BENİ CANAVAR YAPTILAR kitap kapağı

3. bölüm / 3

SENİ SEVİYORUM DEMEK İSTERDİM BABA

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: SENİ SEVİYORUM DEMEK İSTERDİM BABA

Yazar:Denizhan Yüksel

BÖLÜM 3

Seni Seviyorum Demek İsterdim Baba

Emir büyüdükçe kabusları da artıyordu.

Her gece aynı anıya dönüyordu: kırılan kapı, maskeli adamlar, annesi ve abisi… Zaman geçmesine rağmen o gece zihninden silinmiyordu. Yedi yaşındayken gördüklerinin çoğunu anlamlandıramamıştı. Şimdi, on bir yaşındayken, hatırladığı ayrıntıların üzerinde daha fazla durabiliyordu.

Özellikle bir adamı düşünüyordu.

Onu görmüş, fakat öldürmemiş olan dövmeli adamı…

Adamın kolundaki dövme hâlâ gözünün önündeydi: Ortasından çatlamış bir kalbin içinden ince bir zeytin dalı filizleniyordu.

Emir, o adamın kendisini neden sağ bıraktığını bilmiyordu. Belki de o gece gördüğü tek insani davranış, onun sayesinde gerçekleşmişti. Adam diğerleri gibi davranmamış, yaptıklarından pişmanlık duymuştu.

Emir’in içinde hâlâ bir yerlerde iyiliğe dair bir şey kaldıysa bunda o adamın payı olabilirdi.

Bu yüzden onu unutmamak istiyordu.

Evde tuttuğu bir defter vardı. Her gün o dövmeyi yeniden çiziyordu. Bazen çizgiler düzgün çıkıyor, bazen kalbin çatlağını istediği gibi veremiyordu. Yine de tekrar tekrar deniyordu.

Çünkü kötülüğün varlığını kabul etmeye başlamış olsa da onun sınırsız olmasını istemiyordu. Kötülüğün bile bir sınırı olmalıydı.

Bir sabah Zeki eve elinde yiyeceklerle dolu poşetlerle geldi.

Normalde fazla alışveriş yapmazdı. Çoğu zaman yalnızca ihtiyaç duyduklarını alır, para harcamaktan kaçınırdı. Ancak oğlunu motive etmek istediğinde bu tutumunu değiştirebiliyordu.

Poşetlerin içinde çikolatalar, şekerler ve bir çocuğun hoşuna gidecek türlü atıştırmalıklar vardı.

Zeki gülümseyerek Emir’e seslendi.

“Bak bakalım, senin için neler aldım. İstediğin kadar ye canım oğlum.”

Emir poşetlere baktı.

“Teşekkür ederim baba.”

Zeki’nin yanına giderek ona sarıldı.

Dışarıdan bakıldığında özlemiş bir çocuğun babasına sarılması gibiydi. Fakat Emir’in bu yakınlığı başka bir hesabın parçasıydı. Zeki’nin kendisini sevdiğine inanmış gibi davranıyordu. Babasının, sevgisini kazandığını düşünmesini istiyordu. Böylece ileride onu yönlendirmek daha kolay olacaktı.

Zeki ise oğlunun bu ilgisini memnuniyetle karşıladı.

Emir çikolatalardan birini açarken babası asıl konuyu açtı.

“Oğlum.”

“Efendim baba?”

“Bu akşam kumarhanede önemli bir oyun var. Sana ihtiyacım olacak.”

“Gelirim baba.”

Zeki oğlunun saçlarını okşadı.

“Aslan oğlum benim.”

Bir an durdu, sonra yeniden konuştu.

“Akşama kadar biraz gezelim mi? Ne dersin, baba oğul vakit geçirelim.”

Emir’in yüzüne bir gülümseme yerleşti.

“Olur baba.”

Zeki oğlunun koluna girdi. Birlikte evden çıktılar ve arabaya bindiler.

Yola koyulduklarında Zeki radyoyu açtı. Hareketli bir şarkı çalmaya başladı. Önce Zeki eşlik etti, ardından Emir de ona katıldı. Bir süre sonra ikisi de şarkının sözlerini yüksek sesle söyleyerek gülmeye başladı.

