4. Bölüm ( Olmazdım olduğum kişi)

ÇAREM
Göz kapaklarım ağırdı, ama beynim hâlâ geceki fırtınanın yankısıyla doluydu. Duştan çıkıp yatağa girdiğimde kendimi bir nebze olsun huzura bırakmıştım. Uykuya daldığımı bile anlamadan, kapının sertçe çalınma sesiyle irkildim. Saat daha altı bile olmamıştı. Kapıya giderken içimde tanıdık bir ürperti belirdi. Göz deliğinden baktığımda nefesim kesildi.
Ateş.
Kapıyı açtığımda , bir elini kapıya dayadı, diğeriyle saçlarını geri itti. Gözleri uykusuzdu, bakışları karanlık ve telaşlıydı. İçeri girdi, Kapı arkadan çarpıp kapandığında, Ateş öyle bir hızla içeri daldı ki sanki rüzgârın arkasından gelmiş gibiydi. Yüzü solgun, gözleri kırmızı, elleri ürkütücü bir kararlılıkla hareket ediyordu. Elleri cebinde; gömleğinin iki düğmesi açık, kolunda dövmeler bir gölge gibi dolaşıyordu.

Baştan aşarı üzerimdeki geceliğimi süzdü .İlk işi salondaki pencerelere hızlıca yürümek oldu. Perdenin kenarını aralayıp dışarı baktı, körpecik sabah ışığı sokağı aydınlatıyordu ama onun gözleri her köşeyi didikler gibiydi — pencereden dışarıyı, sokağın o en küçük kıpırtısını, arka kapı hizasını, binanın girişini taradı. Her hareketi profesyoneldi; yılların alışkanlığı. Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi, gözüm ona kilitlendi. Pencerenin önünde durup ellerini cebine soktu bana doğru döndü.
“Çarem, ne yapıyorsun Sen her kapıyı çalana böyle mi açıyorsun kapıyı “
Üzerime baktım bordo uzun kollu bacağında yırtmacı olan pamuklu geceliğimle ona kapıyı açmıştım. Oda gözleriyle beni süzüyordu.
“ Sabahın köründe kapıya dayanan sensin ateş üzerime bir şey alıyım anlayacağım derdini“
koşarak sabahlığımı giydim salona döndüğümde koltuğa kendini atmış eliyle şakaklarını ovuyordu. Şaka gibi bir adamdı sabrımı sınıyordu resmen .
: Beyim kahve mi alırsınız yoksa taze sıkışmış orange juice mu istersiniz
Kafasını yukarı kaldırıp şaşkın şaşkın bana bakıyordu.
:Anlamadım ne diyosun sabah sabah çarem diyordu birde
Gerçekten onu camdan aşarı atmak üzereydim. Derin bir nefes aldım ellerimi belime koydum
:Adam karga bokunu yemeden evimde ne işin var hatta daha doğrusunu sorayım senin benim evimde ne işin var
Oturduğu yerden kalkıp tekrardan pencereden sokağı kontröl etti.

“Çarem, gitmemiz lazım!” dedi, sesi çatallı, aceleci.

