97 YOLCU kitap kapağı

2. bölüm / 2

Bölüm 2 - Yola Çıkanlar

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: Bölüm 2 - Yola Çıkanlar

97 YOLCU

BÖLÜM 2 — YOLA ÇIKANLAR

Yolculuk sabahı alarmım çalmadan uyandım. Odamın kapısı aralıktı. Koridordan gelen ayak seslerini ve mutfakta hazırlanan kahvaltının seslerini duyabiliyordum. Birkaç saniye boyunca yatağımdan kalkmadan tavana baktım. Bugün gidiyorduk. Haftalardır konuştuğumuz, hazırlıklarını yaptığımız ve zaman zaman gerçekleşeceğine inanmakta zorlandığımız yolculuk sonunda başlamıştı.

Bavullarımız hazırdı, biletlerimiz alınmıştı. Taşucu'na kadar kendi arabamızla gidecektik. Oradan gemiye binerek Kıbrıs'a geçecektik. Artık ertelenecek bir şey kalmamıştı.

Yatağımdan kalkıp perdeyi açtım. Burhaniye henüz tam olarak uyanmamıştı. Sokaktan birkaç araba geçiyordu. Karşı apartmanın balkonunda her sabah gördüğüm saksılar vardı. Pencerenin önünde dururken bütün bu sıradan görüntülerin bir süre sonra bana ne kadar uzak geleceğini düşündüm.

Kapım çalındı.

ESMA: Sema, uyandın mı?

SEMA: Uyandım.

Esma kapıyı açtı. Üzerinde rahat bir eşofman vardı. Saçlarını toplamıştı ve elinde telefonunu tutuyordu.

ESMA: Hazırlanmaya başla. Kahvaltıdan sonra çıkacağız.

SEMA: Saat kaç?

ESMA: Yediye geliyor.

SEMA: Daha erken değil mi?

ESMA: Sekiz gibi yola çıkmak istiyorum. Önümüzde uzun bir yol var.

SEMA: Bütün gün araba kullanacak mısın?

ESMA: Hayır. Yolda uzun bir uyku molası vereceğiz. Acele etmeyeceğiz. Yarın sabah Taşucu'nda olmamız yeterli.

SEMA: O zaman tamam.

Esma kapıyı kapatmadan önce odama göz gezdirdi.

ESMA: Her şeyini topladın mı?

SEMA: Evet.

ESMA: Şarj aletin?

SEMA: Çantamda.

ESMA: Kimliğin?

SEMA: Çantamda.

ESMA: Üniversite belgelerin?

SEMA: Esma, hepsi çantamda.

Gülümsedi.

ESMA: Yine de kontrol et.

Kapıyı kapattığında istemsizce güldüm. Ablamın bu huyunu çok iyi biliyordum. Bir yere giderken her şeyi en az üç kez kontrol ederdi. Ben ise genellikle son anda bir şey unuttuğumu fark ederdim.

Banyoya gidip yüzümü yıkadım. Aynadaki yansımama baktığımda gözlerimin altında hafif bir yorgunluk vardı. Önceki gece heyecandan geç uyumuştum. Buna rağmen kendimi uykusuz hissetmiyordum. Bugün yeni hayatımın ilk günüydü.

Kahvaltı masasına oturduğumuzda annem her zamankinden daha sessizdi. Önümdeki tabağa peynir koydu, ardından ekmek uzattı.

ANNEM: Yolda acıkırsınız. Yanınıza da bir şeyler hazırladım.

SEMA: Anne, mola vereceğiz zaten.

ANNEM: Olsun. Hazır bulunsun.

ESMA: Merak etme, hepsini alacağız.

Babam çayından bir yudum aldı.

BABAM: Esma, uykun geldiğinde mutlaka dur. Bir an önce yetişmeye çalışmayın.

ESMA: Merak etme baba. Zaten dinlenmek için yer ayarladım. Mola verip birkaç saat uyuyacağız.

BABAM: İyi yapmışsın. Yol uzun.

ANNEM: Varınca hemen haber verin.

SEMA: Vereceğiz.

ANNEM: Eve yerleşince de arayın.

ESMA: Ararız anne.

ANNEM: Bir de birbirinizden ayrılmayın.

Esma gülümsedi.

ESMA: Aynı evde yaşayacağız zaten.

Annem de gülümsedi ama gözleri dolmuştu. O an ayrılığın onun için ne kadar zor olduğunu fark ettim. Ben yeni bir hayatın heyecanını yaşıyordum. Annem ise iki kızını aynı anda başka bir yere gönderiyordu.

Masadan kalkıp ona sarıldım.

SEMA: Merak etme. İyi olacağız.

ANNEM: Biliyorum kızım. Yine de insan merak ediyor.

Bir süre öyle kaldık. Sonra annem gözlerini silip ayağa kalktı.