Şehirden uzaklaşıp yeşillik bir alanda durdular. Zeki bagajdan bir futbol topu çıkardı. Boş bir alan bulup karşılıklı oynamaya başladılar.

Bir süreliğine gerçekten baba oğul gibiydiler.

Emir, Zeki’nin bu davranışlarının samimi olmadığını düşünüyordu. Babası onu sevdiği için değil, kendisine faydası dokunduğu için yanında tutuyordu. Yine de o anın tadını çıkarmaktan kendini alamadı.

Belki de insan, gerçek olmadığını bildiği bir mutluluğu bile özleyebiliyordu.

Zeki de oğluyla vakit geçirirken kendi içinde bir şeyler hissediyordu. Emir’i kullanmaya devam ettiğinin farkındaydı. Fakat bu farkındalık, kendisine karşı duyduğu rahatsızlığı da beraberinde getiriyordu. Dönüştüğü adamdan hoşlanmıyordu. Ne var ki davranışlarını değiştirmek için de bir çaba göstermiyordu.

Tam o sırada uzaktan bir köpek göründü.

Hayvan, onları fark eder etmez koşmaya başladı. Kısa sürede saldırgan tavırlarla ikisine doğru yaklaştı.

Zeki bir an ne yapacağını bilemedi.

Oğluna haber verip onu uyarması hâlinde kendisi de tehlikeye girebilirdi. Sessiz kalırsa belki kendi canını kurtaracak, fakat Emir’i tehlikede bırakacaktı. Öte yandan oğlunu korumak için önüne geçmesi gerekiyordu.

Bir anlık tereddüt yaşadı.

Tam o sırada köpeğin sahibi ortaya çıktı ve hayvanı yakalayarak bağladı.

Tehlike geçmişti.

Emir arkasını döndüğünde olanları fark etti. Babasına baktı. Zeki’nin köpeği görüp görmediğini anlayamamıştı.

Beni görmediği için mi uyarmadı, yoksa kendi canını mı düşündü?

Bu soruyu sormadı. Cevabından emin değildi. Belki de öğrenmekten korkuyordu.

Emir, babasını sevmek isterdi. Hatta bazen onun tarafından gerçekten sevilmeyi de isterdi. Fakat Zeki, oğluna bunu hissettirmek konusunda hiçbir zaman yardımcı olmuyordu.

Zeki ise sanki az önce hiçbir şey yaşanmamış gibi Emir’in yanına geldi.

“Acıktın mı oğlum? Bir şeyler yiyelim mi?”

Emir bir süre babasına baktı.

“Ne yiyeceğiz baba?”

“Tanıdığım çok iyi bir kebapçı var. Gidince bayılacaksın.”

Emir başını salladı.

“Olur.”

Arabaya binip lokantaya doğru yola çıktılar.

Bir süre sonra gösterişli bir restoranın önünde durdular. İçeri girdiklerinde garsonlar onları karşıladı ve masalarına kadar eşlik etti.

Garsonlardan biri menüleri uzattı.

Emir menüyü açınca fiyatlara göz gezdirdi. Rakamlar alışık olduğundan çok daha yüksekti.

Garson siparişlerini almak için yanlarına geldi.

Zeki menüyü fazla incelemeden konuştu.

“Oğlum için güzel bir sofra hazırlayın. Etinden mezelerine kadar ne varsa getirin.”

Ardından Emir’in yanağını hafifçe sıktı.

“Bugün keyfimiz yerinde olsun.”

Garson gülümseyerek siparişi not aldı ve uzaklaştı.

Zeki oğluna döndü.

“Nasıl buldun burayı? Beğendin mi?”

Emir etrafına baktı.

“Çok güzelmiş baba.”

“Beğenmen için uğraşıyorum zaten.”

Zeki’nin tavrında şefkatli bir baba görüntüsü vardı. Ancak bu yakınlığın ne kadarının gerçek, ne kadarının kendi çıkarına hizmet ettiği belli değildi.

Bir süre sonra yemekler masaya gelmeye başladı. Garsonlardan biri tabakları yerleştirirken elindeki bir şeyi yanlışlıkla Zeki’nin üzerine döktü. Zeki’nin pantolonu kirlendi.

Adam hemen mahcup bir şekilde eğildi.

