𝐕𝐞𝐬𝐩𝐞𝐫𝐚 kitap kapağı

2. bölüm / 2

Bölüm 1:Evrenin oyunu

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: Bölüm 1:Evrenin oyunu

Varolan düzene uyup bununla mutluluğu yakalamak mı? Yoksa kendi düzenini yaratmak mı? Gitmek mi? Yoksa kalmak mı? Sence hangisi?
Gecenin çoçuklarının doğuşu ve Kızıl alevin mührü

Vespera evreni, çağlar önce insan evrenine paralel bir dinginlik içinde yükselmişti. Evrenin henüz taze olduğu o kadim zamanlarda, Varnitsa adlı bir köyde paralel insanlar yaşardı. Bu köyde ne bir ihanet bilinir ne de bir başkasının malına el uzatılırdı. Dükkanların kapıları kilit tutmaz, mülksüz hayvanlar özgürce otlardı; zira başkasının hakkına göz diken, o andaca canından olurdu. İnsanların kalbi berrak ve temizdi. Ancak bu arınmış toprakta, o temizliğe leke düşüren tek bir ruh vardı: Lamia.
​Genç kadın, kendisine sunulan sıradan hayata razı gelmek yerine zihninde karanlık farklılıkların tohumunu büyütüyordu. İnsanlardan nefret ediyor, onların yüreğindeki o masumiyete tek bir an bile inanmıyordu. Lamia, var olan bu düzeni kökünden sarsmayı ve o insanlardan kurtulmayı kafasına koymuştu. Kimsenin aklının ucundan geçmeyecek o cürete sığınarak gözünü evrenin var oluşuna imkan ve kudret bahşeden kutsal Kızıl Alev'e dikti. Hırsın ve nefretin kör ettiği gözlerinde herkes birer yalancıydı; ona düşen ise onların gerçek yüzünü ortaya çıkarmaktı.
​Uzun yıllar boyunca, gözlerden ırak alanlarda çabaladı. Gizlendi, direndi ve sonunda imkansızı başararak Kızıl Alev'in huzuruna vardı. Fakat Lamia'nın bilmediği amansız bir kural vardı: Kızıl Alev'den bir lütuf isteyen, karşılığında en değerli varlığını sunmak zorundaydı. Zifiri karanlığın ortasında gözleri kör edercesine kıpkırmızı parlayan o alevden dereye bakarken adeta büyülendi.
​Derken etrafı ürkütücü bir yavaşlıkla yankılanan bir ses kapladı:
"Buraya ne için geldin ölümlü? Bu cesareti nereden aldın?"
​Lamia korkunun soğukluğunu hissetse de geri adım atmadı; içindeki hırsla seslendi:
"Ben insanlarla aynı olmak istemiyorum! Ben herkesten farklıyım. Beni herkesten üstün ve farklı kıl! Sen evrenin kendisisin, istesen bunu yapabilirsin."
​"Doğru, yapabilirim ölümlü," diye yanıtladı ses. "Ama bana ne verebilirsin? Ateşime en değerli şeyini sun."
​Lamia bir an duraksadı. Bu gaye uğrunda her şeyden, hatta kendisinden bile vazgeçmeye hazırdı. Kendinden vazgeçmek?.. Ruhunda çakan o yıldırım anında kararını verdi:
"Evren, sana ruhumu sunuyorum! Beni ölümlü değil, ölümsüz yap!"
​Bu, varoluşun gördüğü ilk pazarlıktı. Daha önce hiç kimse kendi iradesiyle ruhunu böyle bir istek için adamamıştı. Evren, Lamia'nın bu gözü pek adanışını kabul etti; ruhunu söküp alarak bedenini ölümsüzlükle mühürledi. O gün, ilk vampir var oldu ve vampir soyu için zamanın akışı yeniden başladı.
​Lamia gözlerini açtığında etrafta yapayalnızdı. İlk an başaramadığını zannetti; fakat içindeki hisler artık insani değildi. Sesler, duygular, kokular... Her şey bambaşka bir keskinliğe bürünmüştü. O günden sonra Lamia, Varnitsa köyündekileri tek tek avlamaya başladı. Her birinin son nefesini sökerken kulaklarına aynı cümleyi fısıldıyordu:
"Unutulan acı bir gün canavar olur. Bu acıları gelecekte de unutmayın..."
​Böylelikle Gecenin Çocukları doğdu ve evrenin mukadderatı sonsuza dek değişti.