ANNEM: Hadi, soğumadan kahvaltınızı bitirin.

Gülümseyerek yerime oturdum. Ayrılıklar bazen büyük cümlelerle değil, sofradaki küçük sessizliklerle kendini belli ediyordu.

Kahvaltıdan sonra son kontrollerimizi yaptık. Esma bavulların fermuarlarını kontrol ederken ben sırt çantamı açtım. Telefonum, kulaklığım, cüzdanım ve koyu mavi defterim yerindeydi. Defterin üzerindeki küçük yıldızlara baktım. İlk sayfasına yazdığım cümleyi hatırladım: “Hayatımın en uzun yolculuğu denizden başlayacak.”

Defteri yeniden çantama koydum. Evden çıkarken kapının önünde birkaç saniye durdum. İçeride bıraktığım odama son kez bakmak istedim ama geri dönmedim. Çünkü dönersem ayrılmanın daha zor olacağını biliyordum.

Babam bavulları arabanın bagajına yerleştirdi. Annem kapının önünde bekliyordu. Vedalaşırken boğazım düğümlendi.

ANNEM: Kendinize dikkat edin.

ESMA: Edeceğiz.

BABAM: Bir sıkıntı olursa hemen arayın.

SEMA: Tamam.

Annem bana bir kez daha sarıldı.

ANNEM: Derslerine de dikkat et.

SEMA: Daha başlamadım bile.

ANNEM: Şimdiden söylüyorum.

Gülerek başımı salladım. Esma sürücü koltuğuna, ben de yanına oturdum. Arabamız hareket ettiğinde annemle babam hâlâ kapının önündeydi. Köşeyi dönene kadar el salladım. Sonra evimiz gözden kayboldu.

İçimde hafif bir boşluk hissettim.

ESMA: İyi misin?

SEMA: İyiyim.

ESMA: Ağlayacak mısın?

SEMA: Hayır.

ESMA: Emin misin?

SEMA: Sen ağlayacak mısın?

Esma gözlerini yoldan ayırmadan gülümsedi.

ESMA: Belki biraz.

İkimiz de güldük ama gözlerimiz dolmuştu.

Burhaniye'den ayrıldığımızda saat sekizi biraz geçmişti. Önümüzde yaklaşık dokuz yüz kilometrelik bir yol vardı. Esma güzergâhı önceden incelemiş, mola vereceğimiz yerleri belirlemişti. Yol üzerindeki bir konaklama tesisinde dinlenecek, yemek yiyecek ve sonra yeniden hareket edecektik. Taşucu'na ertesi sabah ulaşmayı planlıyorduk.

İlk saatlerde oldukça hareketliydik. Esma müzik açtı. Ben yol kenarındaki tabelaları okuyup geçtiğimiz yerleri takip ettim. Bazen konuşuyor, bazen sessizce dışarıyı izliyorduk. Burhaniye'den uzaklaştıkça manzara değişiyordu. Alıştığım sokakların yerini uzun yollar, tarlalar ve birbirini izleyen yerleşim yerleri aldı.

Bir süre sonra Esma'nın telefonuna mesaj geldi. Telefon araç tutucusundaydı. Esma mesajı bana okumamı söyledi.

ESMA: Ev sahibi yazmış olabilir. Bir bakar mısın?

SEMA: Evet, o yazmış. Anahtarı ne zaman teslim alabileceğimizi soruyor.

ESMA: Yarın değil, ertesi gün öğleden sonra uygun olduğumuzu söyle.

SEMA: Tamam.

Mesajı gönderdikten sonra Esma'ya döndüm.

SEMA: Sarı duvarı merak ediyorum.

Esma güldü.

ESMA: Sen hâlâ o duvardasın.

SEMA: Güzel bir duvar.

ESMA: Bir duvarın bu kadar önemli olabileceğini bilmiyordum.

SEMA: Yeni evimizin ilk hatırası olacak.

Esma kısa bir an bana baktı, ardından dikkatini yeniden yola verdi.

ESMA: Umarım güzel hatıralarımız olur.

SEMA: Olacak.

O sırada gelecekle ilgili bu kadar rahat konuşabiliyordum. Çünkü henüz hiçbir şeyin ters gidebileceğini düşünmek için bir nedenim yoktu.

Öğle saatlerine doğru ilk uzun molamızı verdik. Yol üzerindeki bir dinlenme tesisine girdik. Esma arabayı park ettikten sonra birkaç dakika koltuğunda oturdu.

SEMA: Yoruldun mu?

ESMA: Biraz. Uzun süre aynı yerde oturunca insanın her tarafı tutuluyor.

SEMA: İstersen burada biraz daha kalabiliriz.

ESMA: Zaten acelemiz yok. Önce yemek yiyelim.