“Ne… dalgamı geçiyorsun sen benimle hiçbir yere gelmem ben, Ateş sabah sabah ne diyorsun sen ” diye karşı çıktım, kalbim hızla atıyordu. “Hangi yüzle evime giriyorsun? Hemen çık, evimden!”
Ateş bir adım daha yaklaştı. Evimin küçük odaları, darmadağın duran battaniye, masanın üstündeki fincan — hepsi onun gözünden kaçmadı. Küçük bir eve benziyordu burası; koltuk yıpranmış, mutfakta bir tabak, raflarda bir avuç kitap, balkon kapısının önünde kuruyan birkaç çamaşır. Kendi ellerimle dizdiğim hayatımın parçaları… onun bakışı hepsini ölçüyor, not ediyordu. Ama bir şey demedi; sadece bakıyordu, gözleri kasvetli hayatıma bakıyor dili susuyordu.
: Bak konuşup halletmemiz gereken çok şey var evet zamanda lazım ama şuan zaman yok dün akşam kötü bir şey oldu sana ulaşacaklar gitmemiz lazım
Ona yaklaşıp acı bir şekilde gülümsedim .
: Bu senin düşmanlarınla ilk karşılaşmam olmaz ateş. Sen beni hiç düşünme.
Kara gözleri beni baştan aşarı süzüyordu. Bilmediği bilmek için canını vereceği şeyler olduğunu az çok tahmin edecek kadar zeki bir adamdı. Sesi alçaldı.
: O ne demek
iyice yaklaşmıştı bana. Ellerimi gögüsümde birleştirip arkamı döndüm.
: Bir şey demek değil ateş. Lütfen git artık ben kimsele bir yere gitmiyorum. İşe yetişmem lazım
Derin bir nefes aldı. Derdi neydi anlayamıyordum. Dövmeli olan kolunu ensesinin arkasına koydu biraz ensesinin ovuşturup sinirli bir bakış attı konuşmaya başladı.
: Çarem çok kötü bir geceydi uykusuzum ve gerçekten gitmemiz gerekiyor şimdi git toparla eşyalarını rica ediyorum.
Evime gelmiş bana emirler savurup uykusuz yorgun halinle bile çekici duran adam artık benimde sinirlerimi zıplatıyordu. Salonumun kapı kulubunu tutarak ona dış kapımı elimle işaret ettim.
: İstediğin yere gitmekte özgürsün. Kendimi koruyabileceğim yaştayım. Olmadığım yaşlarda da yanımda olup beni cam fanusta tutmuş insan değilsin ateş. Çık evimden
Ateş’in sabrı taşmış gibiydi. Bir an gözleri karardı; kolumu yakaladı, öyle sert çekti ki bedenim duvara çarptı. Nefesim kesildi, kalbim ağızımda çarptı. İkimiz de bir anda nefesimizi tutup öylece kaldık; duvar tenime soğuk bir iz bıraktı. Gözlerimin önünde o dağınık saçlarıyla bana bakıyordu.
Ateş yüzüme yakınlaştı, neredeyse fısıldar gibi, ama sesi bütün yalanlara inat gibi gerçekçiydi:
“Ben sanırdım ki tek bir can taşıyorum içimde. Senle tanıştıktan sonra öğrendim bir can daha taşıdığımı. İçimde seni koruyamamanın yükünün altında bir kez ezildim. Bir daha asla olmayacak, Çarem. Bunu kafana yerleştir.”
Sesi titrekti; kelimeler ağır ağır düştü. Sonra ekledi:
“Şimdi gidiyorum. Adamlar seni izleyecek. Saçının teline zarar gelirse seni koruyamayan herkesin canını alırım.
Kulağımın diminde tenime vuran nefesinden alkol aldığını duyuyordum. Ama hiçbir koku onun yasemin kokusunun üstüne geçemiyordu. Burnunu saçlarıma sürerek konuşmasına ağır ağır devam ederken ben gözlerimi kapatmış sesinin içimde uyandırdığı alevleri dizginlemeye çalışıyordum.
"Sakın daha önce yaptığın gibi atlatmaya çalışma. Elini, ayağını bağlayıp seni götürmek zorunda bırakma beni. Yaparım.”

Kulaklarım onun nefesine, o son cümlesine kilitlendi
: “Biliyorsun beni…” fısıldadı, öylece çıktı kapıdan hızla. Adımlarının uzaklaşmasıyla birlikte odaya düşen sessizlik, bir boşluk gibi çınladı.

Arkamda, kapının kapanmasından geriye kalan tek şey ben vardım: hem arkamda bıraktığım o küçük evin enkazı, hem de içimden kopup gelen ağır bir özlem. Onun varlığını hissetmek; yakınlığı içimi ısıtırken, bıraktığı geçmiş göğsümü sıkıştırıyordu. Nasıl hem istemeyecek kadar gururlu olabilirdim, hem de o adımların izini dinleyip içimde yangınları hissedebiliyordum.

Ellerim titriyordu. Duvara yaslanmış sırtımın sıcaklığını hissettim; onun ellerinin bıraktığı izler sanki hâlâ tenimdeydi. Küçük evimin her köşesi şimdi bana yabancıydı; her eşya onun gözünden geçmiş, onaylanmamış, yargılanmamış gibiydi. Bir yandan
“Yapamam, ben kendimi korurum” diye kendime söylendim, diğer yandan içimde bir yer, o adamın uzağa gitmesiyle paramparça oldu.

O an anladım ki — koruyabilirim belki kendimi, ama onun haberi olmadan, onun gölgesi olmasa da, yine de onun bıraktığı boşluğu kendi başıma tamir edemiyorum. Kapı kapanınca, içimde hem bir yalnızlık hem bir teslimiyet büyüdü; karışık, birbirine düşman iki his — özlem ve öfke — birbirine sarılmış gibiydiler.
Yaşadığım hiçbir şeyden haberi yoktu belli. Keşke adamlarına izimi ben kaybettirmiş olsaydım o allahın belası artvinden kendi isteğimle ayrılmış olsaydım. Kuytu bir ev bulsaydım yasaydım orada,1 ögün yemek yeterdi biraz sıcak su. Bulurdum bir şekilde hayatta kalmanın yollarını.
OLMAZDIM EN AZINDAN ŞUAN OLDUĞUM KİŞİ.
Ellerimle göbeğimdeki yaramı sardım. Ona dokundum hissettim nefesimi sakinleştirmeye çalıştım . gözlerimden yaşlar süzüldü yine hatırlıyordum o lanet yeri.