97 YOLCU kitap kapağı

1. bölüm / 2

Bölüm 1 - Gemiye Giden Yol

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: Bölüm 1 - Gemiye Giden Yol

97 YOLCU

BÖLÜM 1 — GEMİYE GİDEN YOL

Bazı günlerin hayatımızı değiştireceğini önceden biliriz. Üniversiteye başladığımız gün, ilk kez evden ayrıldığımız gün ya da yıllardır beklediğimiz bir haberin geldiği gün gibi. Bazı günlerin önemini ise ancak üzerinden zaman geçtikten sonra anlarız.

Benim hayatımı değiştiren günün hangisi olduğundan uzun süre emin olamadım. Üniversiteye yerleştiğimi öğrendiğim gün müydü? Ablamla birlikte Kıbrıs'a gitmeye karar verdiğimiz gün mü? Yoksa bir geminin güvertesinde, saat 21.17'de gökyüzüne baktığım o gece miydi?

Şimdi geriye dönüp düşündüğümde, her şeyin birbirine bağlı olduğunu biliyorum. Yine de hikâyemin nerede başladığını anlatmam gerekirse üniversite sonuçlarının açıklandığı sabaha dönmeliyim.

Eylül 2026'ya yaklaşırken on dokuz yaşındaydım. Balıkesir'in Burhaniye ilçesinde, yıllardır alıştığım evde yaşıyordum. Hayatımın büyük bölümünü geçirdiğim sokakları, alışveriş yaptığımız dükkânları ve yaz aylarında kalabalıklaşan sahil yolunu ezbere biliyordum. Burhaniye benim için yalnızca doğduğum yer değildi. Aynı zamanda kendimi güvende hissettiğim, nereye gidersem gideyim geri dönebileceğimi bildiğim yerdi.

Ancak uzun zamandır başka bir yerde yaşamayı hayal ediyordum.

Bilgisayarlarla çocukluğumdan beri ilgileniyordum. Bir programın nasıl çalıştığını anlamak, küçük bir hatanın bütün sistemi nasıl etkileyebildiğini görmek bana ilginç geliyordu. Zamanla bu merakım yapay zekâya yöneldi. İnsanların öğrenme biçimlerini taklit edebilen sistemlerin nasıl geliştirildiğini araştırmaya başladım. Üniversitede bu alanda eğitim almak istiyordum.

Tercih listemi hazırlarken Orta Doğu Teknik Üniversitesi Kuzey Kıbrıs Kampüsünün Yapay Zekâ Mühendisliği programını da yazmıştım. Kıbrıs'a gitmek başlangıçta uzak bir ihtimal gibi görünüyordu. Tercihimi yapmıştım ama gerçekten yerleşebileceğimi düşünmemiştim.

Sonuçların açıklandığı sabah telefonumun alarmından önce uyandım. Bir süre tavana bakarak bekledim. Sonra komodinin üzerindeki telefonumu aldım.

Saat 08.12'ydi.

Üniversite yerleştirme sonuçlarının açıklandığını bildiren mesajı gördüğümde kalbim hızlandı. Yatağın içinde doğruldum ve sonuç sayfasını açtım. Kimlik bilgilerimi girerken ellerim titriyordu. Ekran birkaç saniye boyunca yüklenmedi. İnternet bağlantımın kesildiğini düşündüm. Tam sayfayı yenileyecekken sonuç belgesi açıldı.

Yerleştiğim programın adını okudum.

Orta Doğu Teknik Üniversitesi Kuzey Kıbrıs Kampüsü — Yapay Zekâ Mühendisliği.

Bir süre ekrana baktım.

Sonra aynı satırı yeniden okudum.

Gerçekten kazanmıştım.

SEMA: Esma!

Sesim evin içinde yankılandı. Koridordan ayak sesleri geldi. Ablam kapıyı açtığında yüzünde endişeli bir ifade vardı.

ESMA: Ne oldu? Neden bağırıyorsun?

Telefonu ona uzattım.

SEMA: Kazandım!

Esma önce bana, ardından ekrana baktı.

ESMA: Açıklandı mı sonuçlar?

SEMA: Evet. Baksana!

Telefonu eline aldı. Programın adını okuduğunda yüzünde büyük bir gülümseme belirdi.

