2. bölüm · Adımı Sessizce Söyle
2. Bölüm
---
“Adımı Sessizce Söyle”
✧ 2. Bölüm: Görev, Gölge ve Gözlerin Anlattığı Şeyler
> “Bazen kalpler konuşmaz. Ama bakışlar, sayfalarca şey anlatır. Ve o bakışlar bir gün... bir göreve dönüşür.”
---
✦ Pazartesi Sabahı – Sessizliğin Ardından
Okulun ikinci haftasına giriyorduk ama bana aylar geçmiş gibi geliyordu.
Her gün Aras’la kısa ama anlamlı anlar yaşıyordum.
Bir bakış, bir gülümseme, bir cümle...
Ama henüz adı konmamıştı hiçbir şey.
Hayal ise bu sıralar tuhaf davranıyordu. Düşünceli, dalgın ve sanki... bir şeylerden kaçıyordu.
---
✦ Duyuru Panosunda Asılı Bir Görev
O sabah koridorda kalabalık vardı. Öğrenciler panonun etrafına toplanmış, fısıldaşıyorlardı.
Yanaştım.
> “Bu yılki Geleneksel Okul Festivali için Temsilci ve Görev Takımı seçilecektir. 10-A sınıfından iki kişi…”
İsimleri görünce kalakaldım.
— RÜYA DEMİR & ARAS YILDIRIM —
Boğazıma bir şey oturdu. Şaşkındım. Neden ben? Neden o?
Hayal yanıma yaklaştı.
“Hadi ya... demek görev sizde. Vay be,” dedi gülümseyerek ama gözleri ciddiydi.
Aras ise panoya bakmadı bile. Sınıfa geçti. Sanki hiçbir şey olmamış gibi. Ama biliyordum... az sonra bir şey olacaktı.
---
✦ Görevin Açıklaması
Rehber öğretmenimiz bizi öğle arasında odaya çağırdı.
Kapı kapandı. Aras ve ben yan yanaydık. Bu kadar yakından ilk kez duruyordum onunla.
“Festivalin tanıtım filmi ve sahne organizasyonunu siz yapacaksınız,” dedi öğretmenimiz.
Kamera çekimleri, öğrencilerle röportajlar, müzik seçimleri, sahne ışıkları, kostümler... Her şey bizim ellerimizdeydi.
“İş birliği önemli,” dedi son cümlesinde öğretmen. “Ve güven.”
Aras bana döndü, dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme:
“Güven, zamanla gelir. Ama bir yerden başlamak gerekir.”
İlk kez cümlelerini bu kadar net duydum.
Ve ilk kez bu kadar... yakındı.
---
✦ İlk Görev: Kamera Arkasında Yakınlaşma
Kamerayı okulun en üst katından kurduk. Sınıflar, kantin, bahçeyi çekecektik.
Gülüşen öğrenciler, oyun oynayanlar, düşen biri ve ardından gelen kahkaha…
Aras çekimdeydi, ben mikrofonla röportajlara gidiyordum.
Sonra bir yerde ses kaydı bozuldu. Panikle yanıma geldi.
“Kayıt... silinmiş olabilir,” dedi.
İkimiz birlikte kameraya eğildik. Elleri benim ellerimin üzerine denk geldi.
O an nefesimiz bile değdi birbirine. Kalbim göğsümde çırpınırken sesi geldi:
“Sen... sessiz bir insansın. Ama içindeki gürültüyü hissedebiliyorum.”
Gözlerine baktım. Kaçamadım.
İçimde yıllardır susturulmuş bir şeyler vardı. Ve sanki o, onları duymuştu.
“Sen de sessizsin,” dedim. “Ama bu sessizlik... karanlık değil. Güvenli.”
Hiçbir şey demedi. Ama o anda aramızdaki bağ... kelimelerle anlatılamazdı.
---
✦ Hayal’in Garipliği ve Gizli Not
O günün sonunda Hayal yanıma geldi. Elinde eski bir defter vardı.
“Bunu festival görevinden sonra okumanı istiyorum. Ama yalnızken,” dedi.
Gözleri doluydu.
“Ne oluyor?” dedim endişeyle.
“Bazen... en yakın dostlar bile en derin sırları saklar,” diyebildi sadece.
Defteri çantama koydum. Ağzımı açmaya kalmadan uzaklaştı.
---
✦ Gece Mesajı
O gece Aras’tan mesaj geldi.
[ Aras Yıldırım: “Okulun tiyatro kulübü perdesi çökmüş. Yarın sabah birlikte bakalım mı?” ]
Gülümsedim.
Rüya: “Birlikte her şeye bakabiliriz.”
Kalbim... o an çok netti.
Aramızda adını koyamadığımız bir şey oluşuyordu.
Henüz söylenmeyen, ama hissedilen.
---
✦ Sabah – Sahne Arkasında Saklı Sır
Ertesi sabah tiyatro salonuna gittik. Perde gerçekten çökmüştü. Ama onu kaldırırken iplerin kesilmiş olduğunu fark ettik.
“Biri sabote etmiş,” dedi Aras.
Bakıştık.
Bu artık sadece bir görev değildi.
Birileri bu festivali istemiyordu.
Ve biz, işin ortasındaydık.
---
✦ Yakınlık, Tehlike ve Kalbin Sesleri
Sahnenin altında ışıkları kontrol ederken elektrik aniden kesildi. Karşılıklı iki lambanın arasında sıkışıp kaldık.
Karanlıkta sadece sesimiz vardı.
“Aras... korkuyorum,” dedim fısıltıyla.
Sıcak eli elime dokundu.
“Ben buradayım,” dedi.
Gözlerimi göremiyordu. Ama hissetti.
Çünkü kalpler... karanlıkta bile konuşur.
---
✦ Son Söz
O gün öğrendim:
Görev bazen sadece görev değildir.
Kalbin ne zaman, kime atacağını bilemezsin.
Ve dostların... her zaman göründüğü gibi değildir.
Hayal’in defteri hâlâ çantamdaydı.
Ve Aras’la olan bu hikâye, daha yeni başlıyordu…
---