11.BOLUM -M-

bir insanın hayatında en mutlu an ne olurdu ki ailesiyle vakit geçirdiği zaman mı ya da unutulmaz bir doğum günü partisi mi bilmem ya da çok müthiş bir arkadaş kutlaması ama bunların hiçbiri değildi benimki benim en unutulmaz anım minho'nun havalimanında bana seni seviyorum demesiydi o zaman sanki benim için dünya durmuştu ve sadece düşündüm ben de sevilmeye değer biriyim sanırım o günden sonra minho'yla aramızda çok yakın bir bağ oluştu onunla çok yapmak istediğim şeyleri yapmaya başladık yıldızları saydık filmleri izledik saçma buldu filmleri sırf ben seviyorum diye oturup izledi sanırım gerçekten aşk böyle bir şey ne olursa olsun yine de ben mutlu olduğum için benimle vakit geçirmesi

o gün yine sabah beraber Minho ile okula doğru yola koyulmuştuk okula vardığımızda lix in yanına oturdum
-ilk ders ne?

-matematik

-ben uyuyorum o zaman zaten güzel uyku çekemedim bugün aradan çıkmış olur o da.

üst üste 3 ders matematik vardı o 3 ders matematik dersinin hepsinde de uyudum tenefüsler de minho ve Felix beni kaldırmaya çalıştı ama bir türlü kalkmadım en sonunda anladılar ki ben kalkmıyorum bahçeye gitmeye karar verdiler sonra birinin benim omzuma dokunması ile kalktım.

-kalk

-noluyo?

-bu sana

-bu ne?

dememe kalmadan çocuk uzaklaştı bir zarfı üzerinde de hannie'ye yazıyordu zarfı açıp içindeki mektubu okumaya başladım.

merhaba hani uzun zamandır görüşmüyoruz en son beni seni kullanılmayan depoda temizlik yaparken kitlediğimde görüşmüştük çok da görüştük sayılmayız ama ben seni görmüştüm o yanakların gülüşün bakışın her şey beni benden alıyor bide kim olduğumu bilmeni istemiyorum ama bil ki bu okuldayım ve sana çok yakınım ha bu arada minho içinde yazık olacak çünkü sen benim olacaksın benim sevgilim olacaksın ha bir süre senin tadını çıkarsın minho'nun sana yakın davranması beni ne kadar delirtiyor bilmiyorsun sadece birazcık daha dayan hani sonra çok yakın olacağız.
-M

ne

ne

BENİ DEPOYA KİLİTLEYEN BANA AŞIK BİRİ MİYMİŞ?

Minho görmesin diye mektubu okur okumaz yırtmaya çalıştım ama çoktan Minho görmüştü yanıma doğru geliyordu mektubu saklamaya çalıştım ama Minho çoktan yanıma gelmişti.

-ne yapıyorsun sevgilim?

acele ile mektubu saklamaya çalıştım

-hiç

Minho tedirgin bir şekilde bana baktı

-ne demek hiç? o sakladığın şey ne?

-hiç bişey

-versene sen onu bana

-yok vermeyim

-han ver şunu

han demesinden korkmuş olmalıyım ki mektup istemeden ona uzattım kk niye uzatıyorsun ki şimdi her şey bok edeceksin işte

Minho mektubu açtı ve okumaya başladı ilk satırdan bile gözlerindeki o siniri görebiliyordum ardından sonuna geldi ve bana döndü

-bu ne şimdi? hangi orospu çocuğu seninle böyle konuşabiliyor? kim lan bu?!

minho bir anda sıralara tekme atmaya başladı ve deli gibi bağırıyordu

-KİM BU OROSPU ÇOCUĞU?

-HAN CEVAP VER! KİM BU?

Minho durmuyordu sıraları tekmelemeye devam ediyordu en son artık benim oturduğum sıraya vurdu

-HAN CEVAP VER!

Ben korkmuştum dilim tutulmuştu ağzından tek bir kelime çıkmıyordu tek yapabildiğim şey hıçkırmaktı.

Minho bir hışımla elindeki mektupla dışarı çıktı ve diğer çocukların yanına gitti

-kim oğlum bu bulun lan bana bunu?

hyunjin dönüp ona baktı

-ne oluyor oğlum?

- hyunjin bulun bana bu orospu çocuğunu.

hyunjin bir anda mektubu alıp okumaya başladı ve sonra o da sinirlenip saçını karıştırmaya başladı.

-kim lan bu

en sonunda grubun babası olan chana gelmişti mektup olunca Sakin bir şekilde okuyup sonrasında yorumlamaya çalıştı en son mektubun altındaki m yazısını gördü okuldaki m harfi ile başlayan ve soyadı m olan insanları düşünmeye başladı ama listenin kalabalık olduğunu fark etti sonra minho'ya döndü.

-oğlum o kadar sinirlisin ki mektubun altındaki m harfini bile görmemişsin.

Minho dönüp chana baktı

-ne harfi oğlum?

m harfi

m

harfi

-Kim lan bu m?

