4. BÖLÜM KIZIN DEĞİLİM PATRONUNUM.

Babam öğleden sonra arabayla birlikte şirketin kapısına kadar geldi. Bu akşam çok önemli bir yemeğe misafirdim. Çok önemli bir ihale almak üzereydi Rasim. Tabii bende şirketin ortağı olduğum için bu yemeğe katılmam gerekiyor şirketten çıktım. Tam arabaya bineceğim sırada babam kolumdan tuttu. Benimle birşey konuşmak istediği belliydi. Fakat ben onunla hiçbir şey konuşmak istemiyordum.

Bırak kolumu.

Babam: kızım Allah aşkına dinle beni. Anlatmak istediklerim var. Ben: neyini dinleyeceğim senin. Bunca zaman bir kere bile arayıp sormadın. Kızım nerede başına ne iş geldi. Bir kez bile aklına gelmedi bunlar. Sen beni sattın.

Babam: mecbur kaldım kızım ! Özkan denilen o adam kaç kere evimize gelip benden seni istedi. Ve ben kaç kere kızımı vermiyorum dedim haberin var mı ? Çok direndim çok dayandım seni vermemek için. Derken kumara düştüm. Kumar beni çok değiştirdi. Borca girince ve sağdan soldan para bulamayınca Özkan aklıma.

Gidip ona borcumu ödemem için bana para vermesini istedim. Oda vereceği paraya karşılık yine seni istedi. İşte ben o zaman çaresiz kaldım.

Bari yalan söyleme. Özkan bana herşeyi anlattı. Babanın kumar borcunu ödedim oda karşılığında bana seni verdi dedi. Başından beri benden kurtulmak istiyordun. İç çektim: inanmıyorum sana anlıyor musun ? İnanmıyorum. Bana söyleyeceğin hiçbir söze inanmıyorum.

Dua et şoförümsün. Bir daha geçmişten bahis açarsan yemin ediyorum kovdururum seni. Şimdi geç şu direksiyona bugün çok işimiz var. Bir daha da böyle babalık hareketler yaptığını görmeyeyim. Ben senin Kızın değilim patronunum.

Arabaya bindim. Babam yarı üzgün yarı pişman direksiyonun başına geçti. Bu sözler aslında benimde çok zoruma gitmişti. İçimdeki kızgınlığı nefreti bir türlü unutamıyordum. Babama belli etmiyordum ama çok üzülüyordum.