8. BOLUM NEDEN YAPTIN?

jisungun ağzından

hayatımda bu kadar boşlukta hissettiğim tek an sanırım sevdiğim birinin öldugu an olurdu lakin kimse ölmemişti herkes mutlu ve huzurluydu.

üzgün bir kişi vardı oda bendim. kendi kendime içimde biseyler yaşamış ve birine istemeden aşık olmustum.

bunu kendime nasıl yaptım? nasıl böyle bi salakligi görmezden gelemedim?

minhonun son söylediği şey kulaklarımda çınlaniyordu.

sevgilim

onun

sevgilisi

aklımda o kadar çok soru vardiki.hami gaydi? bana niye iyi davrandı? niye beni umursadi? niye evinde kalmam için tuturdu? hepsi nedendi?

neden

seviyormuş gibi yaptı?

yoksa kendi içimde verdiğim bir savasmiydi?tek başıma yaşadığım bir aşk kendimi kandırdım belkide sadece kimse beni hiçbir zaman sevmeyecek belkide gerçekten sevilmeyi hak etmiyorum..

okulun bitmesine 1 yada 2 saat kalmıştı ve bana o saat 2 asır gibi geliyordu. tüm ders düşündükten sonra minhoyla son kez konuşmaya gitmiştim.

minho güne bahçede arkadaşlarıyla takılıyordu. bütün cesaretimi toplayip yanına gittim.

- minho seninle biraz konuşabilirmiyiz?

- niye

- bir şey sorucam.

- iyi tamam

minhoyla beraber arka bahçeye geçtik .burada çoğunlukla kimse olmazdı. hem sesiz hemde rahat bir alandi.

- minho noluyor?

- derken?

- o kız ne alaka? hani gaydin sen?

- seni niye bu kadar ilgilendiriyor? yoksa sana aşığım falanmi sandın? hahaha öyle düşünmüş olamassin sen bir eziksin sadece sana acıdım o kadar. ha bu arada evet gaydim ama kız o kadar taşki aşık olmamak mümkün değil istersen sanada bı tane bulalım. ama sen zorbalık görüyorsun kim seni isterki? aman neyse al bu anahtarı ve ben gelene kadar eşyalarını topla evimde kalmani istemiyorum.

- ne ? neler diyorsun minho?

- duydun iste seni evimde istemiyorum. gerektiği kadar gözüme görünme. al şu anahtarıda eşyalarını al ve evimden defol.

anahtarı elime tutusturup gitmişti . İlk defa kendimi boş bir eve ait hissediyordum.

okulu bosverip çantamı alıp gittim . minhonun evine gelip esyalarimi topladım tam odadan cikicakmenbaklima beraber uyudugumuz anlar geldi. masada yediğimiz yemekler. salonda izledigimiz filmler.hepsi bı film şeridi gibi geçip gitti..

esyalarimi alıp çıktım ve kendi evime doğru yoneldim aslında pekte ev sayılmaz ama başka şansım yok.

kapıyı çaldım ve annem açtı .

- noldu han niye geldin?

- minho bı sure yurt dışında olucakmis anne o yüzden.

- tamam.

odama çıkıp saatlerce ağladım bana soyeldigi o ağır cümleler hepsi kafamın içinde tonlarca kez dolandı ne yapicam nasıl hareket edicem hiç bişi bilmiyordum.

sonra annem odama girdi ve konuşmaya başladı

- han iyimisin annecim?

annecim mi?

annem

bana

- hannie?

- hı evet anne iyiyim.

- değilsin bitanem sana güzel bir haberim var. bı süreliğine İtalya'ya gitmek istermisin?

- italyami?

- evet hem kafan dağılır hemde biraz eglenirsin.

buna cidden ihtiyacım vardı bu yuzden kabul ettim. kim bilir belki yeni bir başlangıç olurdu?

arkadaşlar biliyorum üzücü gidiyor ama sakın olun lütfen minhoma sovmeyinn😶😶 sizi seviyorummm optummmmmm bayyyyssssss