Bölümler 2Şu an: Giriş:Uçurum
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bir ormandaydım; kalbim telaş ve korkuyla çarpıyordu. Hızla etrafımda dönüp çıkışı arıyordum fakat karanlıktan, karga seslerinden, ormanın nemli kokusundan ve rüzgârın uğultusundan başka bir şey yoktu. Koşmaktan yorulmuştum. Ayağıma batan dikenle çaresizce nefes aldım ama pes edemezdim; pes etmek fıtratımda yoktu. Yürümeye devam ettim, etrafta bir şeyler göreceğime inanıyordum.
Önüme yıkık dökük bir ev çıktığında, "Nereye düştüm?" diye düşünüyordum; sanki bir korku dizisindeydim. Evin kapısı bile doğru düzgün açılmıyordu. Kapıyı tüm gücümle iterek açtığımda çıkan gıcırtıyla tüylerim diken diken oldu ve yavaşça içeri girdim. Evin içindeki her şey kırılmış, her yer toz içindeydi. Tahtalar kırılıyor, gıcırdıyordu. Evi gezerken bir anda birinin beni içeri çekmesiyle yüksek bir çığlık attım. Karşımda o adam vardı; uykularımda beni bir an olsun bırakmayan o sarı saçlı adam...
- Sen kimsin, ne istiyorsun benden? Defol rüyalarımdan, rahat bırak beni diye yüzüne bağırdığımda, kalbim yerinden çıkıp ayaklarımın altına düşecek gibi hissediyordum. Korkuma rağmen o, gayet sakin bir şekilde:
- Seni korkuttuğumu sanmıyorum, dedi.
Adamın bu rahatlığına deliriyordum, bu adamdan nefret ediyordum.
- Sana bir soru sordum Ne sandığın ya da ne düşündüğün umurumda değil.
- Senin de soruların benim umurumda değil.
İçimde öyle bir öfke vardı ki bu cevap karşısında adama saldırmak istiyordum; fakat ona hiçbir şey yapamayacağımın farkındaydım. Bu iblis, rüyalarımı kontrol ediyordu ve ona karşı şansım yoktu.
Odadan çıkarak ormanın derinliklerine koştuğumda, karşıma tamamen karanlıktan ibaret, başında sadece dişleri görünen, karanlıktan ayakları olan iğrenç görünüşlü bir yaratık çıktı. Yaratık bir anda üstüme atlayarak bedenimi parçalamaya başladığında, boğazım yırtılacak kadar yüksek bir çığlık atarak uyandım.
Ter içinde kalmıştım uyandığımda Adalina yanımda endişeyle bana bakarak:
- Bitanem, sen iyi misin? Yine o kâbuslardan mı gördün? dedi.
Başımı salladım. Bu kâbusları görmem hoşuna gitmiyordu.
- Ben sana koruma büyüsü falan mı etsem ya? Bu ne böyle, her gün kâbus görüyorsun diyerek yüzümdeki teri sildi ve bana su uzattığında gülümsedim.
- Teşekkür ederim alıştım diye biliriz.
- Hadi gel sana kahve yapayım, keyfin yerine gelir, dediğinde cidden keyfim yerine gelmişti; kahve kadar sevdiğim çok az şey vardı.
******
Yatakta otururken hâlâ o kâbusu düşünüyordum; o yaratığın dişlerini sanki bedenimde hissediyordum. Bu kâbus, diğerlerinin içindeki en korkuncuydu. Üç aydır normal rüya görmüyor, ancak kâbus görüyordum ve hep kaçıyordum. Gerçi ben her zaman her şeyden kaçardım.
-Böyle tek başına düşünmek yerine ne gördüğünü tam anlatsana dediğinde derin bir nefes alarak tüm detaylarıyla kabusu anlattım. O bile ürkmüştü.
- Ben bu adama sinir oluyorum, çok hem de Adamı parçalayasım var, dedi.
Dediğini onayladım; aynı hisler bende de vardı.
- Adam kim ya da ne, bilmiyorum ama bu olaylar, bu kâbuslar artık bana hiç normal gelmiyor diyerek sıkıntıyla iç çektim.
