2. BÖLÜM

Gözlerimi açtığımda büyük bir yataktaydım lacivert saten örtünü vardı üzerimde her şey bulanık gibiydi. Zar zor doğrulurken canım önünde ki ateş beni izliyordu
Sırtını pencereye dönmüş, sigarasını yakmıştı. beni görünce sigarayı elinden bıraktı yanıma doğru gelirken tütünün bile bastıramadığı kokusu odanın her yerindeydi.

“Ne işim var benim burada?” dedim boğuk bir sesle.
Cevap vermedi. Yatağın yanına oturdu. Sadece yüzümü izliyordu. Başımı kaldırıp kara gözlerine baktım.
Neredeyim ateş senin evinde değilim umarım . Ellerinle saçlarını karıştırdı. Hızlıca kalktı ayağa
Benim evimdesin çarem başka nerde olabilirsin. Bende aynı hızla yatağın diğer tarafından kalktım ayağa
Başım dönse de umursamadım. Baş ucumda duran Botlarımı giymeye başladım. Hızlıca yatağın diğer tarafından dolaşıp yanıma geldi
: İyi değilsin çarem yat şuraya.
Bir botum elimde doğrulara öfkeyle baktım suratına

“ İyi değilmişim. Değilim tabi. Beni bir mezar gibi sessizliğe gömüp gittin şimdi de iyi olmamı mı bekliyorsun. Birde koruyormuş gibi davranıp durma çok gülüç oluyor” diğer botumu da hızlıca giydim.
Ateş tam önümde durdu
“Bir dinle, Çarem,” dedi, sesi alçaldı. Kara gözleri buğuluydu.
“Bir dakika, sadece bir dakika dinle—” sesi öyle yoğundu ki odanın içindeki kokusu, karşımda sarılmaya dinlenmeye alışkın olduğum o devasal kollar duruyordu. Öyle zordu ki karşında dik durabilmek. Göz göze gelmekten kaçınarak. Konuştum
“Ne anlatacaksın bana? Neden gittiğini mi, yoksa hangi yalanla beni terk ettiğini mi?”
Elini saçlarının arasına attı, öfkeyle nefes aldı. Anlında beliren damar öfkeli olduğunun kanıtıydı.
“bunlar böyle ayak üstü konuşulacak şeyler mi otur şuraya doğru düzgün konuşalım dedi .
Öfkem onun kinden daha büyüktü. İşaret parmağımı kaldırıp burnun dibine kadar yaklaştım.
Sakın bir daha karşıma çıkma benim seninle konuşacak hiçbir şeyim yok her şey bitti gitti. Sen beni bir Alaca karanlık gecesi yalnız bıraktın. Ben seni o Alaca karanlık gecesi gömdüm içime. Eski defterleri açmaya gerek yok sakın bir daha karşıma çıkma
Kapıya yöneldim. Ateş bir adımda önümdeydi. Kolumu tuttu, ama canımı acıtmadı — sadece gitmemem için tutuyordu. Gözlerimdeki öfkeyi görüyordu.
"Tamam ama izin ver ben bırakıyım seni eve " Elimi çekmeye çalıştım biraz daha sıkı tutup kendine çekti. Kokusu ciğerlerime doluyordu içimde bir yerlerde çiçek açıyordu sanki. Saçlarımı kokladığını hissediyordum.
"Lütfen sadece eve bırakıyım" Kolumu kurtarmaya çalıştım.
“Bırak beni, Ateş! Nefes alamıyorum!”
“Sensiz ben de nefes alamıyorum,” dedi.
Kara gözlerindeki parıltıya anlam veremiyordum. Kendimi elinden kurtarıp kapıya doğru yürüdüm. Ama koridora adım attığımda peşimden geldiğini hissettim. 2. Kattaydık bordo ve grinin yoğun olduğu evde koyu parlak kahve merdivenleri gördüğüm gibi yöneldim oraya. Merdivenlerden inerken büyük salona bakmadan geçemedim. Büyük siyah bir L koltuk, uzun tavanla bir olan bordo perdeler gri şömine ve heykeller vardı. Sağ tarafımda çıkış kapısı vardı büyük bir ayna onun altında bir masa masanın üzerinde antika olduğunu düşündüğüm yeşil pembe çiçek dallarına olan dallarına 2 kırlangıç kuşu konan bir vazo dikkatimi çekti. Birlikte evin bahçesine kadar çıkmıştık. Gece soğuktu, nefesimiz buhar oluyordu. Yüzüme baktı, gözleri karanlıkta bile parlıyordu.

Hızlıca dış kapıya yöneldim. Kapının ağızında 4 tane adam duruyordu.
:açın kapıyı ya da çekilin ben açıyım
Ama adamlar yüzüme bile bakmıyordu.
: kime diyorum alo .
bir adım geri geri çekildim
hepsi sabrımı deniyordu bugün
Ateşin ayak seslerini kulaklarıma doluyor,arkadan gelip kolumdan tuttu. Artık öfkeli değildi, yalnızca yorgundu.
“Eve kadar bırakayım,” dedi kısık sesle.
“Bak dağın başındayız taksi bile zor geliyor buraya gece vakti seni tek başına eve göndermeyeceğimi bilecek kadar tanıyorsun beni , ben bırakıyım
Başımı, anladığımı belli etmek istercesine salladım. Aradan beş dakika bile geçmemişti ki bahçeye simsiyah, son derece lüks bir cip yanaştı.
Ateş, sürücü koltuğunun yanındaki ön kapıyı açtı. Ancak ben onun gösterdiği yere oturmak yerine arka koltuğun kapısını araladım ve sessizce içeri geçtim.
Hareketim karşısında bir an duraksadı.
Derin bir nefes aldı. Ardından kapıyı hızla kapatıp sürücü koltuğunun kapısına yöneldi. Bir elini kapının üzerine, diğerini arabanın tavanına dayayarak bana doğru eğildi.
Bakışları doğrudan üzerimdeydi. kolları kıvrık gömleği, siyah kumaş pantolonu gömleğinin açık 3 düğmesinden gözüken dövmesiyle doğrudan bana bakıyordu. Dayanamayıp konuştum.
:gitmek istiyorum.
:ön koltuğa gelseydin orası daha rahat
:istemez böyle iyi
dediğim anda eliyle arabanın üstüne hızlıca vurdu. Derin bir nefes aldı
: sen beni ne zaman dinledin ki şuan dileyeceksin dimi çarem.
Hızlıca arabaya binip sürmeye başladı.
SEN BENİ NE ZAMAN DİNLEDİN Kİ .. Bana uttuğum. Var olduklarını bile bilmediğim anıları hatırlatmıştı.
: 14 Eylül 2020
Üniversitenin ilk yılı artvinde yurtta kalıyorum. Kimya bölümü ilk sınıf. Artvinin Bazgiret köyünden gelmiştim. İnsan ister tabi Akdenizde bir yerlerde okusun ama ateş burayı bırakamadığı için bende mecbur burayı ilk tercihe yazmıştım. Ateşle lisede tanıştık 2 yıldır beraberdik. O bu hayattaki tek şansımdı. Yurttaki aynada yansımama bakıyordum uzun pileli beyaz papatyalı elbisem, kumral uzun dalgalı saçlarım, beyaz spor ayakkabılarım ve hafif makyajımla harika görünüyordum. Birden telefon çaldı arayan “Ateş