Tesisteki lokantaya girdik. Yemeklerimizi alıp pencere kenarındaki masalardan birine oturduk. Çevremizdeki masalarda aileler, yolculuk yapan çiftler ve tek başına yemek yiyen insanlar vardı. Bazıları haritalarına bakıyor, bazıları telefonla konuşuyordu.

SEMA: Herkes bir yere yetişmeye çalışıyor.

ESMA: Biz de öyleyiz.

SEMA: Ama bizim yolumuz biraz uzun.

ESMA: Sen uçaktan korkmasaydın daha kısa olacaktı.

SEMA: Yine başladın.

ESMA: Sadece söylüyorum.

SEMA: Gemide manzara daha güzel olacak.

ESMA: Umarım haklısındır.

Yemeğimizi bitirdikten sonra biraz yürüdük. Esma kahve aldı. Ben de telefonumdan üniversitenin fotoğraflarına baktım. Kampüsteki binaları, yürüyüş yollarını ve derslikleri inceledim. Orada nasıl insanlar tanıyacağımı merak ediyordum. Yeni arkadaşlar edinebilecek miydim? Dersler düşündüğüm kadar zor olacak mıydı? Esma'yla birlikte yaşamak, evdeki alıştığımız düzenimizden farklı olacak mıydı?

Soruların hiçbirinin cevabını bilmiyordum. Yine de hepsini öğrenmek için sabırsızlanıyordum.

Öğleden sonra yeniden yola çıktık. Yol uzadıkça konuşmalarımız azaldı. Ben bir süre müzik dinledim, ardından uyuyakaldım. Gözlerimi açtığımda güneş alçalmıştı. Esma bir dinlenme tesisine doğru ilerliyordu.

SEMA: Ne kadar uyudum?

ESMA: Bir saatten fazla.

SEMA: Neden uyandırmadın?

ESMA: Uyuyordun. Uyandırmam için bir neden yoktu.

SEMA: Sen yorulmadın mı?

ESMA: Yoruldum. Zaten birazdan duracağız.

Tesise girdiğimizde hava kararmaya başlamıştı. Esma önceden ayarladığı konaklama bölümünün girişine yöneldi. Geceyi burada geçirecektik. Yolculuğun kalan kısmına sabah devam edecektik.

Odamıza yerleştiğimizde Esma ayakkabılarını çıkarıp yatağın kenarına oturdu.

ESMA: Sonunda biraz uzanabileceğim.

SEMA: İstersen ben de hemen uyuyabilirim.

ESMA: Sen arabada uyudun zaten.

SEMA: Ama yine de yoruldum.

Esma gülümsedi.

ESMA: O zaman ikimiz de dinlenelim.

Telefonlarımızı şarja taktık. Annemlere iyi olduğumuzu haber verdik. Ardından ışıkları kapattık. Esma kısa sürede uyudu. Ben ise bir süre tavana baktım. Yabancı bir odadaydım. Pencereden geçen araçların sesleri geliyordu. Bir gün önce kendi yatağımda uyumuştum. Şimdi başka bir şehirde, Kıbrıs'a giden yolun üzerindeydim.

Bir süre sonra ben de uykuya daldım.

Sabah erken saatlerde yeniden yola çıktık. Henüz hava aydınlanmamıştı. Esma dinlenmiş görünüyordu. Ben de önceki günün yorgunluğunu büyük ölçüde atmıştım. Yolun son bölümünde daha az mola verdik. Taşucu'na yaklaştıkça deniz yeniden görünmeye başladı.

Saat sekize yaklaşırken limanı gösteren tabelaları gördük.

SEMA: Geldik mi?

ESMA: Neredeyse. Birkaç dakika kaldı.

SEMA: Tam bir gün sürdü.

ESMA: Molalarla birlikte evet.

SEMA: Bir daha bu kadar uzun yolu arabayla gider miyiz?

ESMA: Şimdilik bunu düşünmek istemiyorum.

Güldüm.

Taşucu'na ulaştığımızda sabahın serinliği henüz kaybolmamıştı. Sokaklarda hareketlilik başlamıştı. Bazı dükkânlar yeni açılıyordu. Sahile yakın yerlerde kahvaltı hazırlıkları yapılıyordu. Liman çevresinde yolcuları taşıyan araçlar ve bavullarıyla yürüyen insanlar vardı.

Esma arabayı kısa süreliğine uygun bir yere park etti. Telefonundan daha önce ayarladığı dinlenmek için kullanacağımız yerin adresini kontrol etti.

ESMA: Önce dinleneceğimiz yere gidelim.

SEMA: Kahvaltı etmeyecek miyiz?

ESMA: Bir şeyler yeriz ama önce biraz uyumam gerekiyor.

SEMA: Haklısın.

