biri yanlarına yaklaştı.

“Biliyorum, şu an doğru bir zaman değil. Ancak oğlunuz yaşananlara bizzat şahit olmuş. İfade vermesi gerekiyor. Çok uzun sürmeyecektir.”

Zeki başını salladı.

“Tabii. Ne gerekiyorsa yapın.”

Ardından Emir’e doğru eğildi.

“Şu an kendini hazır hissediyor musun oğlum?”

Emir kısa bir süre babasına baktı.

Sonra başını salladı.

“Tamam.”

Polis memuru hafifçe gülümsedi.

“Peki evlat, benimle gelir misin?”

Emir ayağa kalktı ve polisle birlikte başka bir odaya geçti.

İfadesinin alınması için bir uzman da çağrılmıştı. Çocuğun yaşadığı olayın ağırlığı göz önünde bulundurularak sorularını dikkatli seçiyorlardı.

Emir’e o gece neler gördüğünü sordular.

O da anlatmaya başladı.

Eve maskeli adamların girdiğini, annesiyle abisine saldırdıklarını ve ikisini de öldürdüklerini söyledi.

Ancak neden geldiklerinden bahsetmedi.

Babasıyla aralarında geçenleri, borç meselesini ve adamların söylediklerini de anlatmadı.

Yalnızca gördüklerini, anlatmak istediği kadarıyla aktardı.

Bunun sebebi korkması değildi.

Emir’in zihninde, henüz kimsenin bilmediği başka düşünceler oluşmaya başlamıştı.

Uzman ve polis memuru, karşılarında henüz yedi yaşında bir çocuk bulunduğunun farkındaydı. Bu nedenle onu daha fazla sıkıştırmadılar. Söylediklerini not ettiler ve ifadesi tamamlandıktan sonra odadan çıkmasına izin verdiler.

Zeki, ifade işlemlerinin tamamlanmasını bekledikten sonra Emir’i yanına aldı.

Birlikte karakoldan çıktılar.

Dışarıda onları bekleyen eski model bir otomobil vardı. Zeki’nin kullandığı araç, Hillman Imp marka küçük bir arabaydı. Kaportasında zamanın bıraktığı izler bulunuyordu.

Zeki kapıyı açarak oğlunun binmesini bekledi. Emir arka koltuğa geçti.

Babası sürücü koltuğuna oturduktan sonra kontağı çevirdi. Motor birkaç denemeden sonra çalıştı.

Zeki yola çıkmadan önce oğluna baktı.

“Oğlum, buradan uzaklaşmamız gerekiyor.”

Emir sessizce onu dinliyordu.

“Buralar artık bize huzur vermez. Uzaklarda ikimiz için yeni bir hayat kuracağız. İkimiz beraber mutlu olacağız.”

Zeki elini uzatıp oğlunun saçlarını okşadı.

Bu hareketinde babalık şefkatinden çok, kendi çıkarlarını gözeten bir adamın hesabı vardı. Emir’i artık yanında tutabileceği, gerektiğinde çalıştırabileceği bir gelir kapısı olarak görüyordu.

Emir ise babasının söylediklerine karşılık vermedi.

Araba hareket etti.

Şehir geride kalırken Zeki ara sıra oğluna bakıyor, yol boyunca ona yeni hayatlarından söz ediyordu. Emir ise camdan dışarıyı izliyordu. Bir zamanlar annesiyle yürüdüğü sokakları, okula gittiği yolu ve abisinin çalıştığı tamirhaneyi düşünüyordu.

Artık bunların hiçbiri geride bıraktığı hayatın parçası olacaktı.

Yaklaşık iki saat süren yolculuğun ardından Aksaray’a ulaştılar.

Zeki, elindeki kısıtlı parayla küçük bir daire kiralamaya karar verdi. Fazla seçeneği yoktu. Sonunda tek odalı, bir salon ve mutfaktan oluşan 1+1 bir daire buldu.

Evin içi oldukça sadeydi. Eşyalar eskiydi ve odalar fazla geniş sayılmazdı. Yatak odasında küçük bir yatak, salonda ise yıpranmış bir kanepe bulunuyordu.