ESMA: Sema, gerçekten kazanmışsın!

SEMA: Ben de onu söylüyorum!

Esma bana sarıldı. Birkaç saniye boyunca ikimiz de konuşmadık. Sonra beni bıraktı ve yeniden telefona baktı.

ESMA: Kıbrıs'a gidiyorsun demek.

Bu cümleyi duyunca sevincimin arasına başka bir duygu karıştı.

Kıbrıs.

Tercih listesinde gördüğüm bir isim olmaktan çıkmış, birkaç hafta sonra yaşayacağım yere dönüşmüştü.

SEMA: Evet, galiba gidiyorum.

ESMA: Galiba değil. Kazanmışsın işte.

SEMA: Biliyorum ama bir anda gerçek oldu.

Esma yatağın kenarına oturdu.

ESMA: Korktun mu?

Bir süre düşündüm.

SEMA: Biraz.

ESMA: Neden?

SEMA: Buradan ayrılacağım. Başka bir ülkede yaşayacağım. Kimseyi tanımayacağım.

ESMA: Yeni insanlarla tanışacaksın.

SEMA: Senin için söylemesi kolay.

ESMA: Neden kolaymış?

SEMA: Çünkü sen her yere uyum sağlayabiliyorsun.

Esma güldü.

ESMA: Öyle görünüyorsam ne mutlu bana.

Ablam yirmi dört yaşındaydı. Aramızda beş yaş olmasına rağmen bazen bana annemden daha yakın davranırdı. Özellikle önemli kararlar vermem gerektiğinde önce onun fikrini sorardım. Her konuda aynı düşünmezdik. Hatta bazı günler en küçük meselelerden tartışırdık. Yine de başım sıkıştığında arayacağım ilk kişinin Esma olduğunu bilirdim.

O sabah da yanımda olması beni rahatlatmıştı.

ESMA: Önce annemlere haber verelim. Sonra ne yapacağımıza bakarız.

Başımı salladım.

Henüz bilmiyordum ama birkaç gün içinde yalnızca benim değil, Esma'nın da hayatı değişecekti.

Annem ve babam üniversiteyi kazandığımı öğrendiklerinde çok sevindiler. Annem bir yandan beni tebrik ediyor, bir yandan Kıbrıs'ın ne kadar uzak olduğunu soruyordu. Babam ise okulun koşullarını, kalacağım yeri ve ulaşımı öğrenmek istiyordu.

Ailem için Kıbrıs, tatil haberlerinde ve televizyon programlarında gördükleri bir yerdi. Orada nasıl yaşayacağımı, hangi şehirde kalacağımı ya da günlük hayatımın nasıl olacağını pek bilmiyorlardı.

Aslında ben de bilmiyordum.

İlk birkaç günümüz araştırma yapmakla geçti. Üniversitenin internet sitesini inceledik. Kayıt için gereken belgeleri listeledik. Kampüsün konumuna, ulaşım seçeneklerine ve barınma olanaklarına baktık.

Esma bütün bunları benden daha düzenli takip ediyordu.

Bir akşam mutfak masasına bilgisayarını koymuş, kayıt tarihlerini inceliyordu. Ben karşısında oturmuş telefonumdan Kıbrıs fotoğraflarına bakıyordum.

ESMA: Sema, beni dinliyor musun?

SEMA: Dinliyorum.

ESMA: Ne söyledim?

Telefonu masaya bıraktım.

SEMA: Kayıtlarla ilgili bir şey söyledin.

Esma gözlerini devirdi.

ESMA: Çok dikkatli dinliyorsun gerçekten.

SEMA: Tamam, söyle.

ESMA: Belgelerin bir kısmını önceden hazırlamamız gerekiyor. Son güne bırakmayalım.

SEMA: Tamam.

ESMA: Bir de nerede kalacağını netleştirmemiz lazım.

SEMA: Yurt olabilir.

ESMA: Olabilir ama diğer seçeneklere de bakalım.

Bir süre bilgisayarına baktı. Sonra bana döndü.

ESMA: Benim de sana söyleyeceğim bir şey var.

Sesindeki değişikliği fark ettim.

SEMA: Ne oldu?

ESMA: İşle ilgili bir gelişme var.

ESMA: Türk ve KKTC kurumları arasındaki koordinasyon çalışmalarında görev almak için bir başvuru yapmıştım. Olumlu sonuçlandı.

