7. Bölüm

7. Bölüm

15 sene önce…

02/01/2010

ALTAY IŞIK

“Hadi ama Altay, bunu yapamazsan olacakları biliyorsun, değil mi? Öldür artık şu adamı.”

Ağlıyordum. Burada olmak istemiyordum. Daha sadece bir çocuktum ve benden, karşımda denek olarak kullanılmış baygın adamı öldürmemi istiyorlardı. Bir insan neden bu kadar acımasız olurdu? Bu adamı eğer burada öldürmezsem ya bana işkence edeceklerdi —ama bunu istemiyordum çünkü hem çok fazla canım acıyordu hem de sırtımdaki yaralar yüzünden sırtımı dik tutmaya çalışırken çok acı çekiyordum— ya da bana birkaç gün yemek vermezlerdi. Birincisi daha olası olsa da, ikincisinin olmasını isterdim.

“Ben… bunu yapmak istemiyorum.” Burnumu çektim. Hâlâ gözlerimden yaşlar süzülüyordu.

“Sana fikrini soran olmadı zaten.” Önüme bir mendil attı. “Sil şu yüzünü. Sen cesur bir çocuksun, bunu yapabilirsin.”

Mendili yerden almaya cesaretim yoktu. “Ben katil olmak istemiyorum.” Katil.

Ben katil değilim, ben katil değilim, ben katil değilim…

“Altay, ona kadar sayacağım ve sen bu adamı öldüreceksin. Diyelim ki öldürmedin, o zaman burada ölen kişi sen olacaksın. Bir, iki, üç…”

Elimdeki bıçağa baktım. Ve gözlerimi kapattığım gibi bıçağı adamın göğsüne sapladım. Adam, birkaç dakika sonunda oracıkta ölmüştü. Sessiz bir şekilde ağlıyordum. Ellerim kanla kaplanmıştı. Ekrem denen ve sözde beni büyüten adam iyice yaklaştı.

“Aferin, iyi iş çıkardın evlat. Ellerini yıka ve arkadaşlarının yanına dön,” dedi ve çekip gitti.

Ağlayan gözlerle odanın dışındaki ufak pencereden dışarı baktım. Bugün ay tutulması vardı. Yıldızlar büyüleyici, ay ise aldatıcıydı.

Ben Altay. Hiçbir zaman soyadım olmayacak olsa da bana “Işık” soyadını verdiler. Bunu asla kabullenmeyeceğim.

Ben Altay, sadece Altay.

Ve ben, ay tutulmasının gerçekleştiği gün bir katil oldum.

Ben… bir katil oldum.