Daireyi kiralayan adam, Zeki’yle konuşurken birkaç soru sormadan edemedi.

“Yeni mi taşınıyorsunuz buraya?”

Zeki başını salladı.

“Evet. Oğlumla birlikte yeni bir başlangıç yapmak istiyorum.”

Kiracı, Emir’e baktı.

“Annesi nerede peki?”

Zeki’nin yüzü bir anda hüzünlü bir ifadeye büründü. Sesini biraz alçalttı.

“Karım vefat etti. Zor günler geçirdik. Şimdi oğlumla baş başayız. Ben de namusuyla çalışan bir memurum. Biraz olsun düzenimizi kurmaya çalışıyoruz.”

Adamın yüzünde anlayışlı bir ifade belirdi.

“Allah rahmet eylesin. Başınız sağ olsun.”

Zeki başını hafifçe eğdi.

“Sağ olun.”

Emir, babasının anlattıklarını sessizce dinliyordu.

Biraz önce annesini ve abisini kaybetmişti. Şimdi ise annesinin ölümünü, babası kendisini namuslu bir memur olarak tanıtırken dinliyordu.

Zeki’nin yalan söyleme biçimi dikkatini çekmişti.

Adam, ne söylemesi gerektiğini biliyordu. Sesini gerektiği yerde alçaltıyor, yüzüne uygun bir ifade yerleştiriyor ve karşısındakinin inanmasını sağlayacak ayrıntıları eksik etmiyordu.

Emir, babasının bu kadar rahat yalan söylemesine şaşırmıştı.

Kiracı da anlatılanlara inanmıştı. Adamın durumuna üzülmüş, ödeme konusunda kolaylık sağlayabileceğini söylemişti.

Zeki bu teklifi memnuniyetle kabul etti.

Birkaç işlemden sonra dairenin anahtarını aldı.

İçeri girdiklerinde Zeki eşyaları gözden geçirdi.

“Şimdilik idare edeceğiz.”

Ardından yatak odasına geçti. Yatağın üzerine oturup belini tuttu.

“Ah, belim ağrıyor.”

Emir kapının önünde bekliyordu.

Zeki ona baktı.

“Ben burada yatacağım. Sen salondaki kanepede yatarsın.”

Emir önce yatağa, sonra salondaki kanepeye baktı. Kanepe oldukça eskiydi ve yatak kadar rahat görünmüyordu.

Yine de itiraz etmedi.

“Tamam baba.”

Başka bir seçeneği olmadığını biliyordu.

O gece Zeki yatağına uzanırken Emir salondaki kanepede kendisine yer bulmaya çalıştı. Küçük kanepeye sığmakta zorlanıyor, bacaklarını rahatça uzatamıyordu.

Bir süre sonra gözlerini kapattı.

Fakat uykuya dalması kolay olmadı.

Biraz kestirdikten sonra Zeki uyandı.

Salona geçerek kanepede oturan oğlunun yanına geldi.

“Emir.”

Emir başını kaldırdı.

“Efendim baba?”

Zeki karşısına oturdu.

“Artık okula gitmene gerek yok.”

Emir kaşlarını hafifçe çattı.

“Neden?”

Zeki, oğlunun omzuna dokundu.

“Çünkü paraya ihtiyacımız var. Benim de bazı işlerimi yoluna koymam gerekiyor. Dışarıda çalışman lazım oğlum.”

Emir bir süre sessiz kaldı.

Zeki konuşmasını sürdürdü.

“Bak, sen akıllı bir çocuksun. Biraz çalışırsın, para kazanırsın. İkimiz de rahat ederiz.”

Oğlunun saçlarını okşadı.

“Senin iyiliğin için söylüyorum.”

Emir babasının yüzüne baktı.

İçinde okula dönmek, arkadaşlarını görmek ve yarım kalan hayatına devam etmek vardı. Ancak bunların hiçbirini söylemedi.

Annesiyle abisini kaybetmişti. Şimdi de babasının söylediklerine karşı çıkacak durumda değildi.

“Tamam baba.”

Zeki memnuniyetle gülümsedi.

“Aferin oğluma.”

