"ARSEN! "

Koridorlar tamamen kilitlendiğinde ses bile boğulmuş gibiydi.

Arsen karanlık bir geçitte tek başına kaldı. Duvarlara elini sürdü, soğuktu—fazla soğuk.

— “Bu kampüs… normal değil.”

Bir anda hoparlörden kısa bir cızırtı geldi.

“İKİNCİ AŞAMA BAŞLADI.”

⸻

Aynı anda başka bir koridor…

Aras bir kapıya vurdu.

— “ARSEN!”

Cevap yoktu.

Kapı açılmıyordu.

Aras bir an durdu, sonra sakinleşti.

— “Tamam… plan değişti.”

⸻

Ada ve Asi dar bir servis tünelinde ilerliyordu.

Ada fısıldadı:

— “Bizi gerçekten test ediyorlar.”

Asi:

— “O zaman biz de sistemi test ederiz.”

⸻

Güneş karanlık bir mutfak koridorunda durdu.

Uzaktan Alaz’ın sesi yine geldi:

— “Güneş, buradayım!”

Ama bu sefer Güneş durdu.

— “Bu ses… fazla yakın.”

Bir adım geri çekildi.

Ses bir anda kesildi.

⸻

Barlas ve Arel aynı kapıyı açmaya çalışıyordu.

Arel:

— “Neden birlikte kilitlendik?”

Barlas:

— “Bence tesadüf değil.”

Kapı açıldı.

Ama içerisi boştu.

Sadece bir ekran vardı.

Ekranda tek cümle:

“GERÇEK BAĞ, KİMSE YOKKEN DE DEVAM EDER.”

Arel kaşlarını çattı:

— “Bu ne demek?”

Barlas sessizce:

— “Bizi yalnız bırakıyorlar.”

⸻

Arsen sonunda bir kontrol paneli buldu.

Ellerini koydu.

Ekran yandı.

“MERKEZ KONTROL”

Arsen fısıldadı:

— “Buradasın…”

Ve bir anda ekran cevap verdi:

“HOŞ GELDİN, ARSEN.”

Arsen dondu.

Çünkü bu ses…

insan sesi değildi.

Ve sistem ilk kez doğrudan onunla konuşuyordu.