Kısa süre sonra gündüz dinlenmek için ayarladığımız küçük otele ulaştık. Esma giriş işlemlerini tamamladı. Odamıza çıktığımızda perdeleri kapatıp klimanın sıcaklığını ayarladık. Esma telefonuna alarm kurdu.

ESMA: Öğlene kadar uyuyacağım.

SEMA: Ben de biraz uzanırım.

ESMA: Alarm çalınca beni uyandır.

SEMA: Tamam.

Esma yatağa uzandıktan kısa süre sonra uyudu. Ben bir süre telefonumla ilgilendim. Ardından gözlerimi kapattım. Yolculuğun yorgunluğu düşündüğümden fazlaydı. Uyandığımda saat on ikiyi biraz geçmişti.

Esma hâlâ uyuyordu. Onu hemen uyandırmadım. Banyoya gidip yüzümü yıkadım. Saçlarımı topladım ve telefonumdan Taşucu'nda gezebileceğimiz yerlere baktım. Birkaç dakika sonra alarm çaldı.

Esma gözlerini açtı.

ESMA: Saat kaç?

SEMA: On ikiyi geçti.

ESMA: Bu kadar uyudum mu?

SEMA: Dört saate yakın.

ESMA: İyi geldi.

SEMA: Şimdi yemek yiyebilir miyiz?

Esma güldü.

ESMA: Sen gerçekten acıkmışsın.

SEMA: Sabah doğru düzgün bir şey yemedim.

ESMA: Tamam. Hazırlanalım.

Öğleye doğru otelden çıktık. Arabayı bulunduğu yerde bırakarak sahile doğru yürüdük. Taşucu, ilk bakışta sakin bir sahil kasabası izlenimi veriyordu. Deniz kenarında yürüyen insanlar, açık kafeler ve balıkçı tekneleri vardı. Yolculuğun ardından burada birkaç saat geçirmek ikimize de iyi gelecekti.

Denize yakın bir lokantada oturduk. Esma yemek siparişlerini verirken ben çevremizi izledim. Masaların bir kısmında tatilciler, bir kısmında limana gidecek yolcular vardı.

SEMA: Burayı sevdim.

ESMA: Daha yeni geldik.

SEMA: Yine de güzel.

ESMA: Birkaç saat sonra gemiye bineceğimizi düşününce burada oturmak iyi geldi.

SEMA: Sen de heyecanlı mısın?

ESMA: Elbette.

SEMA: Hiç belli etmiyorsun.

ESMA: Birimizin sakin olması gerekiyor.

SEMA: Ben sakinim.

Esma kaşlarını kaldırdı.

ESMA: Sabah kaç kez geminin saatini sordun?

SEMA: O başka.

İkimiz de güldük.

Yemekten sonra sahil boyunca yürüdük. Küçük dükkânların önünde durduk, denizi izledik ve birkaç fotoğraf çektik. Esma telefonundan biletlerimizi kontrol etti. Limanda bulunmamız gereken saati yeniden hatırlattı.

SEMA: Daha çok zamanımız var.

ESMA: Var ama arabanın işini de halletmemiz gerekiyor.

SEMA: Onu nereye bırakacağız?

ESMA: Önceden görüştüğüm otoparka. Birkaç gün kalabilecek. Kıbrıs'a yerleşince aracı getirtmek için işlemleri başlatacağız.

SEMA: Neden arabayı bizimle götürmüyoruz?

ESMA: Bu sefer için araç geçişi ayarlamadık. Önce yerleşelim istedim. Sonra gerekli işlemleri yapıp arabayı getiririz.

SEMA: Bir iki gün arabasız kalacağız yani.

ESMA: Evet. O kadarını hallederiz.

SEMA: Sarı duvarlı evimize nasıl gideceğiz?

ESMA: Ulaşımı ayarlayacağız. Merak etme.

Başımı salladım. Bu plan bana son derece normal gelmişti. Kıbrıs'a ulaştıktan birkaç gün sonra arabamızın da yanımızda olacağını düşünüyordum.

Öğleden sonraki saatlerde sahilde biraz daha vakit geçirdik. Esma bir kafede kahve içti. Ben limandan hareket eden tekneleri izledim. Deniz sakindi. Hafif rüzgâr yüzüme çarpıyordu. Telefonumdan anneme fotoğraf gönderdim.

SEMA: Taşucu'na geldik. Dinlendik, yemek yedik. Akşam gemiye bineceğiz.

Annem kısa süre sonra cevap verdi.

ANNEM: Çok şükür. Esma dinlendi mi?

Gülümseyerek mesajı Esma'ya gösterdim.

ESMA: Önce beni sormuş.

SEMA: Çünkü arabayı sen kullandın.

SEMA: Evet anne, dört saat kadar uyudu. İkimiz de iyiyiz.

Telefonu çantama koydum.

