17. BÖLÜM DAVET.

Nihayet o büyük gün gelmişti. Salon ana baba günü. Birçok iş adamı adı sayılan kim var kim yok herkes oradaydı. Buse'ye kendisini evinden alması için bir taksi gönderdim. Planım tıkır tıkır işliyordu. Bu gece hem Buse mutlu olacak hem de ben ömrüm boyunca birbirini çok seven iki aşığın yıllar sonra tekrar bir araya gelmesine sebep olduğum için belki dünyanın en mutlu insanı olacaktım.

Davet başlamadan yarım saat önce Buse ona aldığım elbiseleyle birlikte kapıdan içeri girdi. Onu kapıda karşılayıp elbisesini giymesi için uygun bir yer aradım Lavabo müsaitti. Ona yardım ettikten sonra Özkan'a birşey hissettirmemek için davetlilerin arasına girdim.

Az sonra Buse beyaz elbisesini giymiş bir durumda içeri girdi. Özkan Buse'nin burda ne işi olduğunu sorunca onu kendim davet ettiğimi söyledim. Buse'nin giydiği elbise salondaki insanların da dikkatini çekmişti. Fakat hesap etmediğim ve hiç aklıma gelmeyen birşey vardı. Oda ellilik adamın da kendi adamlarıyla birlikte orda olmasıydı.

Ellilik adam Beni görünce aklı başından gitmiş olmalı ki sürekli bana bakıyordu. Özkan yarı sinirli bir halde Buse'nin elini sıktı. Amacı hiç kimseye rezil olmamaktı.

Ellilik adam: bu avratta kim ? Ne kadar güzel giyinmiş süslenip püslenmiş. Vallah benimde böyle bir avradım olsa hiçbir zaman sırtım yere gelmez. Kimin karısı acaba ?

Nazlı: Baba ! Eğer istersen bu kadın senin olur. Baksana tam senin koynuna girmelik kadın. Ellilik adam: öyle mi dersin. Nazlı: tabii Baba neden olmasın. Ellilik adam: gidin kimin karısıymış bir öğrenin.

Adamlardan biri: baba ben tanıyorum bu kadını. Bizim Özkan var ya onun yeni evlendiği kadın. Ellilik adam: böyle güzel bir kadını Özkan'a asla kaptırmam karısı olsun olmasın fark etmez.