kırık kalpler durağında inecek var (BÖLÜM 6) — Bal

Yazar'dan

Ayda atlasla konuşmayalı tam 15 gün olmuştu bugün arkadaşı sabrina ile dışarı çıktılar biraz kafada dağıtmak için o gün Atlas hakkında konuşmadılar ama o hep Atlası düşünüyordu ki normalde çünkü o çok bağlanmıştı eve dönüş yolunda ayda tekrar Atlas hakkında birkaç bir söylemeye başladı Sabrina olacakları anlamıştı biliyordu ki atlasin engelini kaldırmak istiyordu ve onun için sabrinadan destek bekliyordu ama sabrina hiç olmadığı kadar sert çıkıştı aydaya hayır seni sevmeyen değer vermeyen biriyle mi konuşacaksın cidden dedi ama arkadaşının gözlerindeki acıyı görmüştü ve bir şey de yapamadı çünkü üzülüyordu en son Sabrina da zar zor ikna oldu ayda sabrinayi da ikna edip atlasın engelini kaldırdı kendine gurursuz gözüyle bakıyordu ama ayda gurursuz değil aşık atlası çok sevdiği için böyle bir şey yaptı 15 gün dayanabilmişti onsuzluğa halbuki Atlas onu sevmiyordu değer dahi vermiyordu niye bu kadar bağlıydı aslında en büyük sebep belliydi dile kolay ama tam 7 yıl boyunca sevmişti atlası ayda saf salak ya da aptal bir kız değildi sadece duygularına yenik düşmüştü çünkü karşısında ki kisi onun zaafıydı ayda atlasın engelini kaldırıp ona yazdı yazdıktan bir iki dakika sonra Atlas cevap vermeyince direkt aradı ama aldığı cevap karşısında şok oldu Atlas aramayı reddedip işim var konuşamayız yarın konuşalım dedi Aydanın zaten kırık olan kalbi daha da daha da kırıkldı artık paramparçaydı kalbi zaten daha önceden de paramparçaydı ama tekrar o duyguyu yaşamak Ayda'nın içine bir öküz oturmuştu sanki ve olayın en kötü yanı da ayda artık kalbinin paramparça olmasına aldırış etmeden atlasla konuşuyordu bu onun için unutulmayacak derecede depremlere yer açacaktı kalbinde he tabii bu depremler iyi mi kotu mu daha sonra anlayacagiz🫠
ayda telefona bir iki dakika baka kaldı ve o an üzüntüden konuşamayacak haldeydi sesi çıkmamayacak kadar üzgün ve gucsuz hissetti kendini o an atlasın mesajına sadece şu ifadeyi "👍🏻" bırakmakla yetindi ayda ve Sabrina o gün saat akşam 10.00 gibi evlerine dağıldı ayda sadece düşünüyordu sessizce düşünmekle yetin di çünkü şu an düşünmekten başka hiçbir şey yapamazdı elinden başka hiçbir şey gelmiyordu bir anda telefonuna gelen aramayla şok oldu arayan kişi Atlastı biraz bekleyerek ve sesini toparlayarak telefonu açtı çekingen bir sesle sadece efendim diyebildi o an başka ne diyebilirdi ki zaten O an aklına hiçbir şey gelmedi üzgün aynı zamanda kırgındı belli etmemeye çalışsa da çok mutsuzdu ayda atlasla konuşmak için bir konu bulmaya çalışırken ee evde nasıl gidiyor hayat dedi ayda atlastan beklemediği bir cevap verdi ben annem ve babamla mersindeyim dedi sok olmuştu ayda ne ara gitmişti hiç haberi bile yoktu gerçi anlamalıydı atlasın evinin ışığı yanmıyordu bu yüzden daha da mutsuzluğa büründü ayda en azından aynı mahalledeyiz diye kendini avuturken artık aynı mahallede bile değillerdi biraz daha uzaklardi ve bu Aydayı çok mutsuz etti zaten mutsuz olan ayda daha da hayata küsmeye başladı içinde en ufak umut yoktu artik barisabileceklerine bir ilişki yasayabileceklerine dair ayda çok umutsuzdu atlas da bir o kadar duygusuz davranıyordu...