Saat beşe yaklaşırken otelden eşyalarımızı aldık. Esma arabayı çalıştırdı ve önceden görüştüğü otoparka doğru yola çıktık. Limana ulaşımı kolay olan, güvenlikli bir otoparktı. Girişte görevli bizi karşıladı.

OTOPARK GÖREVLİSİ: Hoş geldiniz. Ne kadar kalacak araç?

ESMA: İlk etapta birkaç gün bırakacağız. Kıbrıs'a yerleşiyoruz. Sonra aracı getirtmek için işlemleri yapacağız.

OTOPARK GÖREVLİSİ: Tamam. Bilgilerinizi alalım. Araç burada kalabilir.

Esma gerekli bilgileri verdi. Görevli park yerini gösterdi. Arabayı belirlenen alana bıraktık. Bagajdaki bavulları ve çantalarımızı çıkardık.

Esma arabanın kapılarını kilitledikten sonra birkaç saniye araca baktı.

SEMA: Ne oldu?

ESMA: Bir şey yok. Sadece bütün yol boyunca bizi buraya getirdi. Şimdi burada bırakıyoruz.

SEMA: Birkaç güne gelir.

ESMA: Evet, gelir.

Otopark görevlisinin verdiği belgeyi çantasına koydu. Ardından limana gitmek için ulaşım ayarladık.

Akşamüstü saatlerinde Taşucu Limanı'na ulaştığımızda beklediğimden daha kalabalık bir ortamla karşılaştım. Araçlar belirli alanlara yönlendiriliyor, yolcular bavullarıyla giriş noktalarına ilerliyordu. Görevliler belgeleri kontrol ediyor ve insanlara nereye gitmeleri gerektiğini anlatıyordu.

Bir tarafta büyük bavullar taşıyan aileler vardı. Başka bir tarafta sırt çantalarıyla bekleyen gençler konuşuyordu. Bazıları telefonla görüntülü görüşme yapıyor, bazıları biletlerini kontrol ediyordu.

Esma bavulunun sapını çekti.

ESMA: Önce işlemleri halledelim.

SEMA: Tamam.

Girişte kısa bir süre bekledik. Ardından kimlik ve bilet kontrollerimiz yapıldı. Görevlinin yönlendirdiği bekleme alanına geçtik. Bavulumu yanıma koyup etrafı izlemeye başladım.

Biraz ileride, kısa siyah saçlı bir kadın telefonuyla konuşuyordu. Sesini yükseltmemeye çalışıyordu ama yanından geçtiğimiz sırada söylediklerinin bir kısmını duydum.

KADIN: Evet, biliyorum. Bileti değiştirdim. Uçakla gitmek istemedim.

Bir an ona baktım. Benim gibi uçaktan korktuğunu düşündüm. Kadın konuşmasını sürdürürken göz göze geldik. Hafifçe gülümsedi. Ben de karşılık verdim.

Sonra Esma beni çağırdı.

ESMA: Sema, buraya gelsene.

SEMA: Ne oldu?

ESMA: Bavulunu geçiş yolunun ortasında bırakmışsın.

SEMA: Fark etmedim.

ESMA: Biri takılacak.

Bavulumu kenara çektim.

O sırada yanımızdan uzun boylu bir adam geçti. Elinde küçük bir seyahat çantası vardı. Telefonuna bakarken birine mesaj yazıyordu. Birkaç adım sonra durdu, arkasına dönüp kalabalığı inceledi ve yeniden yürümeye başladı.

Dikkatimi çekmesinin özel bir nedeni yoktu. Limanda herkes birbirine benzer hareketler yapıyordu. Telefonunu kontrol ediyor, birini arıyor, bavulunu düzeltiyor ya da sıranın ilerlemesini bekliyordu.

Bekleme alanındaki sandalyelerden birine oturduk. Esma çantasından su çıkardı.

ESMA: İster misin?

SEMA: Olur.

Şişeyi alıp birkaç yudum içtim.

SEMA: Daha ne kadar bekleyeceğiz?

ESMA: Biniş başlayınca anons yapacaklar.

SEMA: Gemi nerede?

ESMA: Şu taraftan görünüyor olabilir.

Ayağa kalkıp camlara yaklaştım. Limanın aydınlatmaları arasında büyük bir gemi seçiliyordu. Güvertesinde ışıklar yanıyordu. Bazı görevliler giriş bölümünde çalışıyordu.

Fotoğraflarda gördüğüm gemi şimdi karşımdaydı. Beklediğimden daha büyük görünüyordu. Denizin üzerinde hareketsiz duruyordu. Karanlık suyun üzerinde yansıyan ışıkları görmek hoşuma gitti.

Esma yanıma geldi.

ESMA: Nasıl?

SEMA: Güzelmiş.

ESMA: Korkmadın mı?

SEMA: Hayır.

ESMA: Emin misin?

