7. Bölüm

Nefes nefese koşuyordum. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki sanki bütün okul duyacaktı.
Arkamdan ayak sesleri geliyordu.
Fuat.
Koridorun sonundaki acil çıkış kapısını açıp dışarı attım kendimi. Yağmur başlamıştı. Ellerim titriyordu. Telefonumu çıkarıp H’ye yazdım.
siz: bu sen miydin
H: hayır
siz: hüseyin sen misin
H: şu an bunu düşünmeyi bırak ve sakın arkana bakma
Mesajı okur okumaz istemsizce arkama döndüm.
Fuat okul kapısının önünde durmuş bana bakıyordu.
Ama bu kez yüzünde garip bir ifade vardı. Kızgın değildi.
Korkmuş gibiydi.
Bir anda cebindeki telefonu çıkardı. Telefonuna baktıktan sonra yüzü bembeyaz oldu. Sonra bana bağırdı:
“MERAL KAÇ!”
Ne olduğunu anlayamadan okulun elektrikleri gitti.
Her yer kapkaranlık oldu.
Sadece yağmur sesi vardı.
Ve birkaç saniye sonra okulun içinden metal bir kapının yavaşça kapanma sesi geldi.
Telefonum tekrar titredi.
H: o çıktı.
Ne?
Parmaklarım buz kesmişti.
siz: kim çıktı
Mesaj iletilmedi.
İnternet gitmişti.
Bir anda okulun ikinci katındaki camlardan birinde bir siluet gördüm.
Biri beni izliyordu.
Uzun boylu biriydi. Yüzü seçilmiyordu ama elini cama koymuştu.
Sonra camın üstüne bir şey yazıldı.
Yavaş yavaş…
Sanki biri parmağıyla buğulu cama yazıyormuş gibi.
“23:17”
Tam o anda okulun saati ötüp yanmaya başladı.
23:17
Ve ikinci kattaki siluet bir anda yok oldu.