- Bak olaylara bardağın dolu tarafından bakalım; belki de kitaplardaki o garip olaylardan sonra fantastik evrene düşen iki insan oluruz, dediğinde; hiç güleceğim yoktu ama yine de güldüm.
-Ben bardağın artık boş tarafından bakıyorum, diyerek suratımı astım.
Can sıkıntısıyla elimdeki telefonun kapağını çevirdim. Dışarıda hava çoktan kararmıştı. Klasik hâlim böyle olduğu için artık alışmıştım. Can sıkıntım asla bitmiyordu; sıkılmaktan bile sıkılmıştım. Ancak tek istediğim sadece uyumaktı. Kafama çarpan yastıkla sinirle ayağa kalktım. Bacım, sinirli bir şekilde bana bakıyordu:
- Calista, öylece oturacak mısın sen? Artık yeter, senin enerjin bana geçiyor şu an, farkında mısın?
Yüzüne "E, yani?" der gibi baktım. Bacım cidden ama:
- Canım sıkılıyor dediğinde, yastığı yüzüme bastırarak çığlık attım. Bu kız deli miydi ya? Zaten sıkılıyorduk, konu buydu! Gelmiş, "Sıkıldım," diyordu. Bu sefer:
- Ciddi delirdin, diyerek uzaklaşmaya çalışınca yastığı suratına çarptım:
- Ay, benim canım bacım E, zaten sıkılıyorum, konu bu! Gelmiş ne "Sıkılıyorum," diyorsun? Palyaço mu getireceğim ha, ne yapabilirim ben, ha?
- Bir şey bulacağım, bir aktivite diyerek etrafında dönmeye başladığında onu izledim.
Koşarak odadan çıktığında ne olduğunu anlamadım; elinde kalem ve kâğıtlarla geri gelip onları yere koydu:
- Şimdi ne yapıyoruz, anlatıyorum: Shifting yapıcaz.
Böyle şeyler hep ilgimi çekerdi. Yerde yanına oturduğumda düşündüm:
- Bacım, bu çok tutmuyor ama ya...
- Evet, ama bugün sen de biliyorsun, tam dolunay Özel gün Sende biliyosun bu tarz şeyler bu zamanlar yapılır denemeye değer bacım Nerden biliyoruz belkide oldu.
Olduğunu düşünmek bile beni mutlu ediyordu; çünkü ben bu evrene ait olmadığımı söylerdim hep. Bu yüzden hayattaki her şey bana garip geliyodu. Alışamıyodum ve insanlarla anlaşamıyodum.Sanki burda bir misafirdim; bir tek Adalina ile anlaşıyodum, çünkü oda benim gibiydi aynıyız.Açıkcası insanları çok sevemiyorumdum ama bir tek onu bu dünyada çok seviyodum bunları düşününce ola bilme ihtimalini de düşündüm. Düşündüğümde hak verdim. Kâğıtları getirerek neredeyse bir saat boyunca âdeta bir evren kurmuştuk; bu sefer her zamankinden daha ciddiydik. Heyecanlandığımda bacım gülerek:
- Bak görüyor musun, anında sıkıntını geçirdim, neşelendirdim seni dediğinde onu onaylayarak gülümsedim.
- Haklısın , cidden sen iyi ki varsın ya, dediğimde sıkıca bana sarıldı; ben de ona sarıldım. Hayatım da olması benim en büyük şansımdı.
Ayrıldığımızda odanın ışıklarını kapatıp perdeleri açtık.
- Calista, gözümüzü kapatıp kendimizi uçurumdan o evrene düşüyormuşuz gibi hissedeceğiz, dediğinde tamamdır der gibi başımı salladım. Ama aklıma gelen şeyle etrafa baktım; ortamımız güzel değildi, etrafta o mistik hava yoktu. Bacım bana "Noldu?" der gibi baktığında:
- Sence de ortam eksik değil mi ya? Böyle shifting yapılmaz ki, dediğimde o da etrafa baktı. Bunu oda yeni fark etmiş gibi gözleri açıldı
- Haklısın bitanem. Etrafı düzenlemeyi nasıl unuttuysak... En önemli şey bir de bu, ikimiz de şaka gibi insanlarız ya, dedi.
