6. BÖLÜM BAŞKOMİSER.

Karakola geldiğim zaman saat onbir olmuştu. Bu saatte görüşe izin vereceklerine ihtimal vermiyordum ama onu görmeden de eve geri dönmem mümkün değildi. Kapıda bekleyen iki polis vardı. Arabadan inip kapıya doğru yürüdüm. İçeri girmeme izin vermeyeceklerini çok iyi biliyordum. O yüzden gelirken hazırlıklı gelmiştim.

1. Polis: hanımefendi gecenin bu yarısı ne işiniz var burda ? Ben: kocam tutuklanmış. Onu görmeye geldim. Rasim Özbay.

2. Polis saat onbir oldu hanımefendi şuanda görmeniz mümkün değil. Ben: bakın. Resmi arabayla geldim. Kocamın diplomatik dokunulmazlığı var. Eğer engel olmaya kalkışırsanız başınıza çok büyük bir bela alırsınız haberiniz olsun.

Polisler önce birbirlerine bir bakış attılar. Sözlerim çok etkili olmuş olmalı ki girmeme izin verdiler. Başkomiser orta yaşlı gözlü takmış bir adamdı. Masasına oturduğumun farkında bile olmadan gözünü dikmiş kitap okuyordu. Beni fark etmesi için yavaşça masaya vurdum.

Başkomiser: pardon hanımefendi dalmışım da. Şikayetiniz neydi ? Ben: kocam tutuklanmış. Hemde basit bir kazadan dolayı. Başkomiser: hanımefendi kocanızın yaptığı basit bir kaza olabilir. Fakat karşı taraf şikâyetçi olduğu için yapacak birşey yok maalesef.

Ben: yani mahkemeye sevk edilme ihtimali mi var memur bey. Başkomiser: ihtimal öyle. Fakat delil yetersizliğinden serbest bırakılma ihtimali de var. Daha doğrusu öyle düşünüyoruz.

Ben: peki görebilir miyim ? Ne durumda olduğunu çok merak ediyorum. Başkomiser: aslında prosedüre aykırı ama sizin için bir sakıncası olmaz. Başkomiserle birlikte nezarethanenin yolunu tuttuk. Rasim sarı kehribar tesbihini elinde sallayarak bir o yana bir bu yana gidip geliyordu.

Rasim hayatım. Rasim: Sude senin ne işin var burada ? İhsan mı söyledi burda olduğumu. Ben: Allah'tan söyledi yoksa hiç haberim olmayacaktı burada olduğundan. Durumun nasıl. Rasim iyi korkma.