​İlk zamanlarda vampirler güneşin yakıcı ışığına dayanamaz, toprağa mahkûm olurlardı. Ancak çağlar süren dönüşümlerle birlikte artık güneşe çıkabiliyor, kan arzularını dizginleyip tek bir damla içmeden uzun bir yıl boyunca yaşayabiliyorlardı. İnsanların asırlar boyu inandığı haç göstermek, sarımsakla korunmak ya da bir mezarlığa bağlı kalmak gibi hurafeler ise sadece paralel evrendeki insanların uydurduğu masallardan ibaretti. Gerçek ise çok daha derindi...
​"Biz birinin kanını içmeyiz; onun yaşam ışığını elinden alarak söndürürüz."
- Vampirlerin Yaratıcısı, Lamia Archer
******
Boş ve yorgun bakışlarımı sınıfın içinde gezdirdim. Kürsüde bir şeyler anlatıp duran hocaya herkes pürdikkat kesilmişti; oysa zihnim çoktan bu duvarların dışına, ulaşmak istediğim o uzak sınırlara kaçmıştı. Neyse ki beklenen an nihayet geldi; akademinin taş koridorlarında çınlayan o sağır edici çan sesi yankılanır yankılanmaz, arkama bile bakmadan kendimi dışarı attım.
​Adımlarımı hızlandırmıştım ki tanıdık bir gölge soluğumu kestİ: Aedric, adeta arkamdan türeyerek soluk soluğa yanımda bitti. Bıkkınlıkla iç çekip başımı iki yana salladım.
​"Yine ne çeviriyorsun, Draven?" dedi, sesindeki o bildik uyarıcı tınıyla. "Senin bu kurnaz hallerini çok iyi bilirim."
​Dudağımda alaycı, meydan okuyan bir gülümseme belirdi. "Ne güzel, Aedric, beni bu kadar iyi tanıyor olman sevindirici. O halde şunu da tahmin ediyorsundur ki, sana bu konuda tek bir kelime dahi etmeyeceğim. Şimdi yoluna git."
​"Draven, ben senin kardeşinim" Sesi, aramızdaki mesafeyi kabullenemeyen bir öfkeyle titredi. "Benimle sanki sokaktan geçen yabancı bir adammışım gibi konuşuyorsun."
​"Benim üslubum bu. Her kelimemden gizli bir anlam çıkarmaktan vazgeç artık."
​Cevap vermesine fırsat tanımadan, büyük kapıyı itip akademinin soğuk avlusuna adım attım. Uzun aylar süren o zorlu çalışmanın sonunda kızı bu evrene getirmeyi başarmıştım; başarmasına ortada hesaba katmadığım, can sıkıcı bir detay vardı: Portalın tam olarak nereye açıldığını bilmiyordum. Bildiğim tek şey, o kadim geçidin doğrudan Nyxaria Ormanı'nın zehirli kucağına açıldığıydı. Şüphe yok ki o da o ormana düşmüşdü.
​Zihnimin en derin köşesine uzanıp, "Ares," diye fısıldadım.
​Karanlığın içinden sıyrılıp gelen sadık ruh hayvanım, tek sırdaşım önümde belirdi. Lakin onu bu vakitsiz çağrışım pek de memnun etmiş görünmüyordu; gecenin ve karanlığın mutlak efendisi olan bir baykuş için gündüz vaktine karışmak hakaret gibiydi.
​Sarı gözlerini kısarak homurdandı: "Yine başına ne ördün, Draven?"
​"Vakit kaybetmeye tahammülüm yok, Ares," dedim, kararlı bir ses tonuyla. "Nyxaria Ormanına gitmeli ve o kızı herkesten önce bulmalıyız. Kendi gücünle bana yol aç, bu yolda her şeye karşı ikimiz varız"
​Tüylerini kabartarak bana baktı. "Benim gücüm olmadan da çok şey yapa bileceğini biliyorsun zaten.Beni uykumdan uyandırmana gerek yoktu yinede sana yapa bildiğim her yardımı edeceğim, evet... Fakat bu yaptığın delilik, Draven. Sonu felaketle bitecek "Ben felaketin kendisini göze almış bir adamım, Ares," dedim gözlerimi karartarak. "Ve benim kurduğum planlar asla başarısızlığa uğramaz."
​Elimi havaya kaldırıp çağrımı yinelediğim anda, yerden yükselen yoğun ve kara bir duman etrafımızı sardı. Gölgelerin o kadim kollarına büründüğümüz saniyede, ikimiz de o buz gibi havanın içinde iz bırakmadan kaybolduk.
*****

Buz gibi bir soğukla gözlerimi açtığımda, zihnimde hissettiğim yegâne şey saf bir uyuşukluktu. Güçlükle toparlanıp etrafıma baktığımda, beynimin adeta donmuş bir buz gibi durduğunu fark ettim. Çevremde göklere uzanan upuzun ağaçlardan ve arkamda, devasa bir halkayı andıran o garip bir geçitten başka hiçbir şey yoktu.