SEMA: Uçak değil sonuçta.

Esma gülümsedi.

ESMA: Umarım deniz tutmaz.

SEMA: Beni korkutmaya mı çalışıyorsun?

ESMA: Hayır. Sadece ihtimalleri söylüyorum.

SEMA: Bugün bütün ihtimalleri söylemesen olur mu?

Gülerek bekleme alanına döndük.

Bir süre sonra yakınımızdaki sandalyeye yaşlı bir adam oturdu. Elinde küçük, kahverengi bir çanta vardı. Çantayı dizlerinin üzerine koydu ve dikkatle fermuarını kontrol etti.

Birkaç dakika sonra yanındaki genç adama saati sordu.

YAŞLI ADAM: Evladım, saat kaç oldu?

GENÇ ADAM: Sekize yaklaşıyor amca.

YAŞLI ADAM: Sağ ol.

Yaşlı adam başını salladı. Ardından cebinden küçük bir kâğıt çıkardı, üzerindeki yazıya baktı ve yeniden çantasına koydu. Onu izlediğimi fark edince gülümsedi.

YAŞLI ADAM: İlk kez mi gidiyorsun kızım?

SEMA: Evet.

YAŞLI ADAM: Okumaya mı?

SEMA: Evet, üniversiteye başlayacağım.

YAŞLI ADAM: Güzel. Hayırlı olsun.

SEMA: Teşekkür ederim.

YAŞLI ADAM: İnsan gençken çok yer görmeli.

Gülümsedim.

SEMA: Siz sık sık gidiyor musunuz?

YAŞLI ADAM: Arada gidiyorum. Bu kez biraz işim var.

Daha fazla soru sormadım. Yaşlı adam yeniden çantasına döndü.

Bir süre sonra birkaç sıra ileride oturan genç bir kız dikkatimi çekti. Telefonunu kulağına götürmüş, karşısındaki kişiyle konuşuyordu. Sesini yükseltmiyordu ancak bekleme alanındaki uğultu azaldığında söylediklerini duyabiliyordum.

GENÇ KIZ: Anne, geldim işte. Limandayım.

Kısa bir süre karşısındakini dinledi.

GENÇ KIZ: Hayır, daha binmedik. Bekliyoruz.

Genç kız gülümsedi.

GENÇ KIZ: Tamam anne. Kıbrıs'a varınca haber vereceğim. Beni karşılamayı unutma.

Bir süre sonra telefonu kapattı ve yanındaki küçük çantanın fermuarını kontrol etti. Ardından kulaklıklarını takıp telefonunun ekranına bakmaya başladı.

Esma, genç kıza baktığımı fark etti.

ESMA: Ne oldu?

SEMA: Hiç. Annesiyle konuşuyordu. Kıbrıs'ta karşılayacakmış.

ESMA: Biz de annemlere haber verelim. Merak etmesinler.

SEMA: Tamam.

Telefonumu çıkardım. O sırada genç kızın adını bilmiyordum. Onun da benim gibi yeni bir yolculuğun heyecanını yaşadığını düşünüyordum.

Bekleme alanında zaman yavaş ilerliyordu. Telefonumun şarjını kontrol ettim. Anneme mesaj yazdım.

SEMA: Limana geldik. İşlemlerimizi yaptık. Birazdan gemiye bineceğiz.

Cevap kısa süre sonra geldi.

ANNEM: Tamam kızım. Kendinize dikkat edin. Gemi hareket edince haber verin.

Mesajı Esma'ya gösterdim.

ESMA: Ben de babama yazdım.

SEMA: Annem kesin uyumayacak.

ESMA: Muhtemelen.

SEMA: Varana kadar bekler mi?

ESMA: Bizi tanıyorsan cevabı biliyorsun.

Gülümsedim. Telefonumu çantama koyarken koyu mavi defterim gözüme ilişti. Çıkarmayı düşündüm ama henüz yazacak bir şeyim olmadığına karar verdim.

Aslında vardı. İlk kez evimden bu kadar uzaklaşmıştım. İlk kez başka bir yerde yaşayacaktım. İlk kez bir gemiyle uzun bir yolculuğa çıkacaktım. Ama bütün bunları yazmak için daha sonra zamanım olacağını düşünüyordum.

Bir süre sonra biniş işlemlerinin başlayacağı duyuruldu. Bekleme alanındaki hareketlilik bir anda arttı. İnsanlar ayağa kalktı, bavullarını topladı ve görevlilerin gösterdiği yöne ilerlemeye başladı.

Esma da çantasını omzuna taktı.

ESMA: Hazır mısın?

Bavulumun sapını tuttum.

SEMA: Hazırım.