“Çok özür dilerim efendim. Hemen temizleyeyim.”

Zeki’nin yüzü asıldı.

“Çek elini!”

Garson geri çekildi.

“Tekrar özür dilerim.”

Zeki cevap vermeden ayağa kalktı ve lavaboya gitti.

Pantolonundaki lekeyi su ve sabunla temizlemeye çalışırken aynaya bakmamaya özen gösteriyordu. Başını her kaldırışında karşısında kendisini değil, bir zamanlar nefret ettiği adamı görecekmiş gibi hissediyordu.

Kendi babasını…

Bir zamanlar beddualar ettiği, yaptıklarından iğrendiği adamı…

Zeki, yıllar boyunca babasının davranışlarına karşı çıkmıştı. Onun gibi olmayacağına dair kendisine söz vermişti. Fakat şimdi aynı şeyleri kendi oğluna yapıyordu. Sevgiyi bir amaç değil, istediğini elde etmek için kullanılan bir araç olarak görüyordu.

Aynada kendi yüzünü görmeye cesaret edemedi.

Pantolonunu temizledikten sonra ellerini yıkadı ve masaya döndü. Yüzüne yeniden gülümsemesini yerleştirdi.

Yemeklerini yemeye devam ettiler. Masada bolca et ve meze vardı. Emir yemeğinin tadını çıkarırken Zeki de onunla sohbet etti.

Yemek bittikten sonra Zeki garsona işaret verdi.

Garson adisyonu getirdi.

Zeki kâğıda göz attı. Fiyatı görünce gözleri bir an büyüdü. Hesap, beklediğinden çok daha yüksekti.

Emir, babasının yüzündeki değişimi fark etti.

“Bir şey mi oldu baba?”

Zeki adisyonu masanın üzerinde bıraktı ve oğluna doğru eğildi.

“Şimdi iyi izle. Birazdan yapacağım şeyi aklında tut. Belki ileride senin de işine yarar.”

Emir meraklandı.

Bakalım bu kez hangi kurnazlığın peşinde?

Zeki birden öksürmeye başladı. Önce hafifçe öksürdü, sonra giderek şiddetlenen bir alerji nöbeti geçiriyormuş gibi davranmaya başladı.

Garson hemen yanlarına geldi.

“Beyefendi, iyi misiniz? Bir sorun mu var?”

Emir babasına yardım etmek istercesine araya girdi.

“Babamın alerjisi var! Yemeğin içine ne koydunuz?”

Garson telaşlandı.

“Şefimiz karabiber kullanmıştı. Beyefendinin alerjisi mi var?”

“Evet!”

Zeki öksürüğünü daha da şiddetlendirdi. Ardından ayağa kalkıp aceleyle kapıya yöneldi. Emir de peşinden gitti.

İkisi restorandan çıkar çıkmaz arabaya binip uzaklaştılar.

Garson arkalarından bakakaldı. Müşterinin alerjik tepki gösterdiğini söylemesi karşısında ne yapacağını bilememişti. Böyle bir durumda sorumluluk almaktan çekiniyordu.

Araba biraz uzaklaştıktan sonra Zeki kahkaha atmaya başladı.

“Nasıl kandırdık ama şu adamları!”

Emir de babasına eşlik etmek için gülmeye başladı. Gülüşü gerçek değildi; yalnızca onunla aynı taraftaymış gibi görünmek istiyordu.

Zeki memnuniyetle oğluna baktı.

“Aferin sana! Orada güzel kurdun oyunu. Beni hiç bozmadın.”

Emir başını salladı.

Zeki’nin yüzündeki ifade değişmişti. Oğluyla gurur duyuyordu. Onu yalnızca para kazandıran bir araç olarak görmeye alışmıştı; fakat artık Emir’in varlığından başka türlü bir memnuniyet de duymaya başlamıştı.

Belki de bu, gerçek bir sevginin ilk işaretiydi.

Belki de yalnızca oğlunun kendisine ne kadar benzediğini görmek hoşuna gidiyordu.

Akşam yaklaşırken Zeki, büyük bir kumarhanenin önünde durdu.

Arabadan inmeden önce oğluna döndü.

“Bu akşamki oyun önemli, Emir.”