​Her şeyi en baştan hatırlamaya çalıştığım an, zihnimde şimşekler çaktı. Biz en son "shifting" yapıyorduk... ve o adam, yine karşımdaydı. Beni doğrudan uçurumdan aşağıya itmişti. UÇURUMDAN! Ona karşı içimde büyüyen nefret damarlarımda zehir gibi dolaşmaya başladı. O adamdan intikamımı alacaktım; bana yapılanları asla unutmaz, unutturmazdım.

​Bir çıkış yolu bulmak ümidiyle yürümeye koyuldum. Kaç saattir yürüdüğümü bilmiyordum ama sürekli aynı noktaya dönüp durduğumu hissettim. Yavaş yavaş ormanın üzerine karabasan gibi bir karanlık çökerken, başımın ağrısı şakaklarımı dövüyordu. Bacımı özlemiştim; şimdi onu da fazlasıyla merak ediyordum. Acaba o da benimle birlikte buralarda mıydı, yoksa kendi dünyamızda mı kalmıştı? Anlık bir dalgınlıkla "kendi dünyamız" diye düşündüğümde sinirle güldüm. İnsanlara "böyle bir şey başına gelse ne yapardın?" diye sorsalar belki heyecanlanırlardı ama iş başa gelince hiç de öyle olmuyordu; çünkü sinirlerim artık fazlasıyla bozulmuşdu. Keşke bacım yanımda olsaydı, kendimi en azından güvende hissederdim. Şu an fazlasıyla yalnız ve savunmasızdım.

​Tam bu kara düşünceler arasında önümdeki dik bir bedene çarptığım gibi çığlığı basıp geriye sıçradım. Karşımda duran varlık kesinlikle normal bir insana benzemiyordu. Çığlığımla birlikte yüzünü buruşturdu:

- Bu ses senden nasıl çıkıyor? Boğazında boru mu var senin?

- Pardon da, sen direk gibi ortalıkta dikilmesen ben de korkup bağırmazdım! Ne yapıyorsun burada, ormanın korkuluğu musun? Kuşları mı korkutuyorsun?

Tek kaşını kaldırıb alayla güldü:

- Kuşlardan çok sen korktun sanki?

- Evet, çünkü hiç insan gibi görünmüyorsun
​O an yüzündeki alaycı ifade silindi; gayet sakin ve doğal bir tonda, hayatımın şokunu yaşamama neden olan o cümleyi söyledi:

- Ne anlatıyorsun sen? Ben zaten insan değilim, şapşal kız.

​Sözleriyle tükürüğüm boğazımda kaldı ve şiddetli bir öksürük krizine girdim. Kendime geldiğimde yüzüme hâlâ aynı tuhaf ve anlamaz bakışlarla bakıyordu. "İnsan değilim" de ne demek oluyordu şimdi? Hiçbir şey anlamasam da, soru sorup kendimi ele verecek değildim.

​Kendimi toparlayıp buz gibi bir sesle:

- Ben kendimi iyi hissetmiyorum, kafam yerinde değil sanki. Öyle dikilip yüzüme bakacağına bana yolu gösterebilirdin. Hem senin gibi etrafta şapşal şeyler var galiba, beni de onlardan sanıyorsun ama ben senin etrafındakilerden değilim korkuluk adam dedim ve gıcık bir gülümsemeyle yüzüne baktım.

​Bana, "Ben bu belaya nereden bulaştım?" der gibi bıkkın bir bakış attı.

Omuz silkti: - Eh, dediğin gibi çok akıllıysan yolu kendin bul o zaman.

Daha göz açıp kapayıncaya kadar ortadan kayboldu. Şokla etrafıma bakındım; hayatımda bu kadar üst üste şok yaşamamıştım.

​Bu çenem yüzünden yine ıssız bir ormanda yapayalnız kalmıştım. Çaresizlikten kendi iç sesime bile sövdüm:

"Bu çeneni tutsan ne olur ki Calista? Dilin kopsun, çenen kırılsın da düşsün!"

Sonra hızla başımı iki yana salladım: - Hayır, hayır evren, sakın gerçek kabul etme Ben öylesine söyledim, iptal et! İptal et, iptal et, iptal et!

