Abimin Arkadaşı

Bazı karşılaşmalar tesadüf gibi başlar, ama hiç tesadüf gibi bitmez.Ateş Soylu’yu ilk kez gördüğümde, hiçbir şey söylememişti; sadece bakmıştı. Öyle sıradan bir bakış değil… sanki beni tanıyormuş gibi rahatsız edici derecede net.“Bakmayı biliyorsun ama konuşmayı pek sevmiyorsun galiba.”Hafifçe kafasını eğdi ve kollarını göğsünde birleştirdi. “Sen de konuşmayı bırakmayı.”Ve işte o an, ikimiz de fark etmeden bir şeyi başlatmıştık.