Bir süre sonra ikisi birlikte dışarı çıktı.

Zeki, yanında getirdiği paranın bir kısmıyla Emir’e satması için bir sürü mendil almıştı. Paketleri oğluna verdi.

Ardından onu karşısına alarak konuştu.

“Bak oğlum, bu işte önemli olan insanları ikna etmek.”

Emir sessizce dinliyordu.

Zeki, elindeki mendil paketlerinden birini gösterdi.

“Kendini acındır. İnsanlara zor durumda olduğunu söyle. Aptal insanların vicdanına oyna ki onlardan kolayca para kazan.”

Emir babasının yüzüne baktı.

Zeki söylediklerini gayet doğal karşılıyordu. Sanki ona sıradan bir mesleğin inceliklerini anlatıyordu.

Emir’in zihninde ise başka bir düşünce beliriyordu.

Bir zamanlar iyiliğin her zaman güzel sonuçlar doğuracağına inanmıştı. İnsanlara yardım edenlerin karşılığında iyilik göreceğini, kötülük yapanlarınsa bir gün cezalandırılacağını düşünürdü.

Fakat yaşadıkları bu düşüncelerini sarsmıştı.

Şimdi babası ona insanların iyi niyetinin nasıl kullanılabileceğini öğretiyordu.

Emir, iyiliğin tek başına kötülüğü yenmeye yetmeyebileceğini düşünmeye başladı.

Belki de insanlar sandığı kadar iyi değildi.

Belki de iyi olmak, insanı yalnızca savunmasız bırakıyordu.

Bu düşünceler henüz zihninde tam anlamıyla şekillenmemişti. Ancak zaman geçtikçe yerlerini sağlamlaştıracaklardı.

Zeki oğluna mendilleri uzattı.

“Hadi bakalım. Göster kendini.”

Emir paketleri aldı.

Ve çalışmaya başladı.

Emir, sonraki üç yıl boyunca mendil satarak hayatını sürdürdü.

Günleri birbirine benziyordu. Sabah erkenden dışarı çıkıyor, kalabalık caddelerde dolaşıyor, insanlara mendil satmaya çalışıyordu. Bazen trafik ışıklarının önünde araçların yanına gidiyor, bazen de dükkânların bulunduğu sokaklarda müşteri arıyordu.

İnsanların farklı tepkileriyle karşılaşıyordu.

Kimi para üstünü almadan mendilleri satın alıyor, kimi yüzüne bile bakmadan elinin tersiyle reddediyordu. Bazıları birkaç kuruş fazla veriyor, bazılarıysa onu azarlıyordu.

Emir bütün bunları gözlemliyordu.

Başlangıçta tek derdi para kazanmaktı. Ancak zaman geçtikçe bu işin başka bir tarafını keşfetti: İnsanları tanıyabiliyordu.

Birinin konuşurken gözlerini kaçırması, başka birinin gereğinden fazla gülümsemesi ya da bir başkasının en küçük soruya bile sert karşılık vermesi dikkatini çekiyordu.

İnsanların söyledikleriyle yaptıkları arasındaki farkı anlamaya çalışıyordu.

Bu yüzden çalıştığı yıllar onun için yalnızca para kazanmakla geçmedi. Farklı karakterlerle karşılaştı, insanların davranışlarını izledi ve zamanla onları daha iyi okumaya başladı.

Zeki ise kazandıkları parayı çoğu zaman kumarda kaybediyordu.

Emir gün boyunca çalışıyor, eve getirdiği parayı babasına veriyordu. Zeki de bu parayı kumar masalarında harcıyordu. Bir gün kazanıyor, ertesi gün kaybediyor; ardından yeniden oğlunun kazandığı paraya ihtiyaç duyuyordu.

Bu, bitmek bilmeyen bir döngüye dönüşmüştü.

Üstelik evdeki düzen de değişmemişti.

Zeki her gece yatakta yatarken Emir salondaki kanepede uyuyordu. Yatak ikisine de yetebilirdi belki ama Zeki bunu hiç düşünmüyordu.

Bir baba, oğlunun rahatını kendi rahatından önde tutmalı değil miydi?

