GİRİŞ

İyi okumalar:)
--

Hani bazen bir ayna yere düşer ya, aynıydı. Ayna kırılmıştı, her şey değişmişti; en önemlisi o unutmuştu her şeyi, unutmaması gerekenleri unutmuştu. Sevdikleri yoktu onun artık. Asel bu hayata sanki unutmaya gelmişti; acılarla süslenmiş bir hayatı vardı.

Sevdiklerinden uzak nefes alan Asel'in kalbi unutmamıştı onları, biliyordu, hissediyordu bir yerlerde bir şeyin eksik olduğunu, dedesinin dediği gibi. Beyin ne unutursa unutsun, kalp isterse ölsün, ruh bu bedenden gidene kadar unutmaz hiçbir şeyi; unutsa bile izi kalır, unutsa gitse bile tozlanır, üflersen her şey çıkar ortaya.

Asel unutmuştu ama ruhundaydı her şey. Öyle miydi? Ruhunda mıydı? Yoksa yalan mı hepsi? Asel'in inandığı şeylerin hepsinin yalan olması gibi, güçlüyüm diyip güçsüz olması gibi mi? Yediği bir çaydanlık darbesi ondan her şeyini almaya yetmişti. Asel ne yapacaktı artık?

Bu eksikle nasıl yaşayacaktı? Ondan sakladıkları bu yalanla nasıl devam edecekti? En önemlisi, Asel hatırlayacak mıydı yoksa hayatının sonuna kadar böyle mi devam edecekti?

Asel'e kim unutturmuştu? Onca şeyi neden unutmuştu? Kim masum canı acıtmıştı? Babası hep onu korumuştu, abisi onu saklamıştı, en önemlisi Timur korumuştu onu;

onca nefrete rağmen sımsıkı tutmuştu Timur Asel'i. İlk doğduğundaki gibiydi, Asel ilk onun küçük parmağını tutmuştu. Yemin etmişlerdi sanki; kader birleştirmişti onları, ikisi de bilemezdi şimdi nefrete doğduklarını. Nereden bilebilirlerdi ki?

Küçükken oynadıkları oyunun şimdi onlara diken gibi olduğunu. Onlar aynı dünyanın içinde iki farklı hayata sahiplerdi. Bazen gitmek gerekir, tanımamış gibi yapmak zorunda kalırız; Timur da öyle yaptı, zorunda kaldı. Onların ilişkisi sonsuza dek kapandı. Bir defter gibiydi onların hikayesi ve sayfalar doldu, yeni bir defter açamadılar çünkü buna babaları izin vermedi.

Çok istediler, birbirlerine veda ederken ikisinin de diğer yarısı koptu. Asel hemşireydi ama kendini iyileştiremedi. Evza yardım etmek istedi, olmadı. Anıl yardım etmek istedi, Asel kimseyi dinlemedi, kimseyle iyileşmedi çünkü o bir tek Timur'la kendine gelirdi; acısı bir tek o sarılınca biterdi.

Neredeydi sevdiği? Timur dağıldı büyüdükçe, ölüm oldu; sevdiği kadını bekledi ama Asel onu unutmuştu. Timur bu acıyı tekrar yaşamıştı, Timur ikinci kez unutulmuştu aynı kişi tarafından. Biri ölümdü, diğeri ise ölümden korkandı; kavuşması imkansız ama birbirini seven iki kalp. Gün ışığı ve ölüm.

Biri çok acı çekmişti, biri ise tırnağı kırılsa ağlayandı. Onlar Asel ve Timur'du; birbirini seven ancak kavuşması başka bir evrene kalanlardı. Geçmişi gün yüzüne çıkaran bu aşk o değildi. Aşk bu değildi, aşk severken ayrılmak değildi. Öyle miydi aşk? Neydi onlar için imkansızlık mı? Kimini güldüren aşk, kimini ağlatıyordu.

Aşk herkese başkaydı; önemli olan onu bilip savaşmaya devam etmekti. Herkesten yıllar alan aşk, kimine bir hayat veriyordu. Gözyaşları akan gecede acı katlanılmaz oluyordu.

Bazen susmak gerekir Asel ve Timur gibi, kadere bırakmak gerekir; iki yabancı gibi olmak herkes için iyidir. Asel ve Timur artık birbirlerine iki yabancı.