Emir onu dinledi.

“Kumarhanelerin de kendi içinde bir düzeni, bir hiyerarşisi vardır. Bu gece sağlam oyuncular özel olarak gelecek. Kazanırsak başka bir seviyeye geçeceğiz.”

Emir babasına güven veren bir ifadeyle baktı.

“Merak etme baba. Beraber kazanacağız.”

Zeki gülümsedi. Oğlunun sol yanağından öptü.

“Hadi bakalım.”

İkisi de arabadan indi ve kumarhaneye girdi.

Poker masasının çevresinde beş oyuncu oturuyordu. Zeki için ayrılan koltuk boştu. Diğer oyuncuların yanlarında kendilerine eşlik eden kadınlar vardı. Zeki’nin yanında ise her zamanki gibi Emir bulunuyordu.

Oyuncuların arasında kırmızı takım elbise giymiş bir adam dikkat çekiyordu. Ağırbaşlı tavırları, pahalı saati ve çevresindekilere karşı rahatlığıyla diğerlerinden ayrılıyordu.

Herkes masadaki yerini aldı.

Bahisler yükseliyor, oyuncular büyük miktarlarda para ortaya koyuyordu. Kartlar dağıtılmaya başlandı.

Zeki, kırmızı takım elbiseli adamı başıyla işaret ederek oğluna eğildi.

“Şu adama dikkat et. O bir mafya.”

Emir’in yüzündeki ifade bir anda değişti.

Mafya.

Kelime zihninde yankılanmaya başladı.

Biz mafyayız.

Ardından o gece duyduğu diğer sesler geldi.

Biz mafyayız beyler…

Emir’in nefesi daraldı. Ellerinde titreme başladı. Yüzü kızardı. Masadaki sesler birbirine karışırken gözleri karşısındaki insanlara odaklanamaz hâle geldi.

Bir anda kendisini orada değilmiş gibi hissetti.

Sanki dünyayı dışarıdan izliyordu.

Sanki yeniden o dolabın içindeydi.

Kapının kırılışını, adamların eve girişini ve annesinin bakışlarını hatırladı. Yedi yaşındaki hâli, zihninde yeniden canlanmıştı.

Zeki oğluna baktı.

“Emir?”

Çocuk cevap vermedi.

“Emir, duydun mu beni?”

Yine ses çıkmadı.

Zeki’nin yüzü gerildi. Oyun başlamıştı ve oğlunun desteğine ihtiyacı vardı. Daha fazla bekleyemezdi.

Kendi başına oynamaya başladı.

Ancak Emir’in tavsiyeleri olmadan masadaki oyuncuları okumakta zorlanıyordu. Üstelik risk almaya alışkın olduğundan kısa sürede kaybetmeye başladı.

Zeki giderek öfkeleniyordu.

Şimdi sırası mıydı?

Tam elindeki her şeyi kaybetmek üzereyken Emir kendine geldi.

Bir süre gözlerini masaya dikti. Sonra derin bir nefes aldı ve oyuncuları yeniden incelemeye başladı.

Artık ne yapması gerektiğini biliyordu.

Babasına kısa ve net tavsiyeler verdi. Zeki de bu kez oğlunun söylediklerini dikkatle uyguladı.

Oyun yeniden değişti.

Emir’in yönlendirmeleri sayesinde Zeki kaybettiği konumu toparladı ve sonunda kazanmayı başardı.

Zeki derin bir nefes verdi. Omuzlarındaki gerginlik azalmıştı.

Masadaki diğer oyuncular onu tebrik etti.

“İyi oyundu.”

Oyuncular, memnuniyetsiz ifadelerle masadan ayrıldılar.

Zeki, Emir’e döndü.

“Az önce ne oldu sana?”

Emir gözlerini yere indirdi.

“Özür dilerim baba. Bir an kontrolümü kaybettim.”

Zeki başını iki yana salladı.

“Önemli değil. Neyse ki son anda toparladık. Bu oyunu kaybetseydik başımız ağrırdı.”

İkisi de masadan kalktı.

Eve döndüklerinde Emir, babasıyla konuşmak istedi.

“Baba, senden bir şey isteyebilir miyim?”

Zeki ceketini çıkarırken ona baktı.