Emir için bu sorunun cevabı giderek daha belirgin hâle geliyordu.

Zaman ilerledi.

Emir artık on yaşındaydı.

Yüzü biraz değişmiş, düşünceleri eskisine göre daha derinleşmişti. Artık çevresinde olup bitenleri yalnızca izlemiyor, nedenlerini de anlamaya çalışıyordu.

Üstelik babasından gizlediği küçük bir birikimi vardı.

Kazandığı paranın bir kısmını zaman zaman kendisine ayırmış, Zeki’nin eline geçmemesi için saklamıştı. Bu parayı ne için kullanacağını uzun zamandır biliyordu.

Kitap almak istiyordu.

Bir gün, biriktirdiği parayı cebine koyarak kitapçıya gitti.

İçeride rafların arasında dolaşırken aradığı kitapları bulmaya çalıştı. Sonunda uzun zamandır merak ettiği üç eseri eline aldı:

Prens — Niccolò Machiavelli
Şen Bilim — Friedrich Nietzsche
Sisifos Söyleni — Albert Camus

Kitapları tezgâha bıraktı.

Kitapçı, karşısında duran küçük çocuğa ve seçtiği eserlere baktı. Kaşlarını hafifçe kaldırdı.

“Sen mi alacaksın bunları?”

Emir başını salladı.

“Evet.”

Kitapçı bir kez daha kitaplara göz gezdirdi.

“Biraz ağır kitaplar seçmişsin. Baban ya da abin için mi?”

Emir’in yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

“Hayır, kendim için.”

Kitapçı şaşkınlığını belli etmemeye çalıştı. Parayı aldı, kitapları paketledi ve çocuğa uzattı.

“İyi okumalar.”

“Teşekkür ederim.”

Emir kitapları dikkatlice aldı ve dükkândan çıktı.

Kitaplar, onun için yeni bir dünyanın kapısını aralamıştı.

Gündüzleri çalışıyor, akşamları eve döndüğünde kendisine ayırdığı vakitte okumaya uğraşıyordu. Ancak seçtiği eserler yaşına göre oldukça ağırdı. Bazı cümleleri birkaç kez okumasına rağmen anlamakta zorlanıyordu.

Anlamadığı kelimeleri sözlüğünden bulmaya çalışıyordu.

Bazen bir paragraf üzerinde uzun süre duruyor, bazen de okuduğu bir düşünceyi kendi hayatıyla karşılaştırıyordu.

Zeki, oğlunun kitaplarla ilgilenmesini pek umursamıyordu. Onun için önemli olan Emir’in para kazanmaya devam etmesiydi.

Bu nedenle çocuk, çalışmasını aksatmadığı sürece kitaplarına karışılmıyordu.

Emir yaklaşık bir yıl boyunca bu düzeni sürdürdü.

Bir yandan mendil satıyor, bir yandan babasını idare ediyor, diğer yandan anlamakta zorlandığı kitapların peşinden gidiyordu.

Zamanla zihninde yeni sorular belirmeye başladı.

Dünya gerçekten anlamsız mıydı?

Kötülük, başka bir kötülükle yenilebilir miydi?

Tanrı var mıydı?

Eğer varsa, dünyadaki kötülüğe neden izin veriyordu?

İnsanlar doğuştan mı iyiydi, yoksa şartlar mı onları değiştiriyordu?

Bu soruların hepsine cevap bulamıyordu. Ancak her okuduğu kitap, önüne başka bir düşünce bırakıyordu.

Bir süre sonra insanları gözlemleme konusunda da ilerleme kaydetti.

Kimin iyi niyetli, kimin çıkarcı olduğunu anlamak için yalnızca söylenenlere güvenmemeyi öğrendi. Bir insanın verdiği tepkiye, konuşma biçimine ve küçük davranışlarına dikkat ediyordu.

Bazen bir müşterinin mendil alırken gösterdiği nezaket, bazen de başka birinin birkaç kuruş için çıkardığı tartışma ona insanlar hakkında yeni şeyler öğretiyordu.

Emir, henüz on bir yaşına geldiğinde, çevresindeki insanları eskisinden daha dikkatli inceleyen bir çocuğa dönüşmüştü.