Sıraya girdik. Önümüzde birkaç kişilik bir aile vardı. Arkalarında genç bir çift konuşuyordu. Biraz ileride az önce gördüğüm kısa siyah saçlı kadın bekliyordu. Telefonunu kapatmış, biletini elindetutuyordu.
Sıra yavaş yavaş ilerledi. Görevliler belgelerimizi yeniden kontrol etti. Ardından gemiye uzanan geçiş bölümüne yönlendirildik.
İlk adımımı attığımda ayaklarımın altındaki zemine baktım. Deniz hemen yanımızdaydı. Limanın ışıkları suyun üzerinde titriyordu. Hafif bir rüzgâr yüzüme çarpıyordu.
Esma önümde yürüyordu.
ESMA: Sema, geliyor musun?
SEMA: Geliyorum.
Bir an durup arkamı döndüm. Liman kalabalıktı. İnsanlar hâlâ sıraya giriyor, görevliler yolcuları yönlendiriyordu. Bazıları son kez telefonla konuşuyor, bazıları bavullarını çekmekte zorlanıyordu.
Sonra yeniden gemiye baktım. İçeriden gelen konuşmalar ve ayak sesleri duyuluyordu. Birkaç adım sonra geminin girişine ulaştık.
Bir görevli biletlerimize baktı.
GÖREVLİ: Hoş geldiniz. İyi yolculuklar.
ESMA: Teşekkür ederiz.
SEMA: İyi akşamlar.
Gemiye adım attım. İlk hissettiğim şey, içerideki serin havaydı. Dışarıdaki sıcaklığın ardından klima yüzüme çarpmıştı. Koridorda insanlar ilerliyor, görevliler yolculara oturma alanlarını gösteriyordu.
Esma biletlerimizi kontrol etti.
ESMA: Önce yerlerimizi bulalım.
SEMA: Sonra güverteye çıkabilir miyiz?
ESMA: Eşyalarımızı bıraktıktan sonra çıkarız.
SEMA: Tamam.
Koridorda ilerlerken yanımızdan birkaç görevli geçti. Üzerlerinde geminin personel kıyafetleri vardı. Biri elindeki listeye bakıyor, diğeri telsizle konuşuyordu.
Bir görevli diğerine seslendi.
GÖREVLİ 1: Herkes yerleşince son kontrolü yapalım.
GÖREVLİ 2: Tamam. Önce alt bölüme bakacağım.
Konuşmalarına dikkat etmedim. O sırada tek düşündüğüm, bir an önce eşyalarımızı bırakıp denizi izlemekti.
Oturacağımız bölüme ulaştığımızda Esma çantasını yerleştirdi. Ben de bavulumuzu gösterilen alana bıraktım. Koltuğa oturup etrafı inceledim.
Farklı yaşlardan insanlar vardı. Bazıları konuşuyor, bazıları telefonlarına bakıyordu. Birkaç kişi yolculuk başlamadan uyumaya hazırlanıyordu. Yan tarafta bir adam kulaklığını takmıştı. Birkaç sıra ileride yaşlı bir kadın çantasından ilaçlarını çıkarıp su içiyordu. Pencere kenarında oturan genç bir adam ise dışarıyı izliyordu.
Herkes kendi hayatının içindeydi. Ben de öyleydim.
Esma yanıma oturdu.
ESMA: Nasıl hissediyorsun?
SEMA: İyi.
ESMA: Gerçekten mi?SEMA: Evet. Hatta heyecanlıyım.
ESMA: Güzel.
SEMA: Güverteye ne zaman çıkacağız?
Esma güldü.
ESMA: Daha yeni oturduk.
SEMA: Biliyorum ama denizi görmek istiyorum.
ESMA: Biraz bekle.
Başımı salladım. Telefonumu çıkarıp anneme yeniden mesaj yazdım.
SEMA: Gemiye bindik. Her şey yolunda.
Ardından pencereye baktım. Dışarıda limanın ışıkları görünüyordu. Geminin henüz hareket etmemiş olması beni biraz sabırsızlandırıyordu.
O sırada koridordan geçen bir görevli yolculara seslendi.
GÖREVLİ: Lütfen eşyalarınızı geçiş alanlarında bırakmayın. Hareket öncesinde gerekli bilgilendirme yapılacaktır.
Esma çantasını biraz daha kenara çekti.
ESMA: Duydun mu?
SEMA: Duydum.
ESMA: Sonra yine senin bavuluna takılmasınlar.
SEMA: Bir kez oldu.
ESMA: Bir kez yeterli.
Gülümsedim.
Bir süre sonra telefonumdan saati kontrol ettim. Akşam ilerliyordu. Henüz hiçbir şey olağan dışı değildi. Geminin içinde sıradan bir yolculuğun sesleri vardı. İnsanlar konuşuyor, çocuklar yerlerinde durmakta zorlanıyor, telefonlar çalıyor ve görevliler hazırlıklarını tamamlıyordu.
