2. Bölüm

Okulun koridorları her zamanki gibi gürültülüydü ama nedense bugün sesler daha yakındı. Mira bir şeyler anlatırken Eren karşıdan geliyordu.

Her zamanki gibi rahat yürüyordu. Merdiven başında yollarımız kesişti. Tam Eren bir şey söyleyecekken arkadan Canın sesi duyuldu;

Karşı koridordan Can, Defne ve Bora geliyordu.

— Selam gençlik özlediniz mi beni?

— Ne demezsin. Dedi Mira.

Koridorun ortasında boş boş konuşurken bir anda Bora kaşlarını çatıp;

— Can

— He canımın içi

— Burda kapı varmıydı?

— Ne kapısı Bora Tam o sırada Can arka taraftaki kapıyı fark etti. Ve;

— Daha önce hiç dikkatimi çekmedi. Ve hiç beklemeden kapıyı açıp;

— Gelin. Dedi.

Kapıyı açtığımızda dar bir koridor çıktı karşımıza. Işıklar sönük, duvarlar eskiydi.

—Bence burası iyi bir fikir değil, dedim.

Can sırıttı.
— Tam tersi.

İçeri girdik. Ve üzerimize kapandı Eren kapıyı açmayı denedi ama açılmadı.

—Biri bizi kilitledi,dedim.

Bunu söylerken sesim titremedi ama içimde her şey karıştı. Koridorun sonundan bir ses geldi. Ayak sesi gibi. Ya da değil.
Can öne geçti.

— Kim var orada? Noluyor dercesine bir bakış attı İlk defa Can’ın sesi böyle çıktı. Ve o an anladım: Bu koridor sadece bir yer değildi. Bir şey başlatıyordu.
Ve her ne başlıyorsa…

Bundan sonra hiçbirimiz eskisi gibi olmayacaktık.

Kapının önünde duruyordum. Elim kapının üzerinde, sanki açılacakmış gibi.Açılmayacağını biliyorum merak etmeyin
Eren arkamdan konuştu.

—Bir yere mi kök saldın?
Döndüm.

—Çıkış burası, dedim.

—Değil, dedi. Kaç kere denedin.

Kapıyı bir kez daha ittirdim. Kıpırdamadı.

— Burada durmak çözüm değil. Dedi Can
Yanıma geldi, sesini düşürdü.

—Korkma dedi. Gel. Birlikte bakalım. Tamam mı?
Elini uzattı.

İstemiyorum ama burada kalmak daha kötü.

Kapıdan uzaklaştım.

Eren hiçbir şey söylemedi ama bakışını kaçırdı.

Haklı olduğunu düşündüğü çok belliydi.
Biz ilerlemeden bu kapı açılmayacaktı.

Can’ın elini bırakalı kaç adım oldu bilmiyorum.
Bir adım sadece. Abartma Ada.
Ama koridor sanki o an uzadı.
Işıklar bir kez daha titredi.

Sonra… Bir anlık karanlık.

“Can?” dedim.

Sesim duvarlara çarpıp geri döndü ama cevap gelmedi. Saçmalama buradalar
Arkamı döndüm. Hiç kimse yoktu.
Eren yoktu. Can, Bora yoktu.Mira’nın fısıltısı, Defne’nin nefesi…
Hiçbiri.

“Bu komik değil,” dedim yüksek sesle.Sesim titredi.
Tamam şimdi korkabilirsin Ada Kara.

Duvarlar daha yakın, zemin daha soğuktu.Bir adım attım.

Ayak sesim bana ait gelmiyordu.
Sonra duvarda bir şey gördüm.

Az önce yoktu. Yazı silik silik gözüksede anlaşılıyordu.

SIR

Bu neydi şimdi?
Olduğum yere çöküp gözlerimi kapattım ve ağlamaya başladım. Şuanda sadece bunu yapabilirdim çünkü
Eren Öz…

Işıklar bir an titredi.Sonra Ada yoktu.

“Şaka yapmayın,” dedim ilk refleksle.

— Az önce yanımdaydı. Kapının önündeydi.Bir saniye.

“ADA?” diye seslendim.

Sesim koridorda gereğinden fazla yankılandı.
Can hemen döndü.

—Az önce buradaydı.
Gülmeye çalıştı ama sesi tutmadı.

—Değil mi? Buradaydı. Dedi Mira.

Defne’nin eli ağzına gitti. Sadece etrafa bakıyordu

— Dağılıyoruz. Dedim. Can sen Mirayı yanına al kızlar yalnız kalmasın Bora sende Defneyi.

— Niyeymiş o gel defne biz beraber gidelim aşkım. Dedi Mira.

Sonra can bir anda
— Mira bari burada yapma çıktıktan sonra atışırız.

Mira göz devirip;

— İyi tamam yarım saat sonra burada buluşalım.

Herkes kafasıyla onayladı

Herkes farklı bir koridora girdi bende önümdeki koridordan ilerliyordum.
İçimde garip bir boşluk oluştu.Bir saniye önce kızıyordum ona uçup gitti kız iki saniyede

— Ada diye bağırdım. Beni duyuyor musun?

Cevap gelmedi.

Ama koridorun sonundan bir tıkırtı duyuldu.
Ve o an anladım:

Bu sadece kaybolmak değildi.
Bu koridor onu seçti ve lanet olası bir şekilde…biz de peşindeydik.

•Yarım Saat Sonra•
Ada Kara

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Uyandığımda yerde oturuyordum. Ne kadar zaman geçti bilmiyorum.

Sonra bir ses duydum.

“Ada!”

Eren’di.Sesinde panik yoktu ama… acele vardı.
Can koşarak yanıma geldi

.—Burada. dedi rahatlayarak. İyi misin?

Başımı salladım.

Eren birkaç adım ötede durdu.
Sonra yaklaştı.“Bir an seni kaybettik,” dedi. Dikkat et

Ayağa kalkarken sendeledim. Kolumdan tuttu. Bir saniye geç bıraktı elimi. Sonra bakışlarını farklı bir yere çevirdi.

— Buradan artık çıkabilir miyiz? Dedi Defne

Koridor sessizleşmişti. Yazılar yoktu. Sesler susmuştu.Önümüzde yeni bir kapı belirdi.

İttim.Açıldı.

Ana koridordaydık. Teneffüs sesi, öğrenciler, zil… Her şey normaldi.

Arkamı döndüm. Ve;
— K-Kapı yok.

— Oğlum biz nereye düştük. Dedi Can. Burada bir şey var ve biz bunu bırakmayacağız.
Defneyle Mira sorgulayıcı bir bakış attı. Ben bir anda;

— Ben varım dedim.

Eren kaşlarını kaldırıp bana baktı. Ve;

— İyi bende varım.

Ve Bora, Defne, Mira aynı anda;
— Bizde varız. Dedi

Eren yanımdan geçerken sessizce konuştu.
— Bir daha… neyse boşver.

Cevap vermedim.

Çünkü o koridordan çıkmıştık.Ama bıraktığı şey bizimleydi.
Ve artık hiçbirimiz…

oraya girmeden önceki kişi değildik.