Ancak öğrendiklerinin en tehlikeli kısmı henüz karşısına çıkmamıştı.

Bir gün Emir yine sokakta çalışıyordu.

Elindeki mendilleri satmaya uğraşırken uzaktan tanıdığı birini gördü.

Babası Zeki, ona doğru geliyordu.

Emir, babasının yanına gelmesiyle birlikte satışını kısa süreliğine bıraktı.

Zeki oğlunu baştan aşağı süzdü.

“Nasıl gidiyor bakalım?”

“İyi baba.”

“Bugün ne kadar sattın?”

Emir kazandığı parayı gösterdi.

Zeki paraları aldı, hızlıca saydı.

“Fena değil.”

Ardından oğlunun çalıştığı yere göz gezdirdi. Emir’in insanlarla nasıl konuştuğunu, kime ne söylediğini ve satış yaparken nasıl davrandığını izlemeye başladı.

Tam o sırada yanlarına başka bir adam yaklaştı.

Adam, Zeki’yle tanışıyormuş gibi samimi bir tavır takındı. Bir süre sohbet ettikten sonra ona bir teklif sunmaya başladı. Söyledikleri ilk bakışta mantıklı görünüyordu. Ancak konuşmasının bazı yerlerinde tutarsızlıklar vardı.

Zeki, adamın anlattıklarına inanacak gibi olmuştu.

Emir bunu fark etti.

“Baba, bence ona inanma.”

Zeki başını oğluna çevirdi.

“Ne?”

“Bu adam doğru söylemiyor. Biraz önce anlattığı şeyle şimdi söylediği birbirini tutmuyor.”

Adamın yüzündeki gülümseme kısa süreliğine kayboldu.

Zeki de oğluna şaşkınlıkla baktı.

“Sen nereden çıkardın bunu?”

Emir omuz silkti.

“Söylediklerini dinledim sadece.”

Zeki adama yeniden baktı. Birkaç soru daha sorunca karşısındaki kişinin söylediklerinde gerçekten boşluklar bulunduğunu fark etti.

Adam fazla uzatmadan oradan ayrıldı.

Zeki, oğlunun arkasından bakarken düşüncelere daldı.

Emir’in bu kadar küçük yaşta birinin yalanını fark edebilmesi dikkatini çekmişti.

O ana kadar oğlunu yalnızca para kazandıran bir çocuk olarak görmüştü. Şimdi ise onda başka bir yetenek bulunduğunu düşünmeye başlamıştı.

Aklına yeni bir fikir geldi.

Acaba onu kumarhaneye götürsem bana yardım edebilir mi?

Zeki’nin yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

Emir ise babasının ne düşündüğünden habersizdi.

Zeki oğluna döndü.

“Bugünlük yeter. Benimle eve gel.”

Emir şaşırdı.

“Daha erken baba. Biraz daha çalışabilirim.”

“Dedim ya, benimle gel. Sana göstermek istediğim bir şey var.”

Emir başını salladı.

Paketlerini topladı ve babasının peşine takıldı.

Eve doğru yürürlerken Zeki, oğluna kumar dünyasından söz etmeye başladı.

“Emir, hiç kumarhane gördün mü?”

Emir başını iki yana salladı.

“Hayır.”

Zeki hafifçe gülümsedi.

“Orası senin bildiğin yerlere benzemez. İçeride çok farklı insanlar vardır. Kimisi parasını katlamak için gelir, kimisi kaybettiğini geri almak için. Ama çoğu ne yaptığının farkında bile değildir.”

Emir babasını dinliyordu.

Zeki konuşmayı sürdürdü.

“Kumar oynayan insanların bazıları bağımlıdır. Kaybettikçe daha fazla oynamak isterler. Bir de acımasız olanları vardır. Kazanmak için her şeyi yapabilirler.”

Emir merakla sordu:

“Peki sen neden oynuyorsun?”

Zeki kısa bir süre sustu.

“Para kazanmak için oğlum. Herkes para kazanmak ister.”

Emir başka bir şey sormadı.

Zeki birkaç adım daha attıktan sonra yeniden konuştu.