Şaşkınlıkla yüzüne baktım.

SEMA: Ne zaman başvurdun?

ESMA: Bir süre önce.

SEMA: Bana neden söylemedin?

ESMA: Kesinleşmeden konuşmak istemedim.

SEMA: Yani sen de mi Kıbrıs'a gidiyorsun?

Esma gülümsedi.

ESMA: Evet.

Birkaç saniye boyunca ona baktım.

SEMA: Ciddi misin?

ESMA: Ciddiyim.

SEMA: Benimle aynı zamanda mı?

ESMA: Aşağı yukarı.

Yerimden kalkıp ona sarıldım.

SEMA: Bunu neden şimdi söylüyorsun?

ESMA: Çünkü şimdi kesinleşti.

SEMA: Ben orada tek başıma kalacağımı düşünüyordum.

ESMA: Artık düşünmene gerek yok.

O an içimdeki korkunun önemli bir kısmı hafifledi. Kıbrıs hâlâ bilmediğim bir yerdi ama Esma yanımda olacaktı.

Birlikte yaşayabileceğimiz küçük bir ev aramaya karar verdik. Esma'nın işiyle benim okulumun farklı bölgelerde olması ulaşımı biraz zorlaştıracaktı. Buna rağmen ikimizin de rahat edebileceği bir düzen kurabileceğimize inanıyorduk.

Sonraki günlerde Güzelyurt'taki ev ilanlarını incelemeye başladık. Bazıları çok pahalıydı. Bazıları fotoğraflarda güzel görünse de konumları uygun değildi. Esma, ev sahipleriyle görüşüyor ve ulaşım olanaklarını araştırıyordu.

Ben ise odaların fotoğraflarına bakıp eşyalarımızı nereye koyacağımızı hayal ediyordum.

Bir akşam bilgisayar ekranında küçük bir dairenin fotoğraflarını açtık. Salonda açık renkli koltuklar, küçük bir masa ve sarıya boyanmış bir duvar vardı.

SEMA: Bu güzelmiş.

ESMA: Duvarın rengi biraz garip.

SEMA: Bence güzel.

ESMA: Sen her sarı şeyi seviyorsun zaten.

SEMA: Öyle bir şey yok.

ESMA: Geçen yıl sarı bir çantayı sırf rengi için almak istemiştin.

SEMA: Çanta da güzeldi.

Esma güldü.

ESMA: Tamam. Bu evi seçenekler arasına yazıyorum.

O gün o sarı duvarın karşısında ne kadar çok gece geçireceğimizi bilmiyordum.

Henüz bilmediğim başka şeyler de vardı.

İnsan bazen gelecekte yaşayacağı bir anın hazırlığını yaparken yalnızca sıradan kararlar verdiğini düşünür. Bir ev seçer, bir bilet alır ya da bavuluna hangi kıyafetleri koyacağını belirler.

O kararların ileride neye dönüşeceğini ise göremez.

Biz de göremiyorduk.

Kıbrıs'a taşınma hazırlıkları ilerledikçe ulaşım meselesi gündeme geldi. Esma bir akşam uçak biletlerine bakarken yanıma geldi.

ESMA: Şu tarihte uygun bir uçuş var.

Başımı kaldırdım.

SEMA: Uçuş mu?

ESMA: Evet. Ne oldu?

SEMA: Ben uçağa binmem.

Esma bir süre yüzüme baktı.

ESMA: Sema, Kıbrıs'a gidiyoruz.

SEMA: Biliyorum.

ESMA: Peki nasıl gideceğiz?

SEMA: Başka bir yol buluruz.

ESMA: Ne gibi?

SEMA: Gemi.

Esma bilgisayarını kapattı.

ESMA: Gerçekten mi?

SEMA: Evet.

ESMA: Uçak çok daha kısa sürüyor.

SEMA: Biliyorum.

ESMA: Peki neden bu kadar karşısın?

Cevabı biliyordu. Yine de benim söylememi bekledi.

Küçüklüğümden beri uçaklardan korkuyordum. Daha önce bu korkumu yenmeye çalışmıştım ama uçağa binme düşüncesi bile beni huzursuz ediyordu. Yüksek bir yerde, kontrol edemediğim bir aracın içinde olmak bana güven vermiyordu.

