Kalbim her gün umutla doluyor

Kalbim her gün umutla dolu,
Bir bakışı yeter bana;
Bir sesi, bir de “anne” deyişi
Sanki dünyayı yeniden kurar avuçlarımda.

Kokusu bir gül sabahı gibi,
Tenimde iz bırakan en temiz hatıra.
Onu ilk tuttuğum anda
Kendime değil, ona ait olduğumu anladım.

Bir çocuğun nefesi,
Anneyi her gün yeniden doğurur derler…
Doğruymuş.
O her “anne” dediğinde
İçimde bin kez büyür yüreğimin en sessiz çiçekleri.

Dünyanın bütün sesleri sussa,
Yine duyarım onun gülüşünü uzaktan;
Çünkü o gülünce,
Yoruldum demek ayıptır bu hayata.

Gölgeler bile çekilir kenara,
Bir tek onun ışığı kalsın diye.
Ben artık eksilmeyi unuttum,
O varken çoğalmak benim alın yazım.

Bazen korkular çöker kalbimin ucuna,
“Nasılsın?” diye sorar gibi bakar bana.
Bilmesin isterim yorgunluğumu,
Annesi hep güçlüdür ya,
İşte o yüzden saklarım acımı avuçlarımda.

Ama o bir sarılır…
Bir sarılır ki,
Üzerime serilmiş tüm yükler dağılıverir
Bir yaz akşamı rüzgârı gibi sessiz.

O benim mucizem,
Ben onun yuvasıyım.
Ve bu dünyada ne olursa olsun,
Bir tek gerçeğim var:
Onun varlığıyla yeniden atan
Bir anne kalbi taşıyorum içimde.