“Artık herkes… kendi tarafında.”

Kampüs bir saniyeliğine karanlığa gömüldü.
Sonra acil jeneratörler devreye girdi. Kırmızı acil ışıklar koridorları boyadı.
Bir uğultu yayıldı.
Arsen refleksle Ada’nın kolunu tuttu.
— “Sakın ayrı düşme.”
Ada ilk kez şaka yapmadı.
— “Ben zaten düşüyorum gibi hissediyorum…”
Asi telefonuna baktı.
— “Sistem çökmüş… her şey offline.”
Bora etrafına bakındı.
— “Bu normal bir elektrik kesintisi değil.”
⸻
O sırada Sena ekranına baktı.
Yüzü ilk kez ciddi şekilde gerildi.
— “Ben sistemi kilitlediğimde böyle olmaması gerekiyordu.”
Yamaç öne çıktı.
— “Yani birisi seni de mi geçti?”
Sena cevap vermedi.
Bu sessizlik yeterince netti.
⸻
Tam o anda kampüsün karşı binasından bir çığlık geldi.
Güneş kapıda belirdi, nefes nefeseydi.
— “ALAZ YOK!”
Herkes dondu.
Alaz en son görüldüğü yer mutfaktı… ama şimdi orada değildi.
Aras hemen koşmaya başladı.
— “Ben bakıyorum!”
Arsen arkasından gitti.
Ada ve Asi de peşlerine takıldı.
⸻
Mutfak binası karanlıktı.
Sadece acil ışıklar titriyordu.
Tezgâhlar dağınıktı.
Yerde bir tabak kırılmıştı.
Ama asıl garip olan…
kapının içeriden kilitli olmasıydı.
Aras kapıyı itti.
— “Açılmıyor.”
Arsen etrafa baktı.
— “Burada biri vardı.”
Ada yutkundu.
— “Ya hâlâ buradaysa?”
⸻
Bir anda içeriden metal bir ses geldi.
Tık.
Herkes sustu.
Sonra bir ses:
— “Geç kaldınız.”
Alaz’ın sesi.
Ama normal değildi.
Daha soğuktu.
Daha sakin.
Aras kapıya vurdu.
— “ALAZ!”
İçeriden cevap geldi:
— “Bağırmayın.”
Sessizlik.
Sonra kapı yavaşça açıldı.
Ama Alaz tek başına değildi.
Yanında biri daha vardı.
Barlas.
Herkes şaşırdı.
Arel uzaktan bağırdı:
— “NE OLUYOR ORADA?!”
Barlas öne çıktı.
— “Sistem bizden önce birini seçti.”
Güneş fısıldadı:
— “Ne demek seçti?”
Alaz gözlerini kaldırdı.
Ve ilk kez gülümsedi.
Ama bu gülümseme tanıdık değildi.
— “Artık herkes aynı grupta değil.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra ekledi:
— “Artık herkes… kendi tarafında.”
Sena uzaktan bunu duyunca telefonunu sıktı.
— “Bu benim sistemim değil…”
Ama artık kimse bunun onun sistemi olup olmadığını düşünmüyordu.
Çünkü kampüs artık “proje grupları” ile yönetilmiyordu.
Bir şey…
insanları ayırmaya başlamıştı.
Ve kimse nedenini bilmiyordu.