“Ama sana önemli bir şey söyleyeyim. Kumar masasında yalnızca kartlara bakarak kazanamazsın.”

“Nasıl yani?”

“Oynayan insanlara bakacaksın. Yüzlerine, ellerine, hareketlerine… Bazen bir insanın ne düşündüğünü anlamak için ağzından çıkan tek kelimeye bile ihtiyacın olmaz.”

Emir dikkat kesildi.

Zeki, oğluna doğru eğildi.

“Birisi heyecanlandığında kendini ele verir. Kimi ellerini oynatır, kimi gözlerini kaçırır. Kimi de hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışır. Sen bunları fark edeceksin.”

Emir, insanların davranışlarını incelemeyi zaten seviyordu. Babasının anlattıkları ilgisini çekmişti.

“Sen bunları yapabiliyor musun?”

Zeki kendinden emin bir tavırla gülümsedi.

“Elbette. Yoksa bunca zamandır nasıl oynadığımı sanıyorsun?”

Emir cevap vermedi.

Babasının kumarda sürekli para kaybettiğini biliyordu. Fakat bunu yüzüne vurmadı.

Zeki, oğlunun sessizliğini merak olarak yorumladı.

“Bir gün seni de yanıma götüreceğim. O zaman ne demek istediğimi daha iyi anlarsın.”

Emir başını salladı.

Aradan fazla zaman geçmeden Zeki, Emir’i kumarhaneye götürdü.

İçeri girdiklerinde çocuk, çevresine bakınmaya başladı. Ortamın havası alıştığı yerlerden oldukça farklıydı. Masaların çevresinde toplanmış insanlar, ellerindeki kartlara ve birbirlerinin yüzlerine dikkat kesilmişti.

Emir’in burada bulunması dikkat çekiyordu.

Masalardaki adamlardan bazıları ona dönüp baktı. Bir çocuğun böyle bir yerde ne işi olduğunu anlamaya çalışıyorlardı.

Zeki ise bunları önemsemiyordu.

Doğrudan poker masasının bulunduğu yere ilerledi.

Emir, babasının arkasından yürüdü.

Zeki masaya oturduğunda rakiplerini incelemeye başladı. Toplam altı kişi oynayacaktı.

Emir, babasının yanına geçti.

Her kumarbazın yanında kendisine destek veren birinin bulunması alışılmadık bir şey değildi. O gün Zeki’nin destekçisi de oğluydu.

Çevredeki birkaç kişi duruma şaşırdı.

Masadaki adamlardan biri Emir’e bakarak sordu:

“Bu çocuk senin neyin oluyor?”

Zeki rahat bir tavırla cevap verdi.

“Oğlum. Bugün bana eşlik edecek.”

Adam hafifçe güldü.

“İlginçmiş.”

Zeki sandalyesine yerleşti.

Oyun başladı.

Emir, masadaki altı kişiyi tek tek incelemeye koyuldu. Kimin ne zaman konuştuğuna, kimin kartlarını kontrol ederken aceleci davrandığına, kimin de rakiplerini izlemekten kendisini alamadığına dikkat ediyordu.

Zeki ise büyük oynamak istiyordu.

Kazanırsa eline iyi para geçecekti.

Ancak risk almayı sevmesi, bazen düşünmeden hareket etmesine neden oluyordu.

Emir bunu fark etti.

Bir süre babasını izledikten sonra sessizce kulağına eğildi.

“Biraz bekle baba.”

Zeki gözlerini oğluna çevirdi.

“Ne oldu?”

“Şimdilik acele etme. Şu adamın yüzüne bak.”

Emir, masanın karşı tarafında oturan oyuncuyu işaret etti.

“Az önce kartlarına bakarken eli titredi. Sonra da hemen masaya baktı. Bence elindeki kartlardan emin değil.”

Zeki oğlunun gösterdiği kişiye göz gezdirdi.

Emir bir süre daha gözlem yaptı.

“Bir de sağındaki adam var. Çok rahat davranıyor ama her bahis yükseldiğinde parmaklarını masaya vuruyor. Sanırım düşündüğü kadar emin değil.”

Zeki, oğlunun söylediklerini dikkate almaya başladı.