Kendimden emin bir şekilde saçlarımı savurdum:
- Biliyorum hayatım, gerçek olmayacak kadar mükemmelim. İltifat için teşekkür ederim.
Gülerek başını salladı:
- İltifat değil, mükemmel olman gerçek tabii ki, dediğinde sırıttım.
Gidip mumlar, tütsüler getirerek ortaya koyduk. Işıkları kapatıp perdeyi açtık; mumları ortamızda yaktıktan sonra etrafa tütsüleri de yerleştirip yaktık. Tütsülerin o nahoş kokusu etrafa dolduğunda derin bir nefesle içime çektim; bu koku hoşuma gidiyordu. Perdeleri açarak dolunay ışığının üstümüze düşmesini sağladıktan sonra yerimize oturduk.
- Hadi, şimdi sakiniz, deneyelim bakalım.
İkimiz de yavaşça gözlerimizi kapadık.
Uçurumu düşündüm, hayal etmeye çalıştım ama ilk beş dakika yalnızca karanlık vardı; ortamda nefes seslerimizden başka ses yoktu. Öyle ki sessizliğin bile sesini duyuyordum sanki. Nefesimi düzene sokarak kafamı toplamaya çalıştım ve hiçbir şey olmayınca hayal kırıklığıyla gözlerimi açtım. Adalina benim aksine hâlâ deniyordu. Sesimi çıkarmadan yanan muma baktım; istemsizce büyük bir hayal kırıklığı yaşamıştım.
Dolunayın ışığı altında hafifçe parlayan mum, titreyerek yanıyor, kendi kendini yakıyordu ama en sonunda her rüzgâra rağmen yanmayı başarıyordu. Ne güzel bir metafor; insanlar hep bu metafor gibi olmaya çalışır, her şeye rağmen güçlü, umutlu...
Yine de insan öyle kalamıyordu; her şeye rağmen o ateş kendini bile yaksın, her şey bitsin istiyordu bazen. En kolayı dillendirilmesi olan ama bir o kadar en zor hissiyat olan "bitiş", sadece bitmek hissi...
Ortamdan odağım kaymıştı, yeniden dikkatimi toplayarak gözlerimi kapadım; bu sefer yapmalıydım. Orada olduğumu hayal ettim, kulaklarımda rüzgârın uğultusunu duyar gibi rüzgârı hayal ettim. Gözlerimi açtığımda odada olmayı beklerken, yüzüme çarpan sert ve serin dağ rüzgârıyla kendimi uçurumun ucunda bulduğum an, ani bir sevinç dalgası vurdu içime. Başarmıştım! Sonunda, bir şeyi başarınca gelen o mutluluk hissiyle çocuk gibi ellerimi çırptım.
"Fazla mutlusun," diye bir ses duyduğumda hızla arkamı döndüm. Karşımda soğuk sarı saçları rüzgârda dalgalanan, gri gözlü, bembeyaz solgun tenli 3 aydır rüyalarımda bana rahat vermeyen o adam vardı. Gözlerimi ondan alamadım ne kadar bu adamdan nefret etsemde fazla büyüleyici bir adamdı. Yanıma geldiğinde yerimden kıpırdamadım; aramızdaki tek ses rüzgârın sesiydi. Yaklaşarak kulağıma, "Hoş geldin evrenime, Melenia Stela, yaşayacaklarına hazır ol," dediğinde istemsizce ürperdim.
Bir anda beni arkaya doğru ittiğinde uçurumun boşluğuna doğru düştüm. Çığlık atmak istedim ama sesim çıkmadı. İçimdeki bütün duygular sanki rüzgârla birlikte silinip gitti. Artık bu sefer gerçekten bitti, diye geçirdim içimden. Ve son gördüğüm o soğuk gri gözler oldu.
Bölüm etkileşimi
