4.bölüm

“H: biliyorum yavrum ben seni senden daha iyi tanıyorum”
Mesajı okuyunca telefonun ekranına birkaç saniye boş boş baktım.
“Yavrum” mu?
Bu çocuk kimdi ya?!
Telefonu yatağa attım ama içimde garip bir his vardı. Sanki biri beni izliyormuş gibi.
Perdeye baktım.
Kapalıydı.
Ama… pencerenin önünde bir gölge geçmiş gibi oldu.
Kalbim duracak sandım.
Hızlıca perdeyi açtım.
Kimse yoktu.
“Tamam Meral.” dedim kendi kendime. “Kafayı yemiyosun.”
Ama yiyordum galiba.
Çünkü artık her şey korkunç gelmeye başlamıştı.
Telefon tekrar titredi.
H: “Perdeyi kapat.”
Kanım çekildi.
Hemen pencereye baktım.
Sonra sokağa.
Kimse görünmüyordu.
Ellerim titremeye başladı. Perdeyi hızlıca kapattım ve yatağın köşesine oturdum.
Bu çocuk beni gerçekten izliyor muydu?..
Sabah okula giderken tek düşündüğüm şey bodrumdu.
Gitmeyecektim.
Kesinlikle gitmeyecektim.
Ama merak içimi yiyordu.
Okula girdiğim an Fuat’ı gördüm. Koridorun sonunda tek başına durmuş telefonuna bakıyordu.
Beni görünce telefonu cebine koydu.
“Günaydın.” dedi.
Normal davranıyordu.
FAZLA normal.
“Günaydın…” dedim şüpheyle.
Bir süre birbirimize baktık.
Sonra Fuat yanıma yaklaştı.
“Dün beni niye takip ettin?”
Direkt konuya girmişti.
“Takip etmedim.”
“Ettin.”
Ses tonu sertleşmişti.
Bir an korktum ama belli etmedim.
“Sen niye bodruma gidiyodun o zaman?”
Bu sefer sustu.
Gözlerini kaçırdı.
YAKALANDIN İŞTE.
Tam konuşacakken zil çaldı. Fuat bana son kez baktı.
“Çıkışta beni bekle sana bi süprizim var" dedi.
Ve yürüyüp gitti.
Süprizim?
Ders boyunca hiçbir şey anlayamadım. Defterimin kenarına sürekli aynı şeyi yazıp durmuştum:
“Süpriz.”
“Süpriz.”
“Süpriz.”
Son ders bittiğinde okul neredeyse boşalmıştı.
Telefonum titredi.
"Gel hadi" dedi Fuat.
Yutkundum.
Ayaklarım istemsizce bodruma giden merdivenlere yürümeye başladı.
Koridor sessizdi.
Sadece ayakkabı seslerim duyuluyordu.
Bodrum kapısına geldiğimizde durdum.
Kapı aralıktı.
Dün kapalıydı.
İçeriden hafif sarı bir ışık geliyordu.
“Girme…” dedim kendi kendime.
Ama elim çoktan kapıya uzanmıştı bile.
Kapıyı yavaşça ittirdim.
Gıııcırtt…
Arkama baktım Fuat yoktu.
Titredim, ama ilerlemeye devam ettim.
İçerisi eskiydi. Nem kokuyordu. Tavandan su damlıyordu.
Bir adım attım.
Sonra bir tane daha.
Derken…
Karanlığın içinden biri konuştu.
“Gelme demiştim. "