Oyun ilerledikçe Emir zaman zaman babasına kısa tavsiyelerde bulundu. Ne zaman beklemesi, ne zaman risk alması gerektiği konusunda düşüncelerini paylaştı.

Zeki de bu tavsiyeleri değerlendirdi.

Sonunda büyük bir risk aldı.

Bir süre sonra oyun Zeki’nin lehine sonuçlandı.

Kazandığı parayı görünce yüzünde geniş bir gülümseme oluştu.

“İşte bu!”

Sandalyede geriye yaslandı. Paraları önüne toplarken oğluna döndü.

“Helal olsun sana! Nereden öğrendin bunları?”

Emir hafifçe gülümsedi.

“İnsanları izledim sadece.”

Zeki oğluna gururla baktı.

İlk kez onunla ilgili böyle bir şey hissediyordu. Emir’in yalnızca çalışıp para kazanabilen bir çocuk olmadığını, kendisine başka alanlarda da fayda sağlayabileceğini fark etmişti.

Emir’in gülümsemesi ise babasınınkinden farklıydı.

Mutlu olduğu için gülmüyordu.

Annesiyle abisinin ölümüne sebep olan adam, şimdi karşısında oturmuş, kazandığı paralarla övünüyordu. O paranın bir kısmının kendi emeğinden geldiğini de biliyordu.

İçinde biriken öfke hâlâ dinmemişti.

Babasıyla aynı masada oturması, ona yardım etmesi ve kazanmasını sağlaması, Emir’in gözünde yalnızca bir başlangıçtı.

Amacı, Zeki’ye yaptıklarının bedelini ödetmekti.

Ancak bunu öfkesine yenilerek değil, dikkatle ve doğru zamanı bekleyerek yapmak istiyordu.

Çünkü artık bir şeyi anlamaya başlamıştı:

Kötülüğe karşı koymak için yalnızca iyi olmak yetmeyebilirdi.

O akşam eve döndüklerinde Zeki’nin keyfi yerindeydi.

Kazandığı paraları cebine koymuş, yol boyunca oğluna övgüler yağdırmıştı.

“Senin kafan gerçekten çalışıyor oğlum.”

Emir cevap vermeden yürümeye devam etti.

Zeki ise konuşmasını sürdürdü.

“Bir daha gittiğimizde de benimle geleceksin. Bakalım o zaman neler yapacağız.”

Emir başını salladı.

“Olur baba.”

Eve vardıklarında Zeki alışılmadık bir şey yaptı.

Oğlunu yanına çağırdı.

“Gel bakalım.”

Emir yanına gitti.

Zeki, onun saçlarını okşadı ve yatağı işaret etti.

“Bu gece sen burada yat.”

Emir şaşırdı.

“Sen nerede yatacaksın?”

“Ben kanepede yatarım. Bugün hak ettin.”

Emir bir süre babasına baktı.

Daha önce hiçbir zaman kendisine böyle bir teklif sunulmamıştı. Üç yıldır aynı kanepede yatıyor, babasının yatağı paylaşmayı düşünmesini bile beklemiyordu.

Yine de bu davranışın arkasında gerçek bir sevgi olup olmadığından emin değildi.

Zeki ise kanepedeki yastığı düzelterek uzandı.

“İyi geceler oğlum.”

Emir yatağa geçti.

“İyi geceler baba.”

Işığı kapattıktan sonra gözlerini tavana dikti.

Bir zamanlar annesiyle abisinin yanında uyuduğu geceleri hatırladı. Salih’in ona anlattığı hikâyeler, Safiye’nin üzerini örtüşü ve sabahları duyduğu mutfak sesleri zihninde canlandı.

Artık bunların hiçbiri yoktu.

Yan odada babası uyuyordu.

Emir gözlerini kapattı.

Kumar masasındaki adamların yüzleri, babasının kazandığı para ve annesinin son bakışı zihninde birbirine karıştı.

O gece uykuya dalmadan önce aklında tek bir düşünce vardı:

Bir gün her şeyin hesabı sorulacaktı.

İKİNCİ BÖLÜM SONU

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

2okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…