Bunun mantıklı bir açıklaması olmadığını biliyordum. Uçakların güvenli ulaşım araçları arasında yer aldığını da biliyordum. Ancak korkular her zaman bildiklerimizle ortadan kalkmıyordu.

SEMA: Esma, gerçekten yapamam.

Esma yüzüme baktı.

ESMA: Bu kadar mı korkuyorsun?

SEMA: Evet.

ESMA: Peki gemide rahat edecek misin?

SEMA: En azından denizin üzerinde olacağım.

ESMA: Bu açıklama bana çok mantıklı gelmedi.

SEMA: Bana geliyor.

Esma güldü.

ESMA: Tamam. O zaman gemi seferlerine bakalım.

Bilgisayarı yeniden açtı.

Taşucu'ndan Kuzey Kıbrıs'a yapılan seferleri araştırmaya başladık. Yolculuk uçaktan daha uzun sürecekti. Üstelik önce Burhaniye'den Taşucu'na gitmemiz gerekiyordu.

Esma güzergâhı inceledi.

ESMA: Oldukça uzun bir yol olacak.

SEMA: Olsun.

ESMA: Yorulacağız.

SEMA: Olsun.

ESMA: Bavulları da düşün.

SEMA: Taşırım.

Esma bana baktı.

ESMA: Sen mi taşıyacaksın?

SEMA: Bir kısmını.

İkimiz de güldük.

Sonunda gemiyle gitmeye karar verdik.

O gün verdiğimiz kararın hayatımızdaki en önemli kararlardan biri olacağını düşünmemiştik. Ben yalnızca uçak korkum yüzünden daha rahat hissedeceğim bir ulaşım yolu seçtiğimi sanıyordum.

Esma ise benim için biraz daha uzun bir yolculuğa katlanıyordu.

Her şey bundan ibaretti.

En azından o zamanlar öyle düşünüyorduk.

Biletleri almadan önce birkaç gün daha araştırma yaptık. Sefer saatlerini, limana ne zaman gitmemiz gerektiğini ve yanımıza alabileceğimiz eşyaları öğrendik.

Esma gerekli belgeleri kontrol etti. Ben de bavul listesi hazırlamaya başladım.

Listeyi hazırlamak beklediğimden daha zordu.

Bir insan yıllardır yaşadığı evden ayrılırken hangi eşyaların gerçekten gerekli olduğuna nasıl karar verebilirdi?

Kıyafetlerimi seçtim. Kitaplarımı ayırdım. Bilgisayarımı ve birkaç kişisel eşyamı götürmeye karar verdim.

Çekmecemi düzenlerken koyu mavi kapaklı, üzerinde küçük yıldızlar bulunan boş bir defter buldum.

Defteri elime alıp sayfalarını çevirdim.

Hiç kullanılmamıştı.

Bir süre önce almış, sonra ne yazacağıma karar veremediğim için çekmeceye kaldırmıştım.

Bu kez bavuluma koydum.

Kıbrıs'ta yaşadıklarımı yazabileceğimi düşündüm. Üniversitedeki ilk günümü, tanışacağım insanları ve yeni hayatımın küçük ayrıntılarını kaydetmek istiyordum.

O defterin bir gün bambaşka şeylerle dolacağını henüz bilmiyordum.

Hazırlıklar sırasında evimizin havası da değişmeye başlamıştı. Annem her gün yanımıza almamız gereken yeni bir şey hatırlatıyordu. Babam yolculukla ilgili ayrıntıları soruyordu. Esma belgelerimizi kontrol ediyor, ben ise bazen heyecanlanıyor, bazen gitmekten vazgeçmeyi düşünüyordum.

Bir akşam odamdaki açık bavulun karşısına oturdum.

Dolabımın yarısı boşalmıştı.

Duvarımdaki fotoğraflara baktım.

Çocukluğumdan beri aynı odada uyumuştum. Aynı pencereden sokağı izlemiş, aynı masada ders çalışmıştım.

Birkaç hafta sonra başka bir odada uyanacaktım.

Kapım çalındı.

ESMA: Girebilir miyim?

SEMA: Gel.

Esma içeri girdi ve bavuluma baktı.

ESMA: Daha bitirmedin mi?

