Asi Ceylan kitap kapağı

4. bölüm / 4

4 Bölüm : Avcının Çemberi

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: 4 Bölüm : Avcının Çemberi

Eve geldiklerinde Dara odasına kapanmak için hızla yukarı koştu. Annesi peşinden gitmek istedi ama babasının koruyucu duruşu bir adım bile ilerlemesine izin vermedi.
—Bırak, geçer nasıl olsa. Onun yalan söylediğini biliyorsun, kızını tanımıyor musun sanki?
—O böyle şımarıksa sebebi senin onu çok fazla şımartman.
Zerrin kapıyı çarparak odasına giderken, Kemal derin bir iç çekip bir içki bulmak üzere mutfağa yöneldi.
Gecenin bir yarısı, uykusuzluğa yenik düşen Zerrin kalktı ve Dara’nın kapısının arkasından gelen boğuk ağlama sesini duydu. Hafif bir tık tık sesi duyuldu. Dara cevap vermeden önce aceleyle gözyaşlarını sildi:
—Gel.
Gelen Zerrin’di. Dara ona yan gözle baktı ve sessizce yüzünü kurulamaya devam etti.
—Bu saatte ne yapıyorsun ayakta, Darita?
—Uyuyamıyorum, anne.
Zerrin yatağın kenarına oturdu ve şefkatle saçlarını okşamaya başladı.
—Ben de dün geceyi düşünerek uyuyamıyorum... İlk kavgamızdı, biliyor musun? İstemiyorsan evlenmeni istemiyorum hayatım; sadece onunla tanış belki ilgini çeker.
—Anne, sevgilim olmadığını biliyorsun, değil mi?
—Elbette biliyorum, kızımı nasıl tanımazsam?
—Ama bu konuda ısrar etmeye devam edersen, yakında bir sevgilim olacak... ve bu Yiğit olmayacak.
—Peki, sonra konuşuruz o halde —dedi Zerrin alnına bir öpücük kondurup odadan çıkmadan önce.

Yalnız kalan genç kız kulaklığını taktı, kitabına yeni bir bölüm yazmak için uzandı ve aniden ekranında Axel’in bir mesajı parladı. İkisi arasında çekici bir oyun vardı.
—Kibirli beyefendi geldi —diye mırıldandı Dara gülerek, bir yandan da tırnağını kemirerek.
«Müsait misin?», yazıyordu mesajda.
«Evet», diye yanıtladı o hiç tereddüt etmeden.
Gecenin geri kalanı birbirlerine mesaj yazmakla geçti. Dara onunla konuşurken tamamen değişiyor, tüm savunmaları düşüyor ve engel olamadığı duyguları değişmeye başlıyordu. Sana ne oluyor, Dara? Yoksa İnci’nin söylediklerinde bir haklılık payı var mıydı?
Ertesi sabah üniformasını giydi, hızlıca kahvaltı yaptı ve ana kapıdan dışarı adımı atar atmaz istenmeyen bir sürprizle karşılaştı: Yiğit, onu okula götürmek için arabasının üzerinde yaslanmış bekliyordu. Dara ağır bir iç çekip yürümeye devam etti ama Yiğit ona yetişmek için acele etti.

—Günaydın, Dara! —diye kollarını açarak seslendi, hâlâ en yakın arkadaş olduklarına ve yakında bundan ötesi olacaklarına inançla.
—Günaydın, Yiğit.
—Nasılsın? Şöyle bir bakınca... Hakkında söylenenlerin hepsi doğruymuş, hiç abartmıyorlarmış.
Dara rahatsız bir gülümseme bahşetti.
—Arkadaşın nasıl? —diye sordu o kurnazca bir ifadeyle.
—Arkadaşım mı? —diye tekrarladı Dara, tamamen sersemlemiş bir halde.
Tam o sırada Zerrin dışarı çıktı.
—Ah, tatlım, seni gördüğüme çok sevindim!
—Arkadaşım mı? —diye yeniden sordu Dara, ne olduğunu anlayamayarak.
—Hazal arkadaşın, dün hastanede olan —diye araya girdi Zerrin, ona uyarı dolu delici bir bakış fırlatarak.
—Ah... daha iyi, atlattığı alerjik bir süreç sadece —diye uydurdu Dara gönülsüzce.
—Peki, tamamdır hadi Dara, okula geç kalıyorsun. Seni Yiğit götürecek.
Dara annesine sitem dolu gözlerle baktı ve arabanın arka koltuğuna bindi.
—İstersen önce ona uğrarız —diye bıraktı lafı direksiyondan Yiğit, hasta bir arkadaş olmadığını gayet iyi bildiğini açıkça ima ederek.
—Zahmet etme —diye kesti attı Dara.
—Dara, öne geç sevgilim, Yiğit arkadaşın değil şoförün gibi duruyor —diye ısrar etti Zerrin onlar hareket etmeden hemen önce kapıdan.
—Geliyorum, anne...
Evden ayrıldılar ve Dara yol boyunca gözlerini camdan bir an olsun ayırmadı.
—Bir şeyler yemek ister misin, Darita? —diye buzları eritmeye çalıştı Yiğit.
—Yedim kahvaltıva, teşekkürler.
—Ver elini bakayım... Sol elinde hâlâ o ben duruyor, evet, baksana şuna. Hatırlasana eskiden sana «benli kız» derdim? Boynundaki, omzundaki ben yüzünden... ve belki de benim bilmediğim daha niceleri —diyerek kurnazca bir gülüş saldı ortaya.
Dara ona yan gözle baktı ve can sıkıntısını bastırmak için dudaklarını birbirine bastırdı.
—Bütün yol boyunca konuşmayacak mısın, Darita?
—Bana öyle seslenme, tamam mı? Bak, geldik bile. Beni getirdiğin için teşekkürler, gerek yoktu oysa ki; benim kendi şoförüm var.
Arabadan öfkeden deliye dönmüş halde indi ve neredeyse koşarak okulun tuvaletlerine doğru yürüdü. Onu avludan beri izleyen İnci, hemen peşinden gitti; içeride bir şeylerin patlamak üzere olduğunu çok iyi biliyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…