“Ne istiyorsun?”

“Okula geri dönmek istiyorum.”

Zeki’nin yüzündeki ifade değişti.

“Okula mı?”

“Evet. Sabahları okula giderim. Akşamları da oyun olduğunda sana yardım ederim. İkisini birlikte yapabilirim.”

Zeki hemen cevap vermedi.

Emir’in yeniden okula gitmesini istemiyordu. Ona göre çocuğun çalışması ve kumar masasında kendisine yardım etmesi daha önemliydi. Fakat Emir’in yeteneğini de kaybetmek istemiyordu.

Sonunda başını salladı.

“Peki. Madem bu kadar istiyorsun, git.”

Emir’in yüzüne hafif bir gülümseme yerleşti.

“Teşekkür ederim baba.”

Zeki parmağını ona doğru kaldırdı.

“Ama bir şartım var. Akşamları ihtiyacım olduğunda yanımda olacaksın.”

“Olurum.”

“Anlaştık o zaman.”

Sonraki iki yıl boyunca Emir okula gitmeye başladı.

Daha önce eğitiminden uzak kalmış olmasına rağmen derslere kısa sürede uyum sağladı. Zekâsı ve öğrenme isteği sayesinde kaçırdığı konuları tamamladı. Başarılı olduğu derslerde ilerleme gösterdi; bazı sınıfları da atlayarak yaşıtlarının önüne geçti.

Notları iyiydi.

Okula gitmenin yanında kitap okumayı da sürdürüyordu. Artık yalnızca merak ettiği kitapları değil, farklı alanlarda kendisini geliştirebileceği eserleri de alıyordu.

Zeki’nin kumardan kazandığı paralar arttıkça Emir’in imkânları da genişledi. Babası ona kitaplar aldı, sonunda bir bilgisayar da edindi.

Zeki, oğlunu zaman zaman şımartmaktan hoşlanıyordu. Emir’in kendisine kazandırdıklarını düşündükçe onun isteklerini yerine getirmekten kaçınmıyordu.

Aralarındaki ilişki tuhaf bir hâl almıştı.

Zeki, oğluna karşı eskisinden daha yakın davranıyordu. Emir de bu yakınlığı kabul ediyor, babasının güvenini kazanmayı sürdürüyordu.

Fakat aralarındaki bağın ne kadarının sevgiye, ne kadarının çıkara dayandığını ikisi de açıkça konuşmuyordu.

Yıl 2008’di.

Emir Yücedağ artık on üç yaşındaydı.

Emir’in en sevdiği derslerden biri Türkçeydi.

Bir gün öğretmeni sınıfa dönerek tahtaya tebeşirle bir soru yazdı:

İyilik iyi midir?

Sınıfta hafif bir uğultu başladı.

Öğrencilerden bazıları soruyu gereksiz bulmuştu.

“İyiliğin kötüsü mü olur?”

“Ne saçma soru…”

“Yine ne anlatacağız şimdi?”

Emir ise tahtaya bakmayı sürdürdü. Sorunun basit görünmesine rağmen insanı başka düşüncelere götürebileceğini biliyordu.

Sınıftaki tepkileri izlerken başka bir şey daha fark etti: Bazı insanlar sorgulamaktan kaçınıyordu. Doğru olduğuna inandıkları şeylerin tersini düşünmeye bile yanaşmıyorlardı.

Öğretmen sınıfa döndü.

“Bu soruya cevap vermek isteyen var mı?”

Emir elini kaldırdı.

Öğretmen ona söz verdi.

Emir ayağa kalkmadan konuştu.

“Her konuda iyi olmaya çalışan bir insan, iyi olmayan bu kadar çok insanın arasında kaçınılmaz olarak felakete uğrar.”

Sınıfta kısa bir sessizlik oldu.

Emir’in sözleri, Machiavelli’nin Prens adlı eserinde okuduğu düşünceye dayanıyordu. Ancak bu cümle onun için yalnızca bir kitaptan alınmış fikir değildi. Kendi hayatında karşılığını görmüştü.

Annesi ve abisi, kötü insanların arasında iyi kalmaya çalışmıştı. Bunun bedelini hayatlarıyla ödemişlerdi.

Arka sıralardan bir öğrenci arkadaşına eğildi.