​Kendi kendime söylenirken, çalılıkların arasından gelen o hışırtıyla aniden yan tarafa döndüm. Gördüğüm manzara karşısında kanım damarlarımda buz kesti; rüyamda gördüğüm o dehşet verici yaratık tam karşımdaydı. Bir Kaç saniye hareket edemedim ayaklarım sanki işlevini kayb etmişdi. Kaçmak istiyordum ama yerimde kala kalmışdım. Aniden iç sesim"Burda daha çok durmaya devam edersen oyuncak gibi kafanı gövdenden ayrıcak bende söylemesi diye konuştuğunda "Hayatımda o ana dek hissetmediğim bir korkuyla, tüm gücümle kaçmaya başladım. Ama artık yorulmuştum; her şeyden, hatta kendi varlığımdan,düşüncelerimden bile kaçmaktan yorulmuştum. Bu kaderden nefret ediyordum.

​Ayağım kaydığı an, dik bir çöküntüden aşağıya doğru yuvarlandım. Kalkıp yeniden kaçmak istedim ama bedenim acının ve uykunun karşı konulmaz cazibesine teslim olup kapandı.

​Bilincim yerine geldiğinde, yaşayıp yaşamadığımı idrak etmeye çalıştım. Göğsümde gümbürdeyen kalbimin sesini duyuyordum; yaşıyordum. Titrek bir nefesle gözlerimi ikinci kez araladığımda evde olmayı diledim ama hâlâ bu lanet evrendeydim. Kabullenmeyerek gözlerimi kapatıp tekrar açtım, değişen bir şey yoktu. Sinirle toprağa yumruklar indirdim.

​Tam o sırada birisi arkamdan yaklaşarak elini omzuma koydu. Yine bir çığlıkla arkama döndüm; bu evrende çığlık atmaktan boğazım artık Parçalanmıştı sanki.

Bacım, kulaklarını elleriyle kapatarak bana bakıyordu:

- Bir de bana diyorsun sesin güçlü diye; senin bu çığlığınla mezardaki ölüler bile uyanıp hazır ola geçer diye huysuzlandı.

​Şaşkınlıkla yüzüne baktım. Gerçekten karşımda duran oydu

- Adalina diye heycanla boynuna atıldım. Buraya düştüğüm andan beri ilk defa kendimi bu kadar yalnız hissetmiyordum.

Gözyaşlarım istemsizce süzüldü; yaşadığım onca şey o an omuzlarıma ağır bir yük gibi bindi.

Bana sıkıca sarıldı:

- Calista, hayatım canım bacım benim Allah'ım şükürler olsun seni buldum, kafayı yiyecektim burada...

​Birkaç saniye öylece sarılı kaldık; kendimi toparlamaya ihtiyacım vardı. Aniden ondan uzaklaşıp az önce sinirle toprağa attığım yumruklarımı bu kez ona sallamaya başladım:

- Az önce benim ödünü koparıyordın bir anda nasıl bitersin arkamda gerizekalı

O ise benden kaçmaya çalışırken bir yandan gülüyordu:

- Ay tamam bir dur, vahşi kadın Beni öldüreceksin diyerek bayılmış gibi kendini yere atdığında .İstemsizce güldüm; bu kızı neşe kaynağımdı

- Hadi kalk bakalım, oyunculuğu bırakda neler yaşadın anlat bana

​O bana her şeyi en ince detayına kadar anlattı; ben de ona yaşadıklarımı aktardım. Farklı olarak Adalina kendini bilerek uçurumdan aşağı bırakmış ve aniden kendini burada bulmuştu.

- Şimdi ne yapacağız peki ?

- Bilmiyorum ama burası gece vakti için şimdilik güvenli görünüyor. Nöbetleşe uyuyalım, bakalım başımıza daha neler gelecek.

Beni onayladı. Yere düştüğümde yüzümde çizikler, alnımda ise derin bir yara açılmıştı. Huzursuz bir şekilde toprağa çöktüm.

- Adelina, ben bu yüzüm için ne kadar bakım yapmıştım, şimdi şu halime bir bak ya! dedim neredeyse ağlayacak bir ses tonuyla.

Bacım yüzümdeki yaraları dikkatle inceledikten sonra, çok derin bir şey olmadığını, zamanla geçeceğini söyleyerek beni sakinleştirmeye ve uyutmaya çalıştı. Gözlerimi sıkıca kapatarak karanlığa teslim oldum. Umarım başımıza daha büyük bir felaket gelmeden buradan kurtulabilirdik ve umarım bu yüzüm eski haline dönerdi. Bu düşünceler zihnimi sarmalarken, ben de derin bir uykuya daldım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

8okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…