6. Bölüm

---
6.BÖLÜM – Küller Arasında Bir Kalp

> "Bazen bir hayat, bir anın içinde yanar. Ve küllerin arasından yeniden doğar…"

Okul çıkışı gökyüzü kurşun griydi. Rüya, sanki içindeki fırtınayı yansıtan bu havaya bakıp derin bir nefes verdi. Kalbi hâlâ Aras'ın sabah okul koridorunda gözlerine diktiği o bakışlarla çarpıyordu. Soğuk ama derin… Sessiz ama çok şey anlatan… İçinde kıpır kıpır bir şeyler vardı.

O gün okuldan birlikte çıkmışlardı. Elif ve Ayşe hâlâ bu yakınlaşmaya şaşkındı ama ses etmiyorlardı. Selim’in bakışlarıysa… Keskin. Takip eder gibi. Ama Rüya’nın gözü kimseyi görmüyordu. Sadece Aras.

Yolda yürürlerken rüzgârın uğultusuna Aras’ın sesi karıştı:
“Biliyor musun Rüya… Bazen biri gelir ve hayatındaki tüm karanlığı yakar.”

“Ya sonra?” dedi Rüya, kaşlarını çatarak.

“Sonra… Sen o yangının ortasında kurtarılmayı değil, yanmayı istersin.”

Rüya’nın kalbi bir an durdu. Boğazı kurudu. Bu çocuk nasıl bu kadar kelimeyi içine işleyerek söylüyordu? Ama bu an fazla uzun sürmedi.

Telefonu titredi.
Bilinmeyen Numara.
Açtı.

“Rüya Hanım, çok acil… Eviniz—eviniz yanıyor! Komşular ihbarda bulundu, itfaiye yolda…”

Dünya o an başına yıkıldı. Bacakları titredi, kalbi göğsünü parçaladı sanki.

“Aras! Evim… yanıyor!” diye bağırdı ve hızla koşmaya başladı. Aras arkasından bir an bile düşünmeden fırladı.

Rüya'nın evi gözlerinin önünde cehenneme dönmüştü. Alevler gökyüzüne yükseliyor, içeriden annesinin çığlıkları duyuluyordu. Ellerini yüzüne kapadı, gözyaşları yanaklarını yaktı.

“Anne!” diye bağırarak kapıya yöneldi ama Aras kolundan tuttu. “Dur! Böyle girersen ikiniz de yanarsınız!”

Sonra hiç düşünmeden, hiç tereddüt etmeden Aras üstündeki ceketini çıkardı, başını sardı ve içeri daldı.

Dakikalar geçmek bilmedi. Rüya dizlerinin üzerine çöktü. Kalbi, beyninden hızlı atıyordu. Sonra…

Kapı açıldı. Aras, annesini kollarında taşıyarak dışarı çıktı. Aras’ın yüzü is içinde, nefes alışları boğuk ama gözleri hâlâ canlıydı.

Rüya koşup ona sarıldı. O an her şey sustu. Dünya yansa da umurunda olmazdı. Aras yanındaydı.

Annesi sağlık ekiplerine teslim edilirken, Aras Rüya’nın yanına geldi. İkisi de titriyordu. Ama bu sefer korkudan değil, duygudan.

“Sen… sen hayatımı kurtardın,” dedi Rüya, gözleri dolu dolu.

“Senin hayatını değil Rüya… Kalbini kurtarmak istiyorum,” dedi Aras. Sesindeki titreme, gözlerindeki dürüstlük… Hepsi gerçekti.

Rüya bir adım attı. Aras bir adım attı. Ve aralarındaki mesafe, bir nefes kadar kaldı.

O gece, Rüya evsizdi. Ama ilk defa bu kadar güvendeydi. Aras'ın yanında, kalbinin attığı yerdeydi.

---