ayda'dan
Atlasla bir saat konuştuk ve telefonu kapattıktan sonra ben ne yapıyorum diye düşündüm hakikaten ben ne yapıyordum beni sevmeyen birisine bu kadar önem veriyordum bu normal miydi bilmiyorum kimseye anlatamıyorum içimdekileri kimse de anlamak için çabalamıyor du zaten sadece Sabrina ile konuşuyordum bu konuları henüz mahallede kimse bilmiyor okuldan birkaç kız arkadaşım biliyor onlar da benim yakın arkadaşlarım aslında başkalarının bilmemesi iyi çünkü hiçbir şey yoktu aramızda atlasla ne diye tanıtabilir dim komik bir haldeyim aynı zamanda acınacak bir haldeydim benim gözüm ne ara bu kadar kör olmuştu atlas beni çok kolay manipüle ediyordu bunu açık söylemiyordu ama ben emindim bundan tek bir güzel lafıyla bana prenses misim gibi hissettiriyoru havalara uçuyordum daha önceki konuşmalarımızda bana canımın içi dediği için havalara ucmustum çok tuhaftı beni sevmiyordu O başkasına aşıktı ama değişen hiçbir şey yoktu benim için o kız onun için geçmişte kalmıştı peki ben onun geleceğini olabilecek miydim bilmiyorum ama çok çabalıyorum onun için gerçekten çok çabalıyorum belki biraz mutlu oluruz belki o mutlu olur diye diye ben hiç olmadığım şekilde hallere giriyordum aramada aptal aptal WhatsApp durumları atmaya başladım yani bu normal miydi ben ve WhatsApp'a durum atmak iki si yan yana gelemezler açıkçası ama bilmiyorum umarım her şey düzelir eğer düzelmezse kendi psikolojimi toparlayabileceğimi düşünüyorum artık çok sıkılmıştım kendime söz vermiştim daha geçen gün daha 15 gün önce ona yazmayacağıma dair kendime söz vermiştim
daha bugün yazdım ve üstüne üstlük aradım aptal gibi rezil oldum geri zekalı kafam işte yine beklersin ki benden ama en azından artık onun attığı WhatsApp durumlarını görebilecektim engellediğim zaman göremiyordum ve bunu beni çok mutsuz ediyordu ben en azından şuan onun ne yaptığını bilebilecektim bu yüzden bir nebze de olsa içim rahattı Allaha dua ediyordum her şey düzelsin diye eminim düzelecekti yüce rabbim düzeltecekti
Kalbim kırıktı ama artık kalbimi kırık oluşu değil de gurursuz gibi duruşum beni üzülüyordu yani aptal kafam madem yazacaksın neden bir yandan engelliyorsun ki çok duygu doluydum o an ve reglim de yaklaşmıştı bu yüzden de biraz fazla enerji patlamazi yaşayıp engelledim neden böyle bir şey yaptım kendim bile bilmiyorum keşke bir çıkış yolum olsa kendi kendime mi gelin güvey oluyordum yoksa o mu bana umut veriyordu çok aradaydım evet bana canım cicim askim balım demiyordu ama bilmiyorum sanki onun bana söylediği her cümle beni umutlandırıyordu sanki beni en üzen de oydu benim umutlandığımı bildiği halde bana o kızı anlatmaya devam etti bu ne kadar gurur kırıcı anlatamam size o an sanki gururumu tamamen yok olmuş gibi hissetmeye başladım ama pişman olamıyordum onun engelini kaldırdığım için çünkü onu seviyordum ve çabalıyordum ben en azından çabalıyordum ben baskıcı aileme rağmen onunla buluşmak için çabalıyorum ben çabalıyordum sürekli ama ben böyleydi sürekli ama sürekli hep ben çabalıyordum o çabalamıyordu çünkü beni sevmiyordu bana aşık değildi bana aşık olmamasına okeyim tama zaten çabalamasını bekleyemezdim ama en azından bana gelip de karşımda o kıza öve öve anlatması benim kalbimi çok kırıyordu
gönlüm onu çok istiyordu ama artık gonül de yoruldu istemekten🫠

( Bu günlük bu kadardı çok uzun bir bölüm oldu atlas neden böyle davranıyorsun evladım diyorum kitabi yazarken içimden ama askk her seyi aşabilir bunu unutmayın.🍯🤍)