Bölümler 2Şu an: 2.Bölüm: Çok Güzelsin Nilüferim
- 1 1.Bölüm: Ruhum Saklanmak İstiyor568 kelime
- 2 2.Bölüm: Çok Güzelsin Nilüferim588 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Gülümsediği o an yutkundum. Maskesini geri kapattı ve tam o sırada bir ses bana seslendi.
“Derin, hadi! Neyi bekliyorsun?”
Babamın sesini duyduğum an merdivenlerden koşarak çıktım. Kapının önünde annem bizi bekliyordu. Beni gördüğünde,
“Sonunda! Gelmek için davetiye mi bekliyordun?”
Gözlerimi devirerek, “Evet anne, düğün davetiyesi bekliyorum.” dedim.
Annem kısık sesle güldü.
“Yoksa damat adayımız hazır mı?”
Güldüm.
“Evet anne, aşağıda çalıların arkasında bekliyor.”
Tabii, bu cümleyi söylediğim an çok pişman olmuştum. Annem kapıyı kapattı. Babam içeriye geçti.
“Görelim bakalım, gerçekten biri var mı?”
Annem pencereye yöneldiği an kalbimde bir hızlanma hissettim. Ya ben az önce ne demiştim? Canına mı susadın be kızım!
Annem pencereyi açtı ve bedenini dışarıya doğru uzattı. O an gözleri bir yere kilitlendi. Baktı, baktı ve yanına yaklaştım.
“Anne?”
Annem güldü.
“Damat adayımız siyah bir kedi, öyle mi?”
Ne? Ne kedisi be!
Dışarı baktım. Siyah bir kedi çalıların önünde kendini temizliyordu. Annem pencereden içeri çekildi.
“Adayımızı seçerken insan olduğuna emin ol, Derin.”
Annem gülerken adımları mutfağa yöneldi.
“Kahve yapacağım, içer misin?”
“Evet, içerim.”
Annem mutfağa gitti. Ben pencereden dışarı bakarken çalıların arkasından benimle konuşan o çocuk çıktı.
Gecenin siyahından bile o mavi gözü parlıyordu. Heterokromi gözleriyle beni penceremden süzüyordu.
Bu çocuğun bir psikopat olduğuna eminim ama kanıtlayamam.
Neye bakıyorsun be evladım!
O an maskesini kaldırdı. Ağzını sessizce oynatarak, “Sana.” dedi.
Ne? Sahiden beni nasıl duymuştu? Şaka mı?
Mavi gözüyle göz kırptı ve maskesini geri indirdi. Çalıların oradan ayrıldı ve yürümeye başladı.
Cebinden çıkardığı bir duvar boyasıyla büyük bir duvara yaklaştı. Siyah kedi de onu takip etti. Kedi çok tatlıydı.
Çocuk boyayla duvara bir şey yazacağı sırada arkamda duran babamı fark etmedim.
“Derin?”
Aceleyle pencereyi kapadım.
“Evet baba?”
“Dışarıda kime bakıyorsun?”
“Kimseye.”
“Ya öyle mi?”
“Tabii öyle, kime neden bakayım?”
“Peki, o çocuğa neden bakıyordun?”
“Hangi çocuğa?”
“Duvarın önünde duran çocuğa.”
“Hayır, ben kediye bakıyordum.”
Babam bir kaşını kaldırdı ve kollarını bağdaştırdı.
“İnanmalı mıyım?”
“Senin tercihin.”
Babam gülümsedi ve mutfağa gitmeye koyuldu. Pencereyi tam kapatmamıştım. Perdeyi hafifçe aralayıp baktığımda sokakta beş erkek vardı.
Üçü, bizim binanın önünde bekleyen o çocuklardı. Biri benim konuştuğum çocuktu. Daha yakından baktığımda beşinci kişinin de pek yabancı olmadığını fark ettim.
Beşinci kişi, arkadaşım Bora'ydı. Bora'nın bu çocukların yanında ne işi vardı? Kendi aralarında bir şeyler konuşuyorlardı.
Konuştuklarını elbette buradan seçemiyordum. Bayağı hararetli konuşuyorlardı. O sırada benimle konuşan çocuk bizim pencereye doğru baktı.
Kalbim o an çok hızlı attı. Aceleyle perdeyi kapattım. Annem içeriden beni çağırdı.
“Derin, hadi! Kahven soğuyacak.”
İçeri gittiğimde babam elindeki gazeteyi okuyor, annem de telefonundan mahallenin WhatsApp grubunda konuşuyordu.
Ben yerime oturup kahvemi içmeye başladım. Babam bana dönüp,
“Derin?” dedi.
“Evet baba.”
“Hattını taktın mı kızım?”
“Evet baba.”
“Dikkatli ol, bugünlerde yine siber dolandırıcılık devam ediyormuş.”
“Elbette baba.”
Annem bana baktı.
“Derin, seninle bir şey konuşacağız kızım.”
“Ne hakkında anne?”
“Biliyorsun, babanla yıldönümümüz geçti.”
“Biliyorum anne, neden?”
Babam sevinçle haykırdı.
“Dur hanım, ben söyleyeceğim.”
Dikkatle onları dinlemeye başladım.
“Kızım, annenle bana iki haftalık ücretsiz tatil kuponu çıktı.”
Sevinmiştim.
“Ne güzel baba, hep beraber gideriz.”
Babamın ve annemin yüzü düştü.
“Ne oldu? Neden yüzünüz düştü?”
“Kızım, kupon iki kişilik.”
“Biz de seninle bunu konuşacaktık.”
Gülümsedim.
“Yani benim sorun edip etmeyeceğimi mi merak ettiniz?”
“Evet kızım.”
“Anne, ben artık büyüdüm, sizin küçük kızınız değilim. Elbette yetişkin olarak sizin de ayrı vakit geçirmeye hakkınız var.”
Annem ve babam birbirlerine baktılar.
“Bey, kızımız büyümüş.”
Babam saçlarımı sevdi.
“Hayır hanım, o hâlâ bizim küçük kraliçemiz.”
Kahvelerimizi içtikten sonra odalarımıza geçtik. Saat 22.00'yi gösterirken ben de odamın havalanması için penceremi açmak istedim.
Gecenin bir yarısında sokak sessizken gözlerim o duvara takıldı. Boyayla kazınmış bir yazı, yüreğimin daha hızlı atmasına sebep oldu.
“Çok güzelsin, Nilüfer'im.”
Bölüm etkileşimi
