Bölümler 4Şu an: 2 Bölüm : Pembe Çarşaflar Arasında Firar
Narin parmakları, çok sevdiği ve sürekli başa sardığı bir şarkıyı dinlerken cep telefonunun ekranında çevikçe geziniyordu: «Bana da bu sevdalardan bir yer verin». Telefonuna bir şeyler yazarken içten içe gülümsüyordu, ta ki birden annesi belirene kadar:
—Şimdi ne karıştırıyorsun yine, Dara?
Telefonunu arkasında saklayarak cevap verdi:
—Hiç... İnci'ye akşam dışarı çıkmak için yazıyordum. Çıkabilir miyim?
Annesi onu gözlerini kısarak ve kesin bir red ifadesiyle süzdü:
—Dara, bu akşamki yemeğe hazırlansan iyi olur.
Annesi odadan çıkar çıkmaz Dara hemen İnci'yi aradı.
—Nereye kaçıyoruz, İnci?
—Dara... Bugün seninle bir yemeğin yok muydu...?
—Unut onu. Bu gece bizim.
Dara evden gizlice kaçıp İnci'nin evine kıyafet, ayakkabı ve makyaj malzemeleriyle dolu bir sırt çantasıyla vardı; tamamen donanımlıydı. Zil çaldığında İnci onu bir sarılmayla karşıladı ve hemen odaya koştular.
Bu sırada Dara'nın evinde Zerrin, kızının hâlâ odasında hazırlanmakta olduğunu sanıyordu. Onur konukları geldiler: Halil ve Zümra beyefendi, ve tabii ki beraberinde o meşhur Yiğit. Uzun boylu, zayıf, siyah saçlı ama kalfiyesine dair her türlü iyi izlenimi mahvedecek kadar tavan yapmış bir egoya sahip biriydi. Kapı açılır açılır açılmaz hizmetçi hemen Dara'yı çağrıya gitti, ancak büyük bir sürprizle karşılaştı: oda boştu. Pembe rengi yatağın üzerine serilmiş bir not duruyordu:
Anne, eğer Yiğit'i bu kadar çok seviyorsan, git onu evlat edin çünkü ben gidiyorum. Umarım ben döndüğümde gitmiş olur. Öpücükler, Dara.
Annesi kızarmış ve bayılmak üzere ellerini göğsüne götürmüş olsa da misafirleriyle ilgilenmesi gerektiği için hemen kendini topladı. Merdivenlerden aşağı inerken Kemal'e ve orada bulunanlara gergin bir gülümsemeyle seslendi:
—İyi akşamlar... Dara bu akşam bize eşlik edemeyecek. Bir arkadaşının durumu hastanede çok kötüymüş.
Yemek boyunca Zerrin, Kemal'e öldürücü bakışlar atarak zoraki bir şekilde gülümsedi; her şeyi bu kadar şımarttığı için kendi kendine suçluluk duyuyordu.
Diğer tarafta, arkadaşının evinde Dara sıcak bir duş alırken İnci de bu fırsatı merakını gidermek için değerlendiriyordu. Son zamanlarda Dara çok tuhaf davranıyordu: sürekli yazıyor, kendi kendine gülüyor ve üstelik en yakın arkadaşına hiçbir şey söylemeden telefonunun şifresini değiştirmişti. Dara buhardan sırılsıklam olmuş bir şekilde banyodan çıktığında, İnci'yi elinde telefonla yakaladı.
—Çözdün bile, değil mi İnci? —diye gülerek söyledi.
—Neler oluyor, Dara? Şifreni benden neden saklıyorsun?
—Pekâlâ, sana anlatıyorum... gerçi bu gece bunu zaten sana anlatacaktım ama benden davrandın. Kitap yazdığımı biliyorsun, değil mi?
—Evet — diye cevap verdi İnci kaşlarını çatarak.
—Aman, düzelt o suratını tatlım. Eğer bu ifadeyle kalırsan sana başka bir şey anlatamam — diyerek kendini ağırdan sattı.
—Tamam Dara, dökül artık.
—Bazı kitaplarımı yükledim, artık arkadaşlarım var, insanları takip ediyorum ve takipçilerim var...
—Hadi ama Dara, uzatma şu gizemi!
—Hepsi bu.
—Yalan söyleme, sulu bir şeyler sakladığın o yüz ifadesini biliyorum. Nedir?
Dara saçının bir tutamıyla oynamaya başladı, çapkınca gülümsedi ve itiraf etti:
—Vaveyla'da biriyle tanıştım.
—Kim? —diye sordu İnci gözleri fal taşı gibi açılmış bir şekilde.
—Şey...
—İnanamıyorum, en yakın arkadaşım on yedi yıllık hayatında ilk defa aşık oldu! Adı ne? Kaç yaşında? Ne iş yapıyor?
Dara kahkahalara boğuldu, heyecana kapılan İnci ise haykırdı:
—İyi ama, bu güzel an harika bir şarkıyı hak ediyor!
Kaçtıkça giriyorum çekimine
Sanki giymişim ateşten elbise
Sen bi' hata olsan ben bin kere yaparım
Korkulu rüyalarımın sahibi
Oyna, duygularımın ol katili
Kollarınsa eğer cezaevi, ben yatarım...
Bölüm etkileşimi
