5. Bölüm

"Gelme demiştim.”
O sesi duyduğum an olduğum yerde donup kaldım.
Bu…
Bu Hüseyin’in sesiydi.
“...Hüseyin?”
Sesim titriyordu.
Karanlığın içinden ayak sesi geldi.
Yavaş.
Sürüklenir gibi.
Kalbim deli gibi atıyordu. Telefonumun flaşını açmaya çalıştım ama elim titrediği için birkaç kez düşürüyordum.
“Fuat?” dedim korkuyla. “Şaka yapıyosan hiç komik değil.”
Cevap gelmedi.
Sonunda flaşı açtım.
Ve bodrumun içi aydınlandı.
Eski sıralar, kırık sandalyeler, yere saçılmış kağıtlar…
Ama kimse yoktu.
“Az önce biri konuştu…” diye fısıldadım.
Tam geri dönecektim ki ayağım bir şeye takıldı.
Yere baktım.
Bir telefondu.
Çatlamış ekranında bir fotoğraf vardı.
Ben.
Uyurken çekilmiş bir fotoğrafım.
Bir anda nefesim kesildi.
“Ne?!”
Telefon elimden düşüyordu neredeyse.
Fotoğrafın altında saat vardı.
03:12
Yani…
Biri gece beni izlemişti.
Birden bodrumun en arkasından öksürük sesi geldi.
Bu sefer gerçekten biri vardı.
Flaşın ışığını titreyerek o tarafa çevirdim.
Ve…
Bir çocuk gördüm.
Duvara yaslanmıştı. Kafası öne eğikti. Kollarında morluklar vardı.
“H-Hüseyin?..”
Çocuk yavaşça kafasını kaldırdı.
Gerçekten Hüseyin’di.
Ama çok kötü görünüyordu.
Sanki günlerdir uyumamış gibiydi.
Beni görünce gözleri büyüdü.
“Meral?!” dedi panikle. “NEDEN GELDİN?!”
Koşup yanına gittim.
“Sen yaşıyosun… herkes öldüğünü sanıyo!”
“Sesini alçalt!” dedi korkuyla.
Bir anda yukarıdan kapı sesi geldi.
GÜM.
İkimiz de sustuk.
Hüseyin’in yüzündeki renk çekildi.
“O geldi…” dedi fısıldayarak.
“Kim geldi?”
Hüseyin cevap vermedi.
Sadece kolumu tuttu.
Ve hayatımda ilk kez onu bu kadar korkmuş gördüm.
“Meral…” dedi titreyen sesle.
“Eğer yaşamak istiyosan şimdi koş.”