“Emir yine kafa açıyor.”

Bir başkası kısık sesle güldü.

“Yine havalı bir laf etti.”

Öğretmen ise Emir’in cevabını dikkatle dinlemişti.

“Oldukça olgun bir yorum. Peki, bu düşünceye katılıyor musun, yoksa yalnızca bir filozofun fikrini mi aktarıyorsun?”

Emir kısa bir süre düşündü.

“Katılıyorum. Çünkü iyi niyetli olmak, karşındaki insanın da iyi niyetli olacağı anlamına gelmiyor.”

Öğretmen başını salladı.

“Güzel. Ama şunu da düşünmeni isterim: Bir insanın kendisini koruması için iyi olmaktan vazgeçmesi şart mı?”

Emir cevap vermedi.

Bu soru, zihninde yerini aldı.

Dersler bittikten sonra eve döndü.

Ev, kazanılan paraya rağmen hâlâ aynı sadelikteydi. Zeki için ev, yalnızca barınılacak bir yerdi. Daha fazlasına para harcamayı gereksiz buluyordu.

Emir odasına geçti.

Masasının üzerinde, her gün çizdiği dövmenin bulunduğu defter duruyordu. Defteri açtı. Ortasından çatlamış kalbi ve içinden filizlenen zeytin dalını bir kez daha çizdi.

Çizgilerin üzerinden dikkatlice geçti.

Unutmak istemiyordu.

Masasında Prens kitabı da açıktı. Bir paragrafın altını çizmişti:

Her konuda iyi olmaya çalışan bir insan, iyi olmayan bu kadar çok insanın arasında kaçınılmaz olarak felakete uğrar. Bu nedenle kendisini korumak isteyen bir hükümdar, iyi olmamayı öğrenmeli ve bunu gerektiğinde kullanmalıdır.

Emir bu düşünceyi uzun zamandır seviyordu. Artık onu yalnızca bir kitap cümlesi olarak görmüyor, hayatına yön verebilecek bir ilke gibi değerlendiriyordu.

Bilgisayarını açtı.

Arama bölümünde daha önce araştırdığı konular duruyordu:

Nihilizm nedir?

İyiliğin kökeni nedir?

Bir süre sayfalar arasında dolaştı. Sonra Platon’un Euthyphron diyaloğuna ilişkin bir metni açtı.

Karşısına o meşhur soru çıktı:

Bir şey iyi olduğu için mi tanrılar onu sever, yoksa tanrılar sevdiği için mi o şey iyidir?

Emir soruyu birkaç kez okudu.

Ardından bilgisayarın not defterini açıp yazdı.

“İyilik bir amaç mıdır, yoksa bir araç mıdır?”

Bir alt satıra geçti.

“İyilik, insanların davranışlarından mı doğar, yoksa ilahi bir amaca mı dayanır?”

Bir süre ekrana baktı.

Henüz cevapları yoktu. Ama soruları çoğalıyordu.

Tam o sırada kapının açıldığını duydu.

Zeki eve gelmişti.

Anahtarların sesi koridorda yankılandı. Ardından Zeki’nin sesi duyuldu.

“Emir, okuldan mı döndün?”

“Evet baba.”

Zeki içeri girdi.

“Bu akşam da önemli bir oyun var. Hazırlan, birazdan çıkacağız.”

“Tamam baba.”

Emir bilgisayarın başından kalktı.

İçinde alışılmadık bir heyecan vardı. Uzun zamandır beklediği anın yaklaştığını düşünüyordu. Yıllardır babasının yanında bulunmuş, onun davranışlarını izlemiş, güvenini kazanmıştı.

Artık ona ihtiyacı olmadığını düşünmeye başlamıştı.

Kendisini yeterince güçlü ve akıllı görüyordu.

Masasının çekmecesini açtı. İçinden poker kartlarını aldı ve cebine koydu.

Zeki’nin haberi yoktu.

Emir aynanın karşısında kısa bir süre durdu. Yüzüne baktı. Sonra odadan çıktı.

Akşam olduğunda Zeki ile Emir kumarhaneye doğru yola çıktı.

Yol boyunca Zeki oyun hakkında konuştu. Bu gecenin kendileri için önemli olduğunu, kazanırlarsa daha büyük masalarda yer alabileceklerini söyledi.