SEMA: Bitiremedim.

ESMA: Ne kaldı?

SEMA: Bilmiyorum. Her şey gerekli gibi geliyor.

Esma yatağın kenarına oturdu.

ESMA: İlk kez evden bu kadar uzun süre ayrılacağın için zorlanıyorsun.

Başımı salladım.

SEMA: Biraz da korkuyorum.

ESMA: Neden?

SEMA: Ya alışamazsam?

ESMA: Alışırsın.

SEMA: Ya okulu sevmezsem?

ESMA: O zaman ne yapabileceğini düşünürüz.

SEMA: Ya her şey beklediğimden farklı olursa?

Esma bir süre sustu.

Sonra bana baktı.

ESMA: Muhtemelen farklı olacak.

Şaşırdım.

SEMA: Hiç yardımcı olmuyorsun.

ESMA: Sema, başka bir yere taşınıyoruz. Yeni insanlarla tanışacağız. Yeni bir düzen kuracağız. Elbette bazı şeyler düşündüğümüz gibi olmayacak.

SEMA: Bu beni rahatlatmadı.

ESMA: Ama her farklılık kötü değildir.

Bir süre düşündüm.

ESMA: Hem yalnız gitmiyorsun. Ben de orada olacağım.

Gülümsedim.

SEMA: Biliyorum.

ESMA: O zaman korkabilirsin ama korktuğun için vazgeçmek zorunda değilsin.

Bu cümle hoşuma gitmişti.

Esma odadan çıktıktan sonra bavulumu kapattım.

İlk kez gerçekten gitmeye hazır olduğumu hissettim.

Yolculuğumuzdan birkaç gün önce biletlerimizi kesinleştirdik.

Taşucu'ndan hareket edecek gemiyle Kuzey Kıbrıs'a geçecektik. Limana zamanında ulaşabilmek için Burhaniye'den erken ayrılmamız gerekiyordu.

Esma bilet bilgilerini telefonuma gönderdi.

Mesajı açıp tarih ve saatleri kontrol ettim.

Sonra geminin fotoğrafına baktım.

Büyük, aydınlık ve sıradan bir yolcu gemisiydi.

O fotoğrafa bakarken içimde hiçbir kötü his yoktu.

Aksine, denizin üzerinde geçireceğimiz saatleri düşünmek hoşuma gidiyordu.

Güvertede oturmayı, gece gökyüzünü izlemeyi ve Kıbrıs'a yaklaştığımızda kıyının ışıklarını görmeyi hayal ediyordum.

Hayatımda ilk kez bu kadar uzun bir deniz yolculuğu yapacaktım.

O gece uyumadan önce telefonumdan gemiyle ilgili birkaç fotoğraf daha inceledim.

Sonra ekranı kapattım.

Odam karanlıktı.

Pencereden hafif bir rüzgâr sesi geliyordu.

Kendime yeni hayatımla ilgili sözler verdim. Derslerime düzenli çalışacak, yeni insanlarla tanışacak ve korkularımın beni engellemesine izin vermeyecektim.

En önemlisi, karşıma çıkan fırsatları değerlendirecektim.

Bunların hepsi o gece bana son derece mantıklı geliyordu.

Çünkü geleceğin, verdiğimiz kararlarla şekillendiğine inanıyordum.

Bir gün aynı kararın birden fazla sonucu olabileceğini düşünmek zorunda kalacağım aklımın ucundan bile geçmiyordu.

Uyumadan önce komodinin üzerindeki koyu mavi defteri elime aldım.

İlk sayfasını açtım.

Bir süre boş kâğıda baktım.

Sonra yalnızca bir cümle yazdım:

“Hayatımın en uzun yolculuğu denizden başlayacak.”

Defteri kapatıp bavuluma koydum.

O gece geleceğe dair kurduğum hayallerin hiçbirinde kaybolan insanlar, açıklanamayan görüntüler ya da aynı saatte duran zaman yoktu.

Ben yalnızca üniversiteye başlayacak on dokuz yaşında bir genç kızdım.

Ablamla birlikte Kıbrıs'a gidiyordum.

Ve bizi bekleyen yolculuğun, varacağımız yerden çok daha önemli olacağını henüz bilmiyordum.

BÖLÜM 1 SONU

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

2okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…