Minho dönüp hyunjin'e ve changbin'e

-okulda adı soyadı m harfi ile başlayan kadın erkek fark etmez bütün herkesin isimlerini bana getirin bulacağız bunu.

ardından minho tekrar hanın yanına çıktı hem biraz tedirgin ve gözleri doluydu. Minho sessiz bir şekilde ona yaklaştı Felix bunu gördü ve Han'ın yanından kalktı Minho hemen Han'ın yanına oturdu Ve saçlarına dokunmaya başladı. minho hanın saçlarına dokunmaya başlayınca han bir anda kafasını çekti. Minho iç çekti

-sevgilim az önce bağırdığım için özür dilerim Bir anda delirdim seni odaya kilitlediğini çok rahat bir şekilde söyleyebiliyor ve benden kıskandığını söylüyor senin benden başka biriyle olma ihtimalin yok olamaz sen benimsin ve bana aitsin bunu biliyorsun değil mi?

Han dönüp minho'ya baktı

-sen sinirlendiğinde böyle mi oluyorsun?

Minho döndü

-nasıl yani?

-az önce sıraları tekmeledin az daha insanları vuruyordun sen sinirlendiğinde böyle mi oluyorsun eğer biz seninle kavga edersek sen de bana-

han devamını getiremeden sustu minho sırada endişeli bir şekilde Hana döndü ve saçlarını okşadı

-sevgilim saçmalama Ben sana zarar veremem sana ben dokunmaya kıyamıyorum bunu nasıl düşünürsün?

han iç çekerek konuştu

-bilmiyorum Minho Beni çok korkuttun b- ben şu an ne demeliyim bilmiyorum biraz yalnız kalmak istiyorum çünkü suçlu benmişim gibi davrandın bir an ve bu beni çok korkuttu sanki ona ben dedim beni sev-

devamını tam getirecekken minho ona sert bir şekilde baktı ardından.

-sakın sincap sakın devamını söyleme yoksa orospu çocuğunu bulunca sağ bırakmam.

han kalkıp bağırmaya başladı

-Al işte bahsettiğim bu! sen bu şekilde böyle ters sert hareketlerin mi var Ben nasıl sana güveneceğim ki.?

Minho şaşkın bir şekilde Hana bakıyordu. Han konuştu

-Ben bir süre yalnız kalmak istiyorum lütfen bana alan tanı.

dedi ve sınıftan çıktı o sırada nereye gideceğini bilmiyordu sadece tek istediği şey yalnız kalmaktı Mino hanın arkasından geliyordu

-han?! nereye gidiyorsun? bitti mi yani her şey!?

han acı bir gülümsemeyle baktı

-hayır Minho sadece düşünmek için alan istiyorum daha ne olduğuna karar vermedim!

Minho daha yüksek bir sesle bağırdı

-beni bırakamazsın!!

han arkasına bakmadan yürüdü o sırada yine kolundan tuttu ve kendine çekti,Han'da

-DOKUNMA BANA!

han'ın bağırmasını duyduktan sonra daha çok endişelendi Ve kolunu bir anda bıraktı

-tamam gitmek istiyorsan git ama bil ki senin gitmeni istemiyorum.

tamam o sırada ağlayarak koridorlardan koşmaya başladım ardından okuldan çıktı ve nereye gideceğini bilmiyordum sadece kendini dinleyebileceğim ve kendine olan tanıyabileceğim bir yer arıyordum sonra aklıma ailemin evinin karşısındaki Park geldi ailem beni düşünmediği zaman ve umursamadığı zaman hep bu parka giderdim ve orada bazen bir ağaçla bazen bir yaprak dalıyla bazen de tek başına konuşurdum aileme söyleyemediğim derdini anlatabildiğim kimse olmadığı için bazen bir yaprağı anlatırdım. yine aynısını yaptım yürüyerek parka doğru gittim sonra bir banka oturdu Ve bankanın üzerine düşmüş küçük bir dal parçası gördüm dal parçasını elime ald ve konuşmaya başladım gözlerim doluydu her an ağlayabilirdim.

-Ben ne yapacağım böyle ne zaman mutlu olabileceğim ailem yok artık buna alıştım onlar eskisi kadar canımı acıtmıyor ama güvendiğim tek kişi sevdiğim adam bunu böyle yapıyorsan bana neler yapmaz sadece bir mektubu bu kadar çok sinirlendiyse ağırdan alınabilecek bir mektup değil farkındayım ama çok sinirleniyor ve öfkesini kontrol edemiyor ya bana da bir şey yaparsa?

bu düşünceler aklımdan çıkmıyordu artık ne yapacağımı bilmiyordum minho'nun yanına gidemezdim ailemin de beni Kabul edeceğini hiç sanmıyorum aklıma eski lise arkadaşı olan i.n geldi. ve onu aradım.

-i.n?

-hanni?iyimisin

sesindeki endişeyi ve tedirginliği oda anlamıştı.

-sadece ne yapacağımı bilmiyorum şu anda da kalacak hiçbir yerim yok eğer senin için de müsait olursa-

-gel hadi bekliyorum çorba yapıyorum en sevdiğinden.

sonunda onu dinleyebilecek ve anlayabilecek bir arkadaş bulabilmişti aslında bu arkadaş Hep vardı ama Han kendi dertler arasında boğulduğu için bu arkadaşını unutmuştu şimdi ise onunla dertlerini paylaşıp derdine derman bulmasını bekliyordu yani umarım öyle olurdu.

aşklarım çok uzun süredir yazamadım öncelikle özür dilerim sonrasinda ise bu bölüm muqqq olsu kafayı yemek üzereyim diğer bölümlerden uzun tuttumki özür maiyetinde olsun diye sizleri seviyorum iyi okumalar bayyysss🤍🤍🤍🤍