O akşam gemide bulunan insanların çoğu birbirini tanımıyordu. Kimi ailesine kavuşmak için yola çıkmıştı. Kimi işine dönüyordu. Kimi yeni bir başlangıç yapacaktı. Kimi ise yalnızca birkaç günlüğüne Kıbrıs'a gidiyordu.
Ben üniversiteye başlayacaktım. Esma yeni işine hazırlanıyordu. Birbirinden farklı nedenlerle aynı gemiye binmiştik. Henüz aramızda ortak bir hikâye yoktu.
Bir süre sonra Esma ayağa kalktı.
ESMA: Hadi, biraz güverteye çıkalım.
Heyecanla yerimden kalktım.
SEMA: Sonunda!
Esma başını salladı.
ESMA: Seninle yolculuk yapmak kolay olmayacak.
SEMA: Daha yeni başlıyoruz.
Koridordan geçip güverteye çıkan merdivenlere yöneldik. Kapıyı açtığımızda denizden gelen rüzgâr yüzüme çarptı.
Dışarıda hava kararmıştı. Limanın ışıkları, geminin beyaz yüzeyine ve suya yansıyordu. Güvertede birkaç yolcu vardı. Bazıları fotoğraf çekiyor, bazıları korkuluklara dayanmış manzarayı izliyordu.
Esma'yla birlikte güvenli bir noktada durduk.
SEMA: Çok güzel.
ESMA: Evet, gerçekten güzelmiş.
Telefonumu çıkarıp birkaç fotoğraf çektim. Sonra Esma'yla birlikte bir fotoğrafımızı çektim. Ekranda ikimizin de yüzü görünüyordu. Gülümsüyorduk. Arkamızda karanlık deniz ve limanın ışıkları vardı.
O fotoğrafı daha sonra defalarca inceleyecektim. Ama o an yalnızca yeni hayatımızın ilk fotoğrafı olduğunu düşünüyordum.
Esma telefonunu cebine koydu.
ESMA: Üşümeden içeri geçelim mi?
SEMA: Biraz daha kalalım.
ESMA: Beş dakika.
SEMA: Tamam.
Korkulukların yakınında durup denize baktım. Su karanlıktı. Limanın ışıkları dalgaların üzerinde parçalanıyordu. Uzakta birkaç geminin ışığı seçiliyordu. Gökyüzünde bulutlar vardı ama aralarından yıldızlar görünüyordu. Derin bir nefes aldım. İçimdeki heyecan, uzun yolculuğun yorgunluğuna rağmen hâlâ canlıydı.
Esma yanımda sessizce duruyordu.
SEMA: Esma?
ESMA: Efendim?
SEMA: İyi ki birlikte gidiyoruz.
Bana döndü.
ESMA: Ben de öyle düşünüyorum.
SEMA: Orada güzel bir hayatımız olacak, değil mi?
Esma gülümsedi.
ESMA: Bunun için elimizden geleni yapacağız.
Başımı salladım. Sonra yeniden denize baktım.
O akşam gökyüzü yalnızca gökyüzüydü. Deniz yalnızca denizdi. Ve biz yalnızca yeni bir hayata doğru yola çıkan iki kardeştik.
Bir süre sonra geminin hareket hazırlıkları tamamlandı. Güvertede bulunan yolcuların bir kısmı içeri geçti. Biz de görevlilerin yönlendirmelerine uyarak oturma bölümümüze döndük.
Koltuğuma yerleşip telefonumu çıkardım. Saat ilerliyordu. Esma yanımda çantasını düzenliyordu. Ben ise birkaç dakika önce çektiğimiz fotoğrafa yeniden baktım.
Gülümsedim. Sonra koyu mavi defterimi çıkardım. İlk sayfadaki cümlenin altına yeni bir satır ekledim:
“Bugün gemiye bindik. Her şey düşündüğümden daha güzel başladı.”
Kalemi kapatıp defteri çantama koydum. Bir süre sonra geminin hafifçe hareket ettiğini hissettim. Pencereden baktığımda limanın ışıkları yavaş yavaş uzaklaşmaya başlamıştı.
Esma da dışarıya baktı.
ESMA: Başladık.
SEMA: Evet.
Birbirimize gülümsedik. Kıbrıs'a doğru ilerliyorduk.
O sırada gemide toplam doksan yedi kişinin bulunduğunu bilmiyordum. Yetmiş sekiz yolcu ve on dokuz mürettebat, aynı gecenin içinde birbirinden habersiz yol alıyordu.
Yıllar sonra bile hatırlayacağım bazı yüzleri ilk kez o akşam görmüştüm. Henüz isimlerini bilmiyordum. Henüz hiçbirinin hayatı benim hayatımla kesişmemişti.
Ve henüz saat 21.17 olmamıştı.
BÖLÜM 2 SONU

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…