Kırmızı son

BÖLÜM III

Kırmızı Son

Patlama ikinci kez duyuldu.

Duvar sarsıldı.

Toz tavandan döküldü.

Alp’in ekibi dış kapıyı zorluyordu.

Kızıl başını yana çevirdi.

“Beklediğimden hızlılar.”

Lina silahını indirmedi.

“Onu bırak. Bu bitsin.”

Kızıl bir an Lina’ya baktı.

Yılların sertliği gözlerinde çatladı.

“Bitmeyecek.”

Aras bağırdı:

“Lina git!”

Tam o anda…

Yan kapı patladı.

Siyah maskeli Esalat askerleri içeri doldu.

Bu, Kızıl’ın planı değildi.

Yüzündeki ifade değişti.

“Geri çekilin!” diye bağırdı kendi adamlarına.

Ama artık kontrol yoktu.

Bir kurşun sesi.

Aras’ın göğsü sarsıldı.

Lina’nın kalbi durdu sandı.

“ARAS!”

Aras yere düştü.

Kan hızla yayıldı.

Kızıl döndü.

Kurşunu atan askeri tek hamlede indirdi.

Sonra Lina’ya baktı.

“Onu götür!”

Bir asker Lina’ya nişan aldı.

Tetik çekilecekti.

Kızıl araya girdi.

Kurşun bu kez ona saplandı.

Göğsüne.

Geri sendeledi.

Bir saniye…

İki saniye…

Dizlerinin üzerine çöktü.

Lina dondu kaldı.

“Hayır…”

Kızıl kan öksürdü.

Ama gözleri sakindi.

“Bu… benim seçimim.”

Aras yerde bilincini kaybediyordu.

Kızıl Lina’ya baktı.

“Onu yaşat.”

Lina diz çöktü.

“Sus… konuşma.”

Kızıl zayıf bir gülümsemeyle:

“Kan bağırır.”

“Elbet duyarsın.”

Nefesi kesildi.

Gözleri açık kaldı.

Kızıl öldü.

---

Silah sesleri çoğaldı.

Alp içeri girdi.

“Çekilin! Çekilin!”

Lina Aras’ın başını dizlerine aldı.

“Hayır… hayır…”

Kan çoktu.

Fazla.

Alp diz çöktü.

“Çıkarmamız lazım!”

Elmira yaraya bastı.

Ama yüzü bembeyazdı.

“Kurşun içerde…”

Aras’ın nabzı zayıflıyordu.

“Kaybediyoruz.”

Lina’nın içi boşaldı.

Sesler uzaklaştı.

Dünya bulanıklaştı.

Aras’ın yüzüne baktı.

Soğuyordu.

Gözyaşları düştü.

“Beni bırakma…”

Bir şey oldu o anda.

Kolundaki ısırık izi yandı.

Gerçekten yandı.

Sanki içinden ateş geçiyordu.

Elmira fark etti.

“Lina… kolun…”

Lina duymadı.

Aras’ın yüzünü tuttu.

“Duy beni.”

“Ben buradayım.”

Kalbi hızlandı.

Sanki göğsünden çıkacak gibi.

Bir sıcaklık yayıldı.

Ellerinden.

Teninden.

Aras’ın göğsüne.

Elmira geri çekildi.

“Bu imkânsız…”

Aras’ın nabzı…

Geri geldi.

Zayıf.

Ama var.

Yara kanamayı yavaşlattı.

Kan pıhtılaşıyor gibiydi.

Alp şoktaydı.

“Ne yaptın sen?”

Lina titreyerek fısıldadı:

“Sevdim.”

Aras derin bir nefes aldı.

Gözleri aralandı.

“Lina…”

Sonra tekrar bayıldı.

Ama yaşıyordu.

---

Depo sessizleşti.

Kızıl yerde yatıyordu.

Lina ona baktı.

Gözlerini kapattı.

“Geç kaldım.”

Dışarıda sirenler çalıyordu.

Yeni bir savaş başlıyordu.

Ama artık her şey değişmişti.

Çünkü bağışıklık…

Sadece hastalığa karşı değildi.

Sevgiye de cevap veriyordu.

---

Seri şimdi gerçekten bübüyüyobüy