Emir onu dinledi.

Kumarhaneye vardıklarında birlikte içeri girdiler. Zeki, her zamanki yerine ilerledi. Emir de yanında yürüyordu.

Oyun başlamadan önce Emir, babasına sarıldı. Bunu doğal bir yakınlık gibi gösterdi. Sarılırken cebindeki poker kartlarını fark ettirmeden Zeki’nin cebine yerleştirdi. Hareketini öyle dikkatli yapmıştı ki Zeki hiçbir şey hissetmedi.

Ardından masaya geçtiler.

Oyuncular yerlerini aldı. Kartlar dağıtıldı ve bahisler başladı.

Emir, babasının yanında durarak oyuncuları izlemeye koyuldu. Zeki’nin oyunu iyi gidiyordu. Emir’in verdiği tavsiyelerle kazanmaya başlamıştı.

Bir süre sonra işler değişti.

Zeki’nin cebinden poker kartları düşmeye başladı.

Önce masadakiler ne olduğunu anlamadı. Ardından gözler yere düşen kartlara çevrildi.

Bir oyuncu sandalyesinden kalktı.

“Bu da ne?”

Başka biri Zeki’ye döndü.

“Sen hile mi yapıyorsun?”

Zeki şaşkınlıkla cebine baktı. Yere düşen kartları görünce ne söyleyeceğini bilemedi.

“Hayır, ben…”

Sözünü tamamlayamadan masadaki adamlardan biri silahını çıkardı.

Zeki’nin yüzündeki ifade değişti.

“Durun, bir yanlışlık var!”

Ancak kimse onu dinlemeye niyetli değildi.

Silah patladı.

Zeki, Emir’in gözlerinin önünde vuruldu. Yere yığılırken yüzünde acı ve şaşkınlık vardı.

Emir olduğu yerde kaldı.

Zeki hâlâ hayattaydı. Güçlükle başını çevirip oğluna baktı. Bakışları Emir’in gözlerinde durdu.

Bir şey söylemek istiyor gibiydi.

Sonunda, kartların cebine nasıl girdiğini anlamıştı. Oğlunun kendisine bunu yaptığını fark etmişti.

Zeki’nin zihninden tek bir düşünce geçti:

Bunu neden yaptın oğlum?

Bir zamanlar yalnızca kazandığı paralarla ilgilendiği çocuğu, şimdi kendi ölümüne sebep olmuştu.

Zeki, Emir’in kendisi kadar zeki olduğunu düşünüyordu. Bu düşünce, ölmek üzereyken bile içinde tuhaf bir gurur uyandırdı.

Ama bu gururun yanında başka bir şey daha vardı.

Pişmanlık.

Belki de Emir’e gerçekten bağlanmaya başlamıştı. Belki de ilk kez onu yalnızca işine yarayan bir araç olarak görmüyordu.

Artık bunların hiçbirini söyleyemeyecekti.

Emir, babasının bakışlarını karşılıyordu.

Onu sevmek istemişti.

Bir zamanlar gerçekten babası tarafından sevilmeyi beklemişti. Birlikte şarkı söyledikleri, futbol oynadıkları, aynı masada yemek yedikleri anlarda bu ihtimalin gerçek olmasını dilemişti.

Ama şimdi, babası gözlerinin önünde ölürken ona söylemek istediği bir cümle vardı:

Seni seviyorum demek isterdim, baba.

Bu cümleyi seslendirmedi.

İçinde de eskisi gibi bir sevgi kalmamıştı.

Zeki’nin ölümü karşısında pişmanlık duymuyordu. Hatta yaşananlardan tuhaf bir haz alıyordu. Annesiyle abisinin ölümünün hesabını sorduğunu düşünüyordu.

Onların uğradığı haksızlığın karşılığını verdiğine inanıyordu.

Zeki’nin bakışları yavaşça dondu.

Emir ise olduğu yerde durmaya devam etti.

O gece, babasını kaybetmiş bir çocuk gibi ağlamadı.

İçinde ne bir özür ne de geri dönme isteği vardı.

Yalnızca uzun zamandır beklediği intikamın gerçekleştiğini biliyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…