5-başlangıç dedikleri

Ertesi gün okulda hava farklıydı.

Sanki herkes bir şey biliyor ama kimse söylemiyordu.

Yüsra koridora girdiğinde fısıldaşmalar başladı.

“Odur galiba…”
“Defteri çalan…”
“Bilmiyorum ama Aleyna öyle dedi.”

Yüsra duyuyordu.

Ama durmadı.

Ezgi hemen yanına geldi.
“Boş ver,” dedi. “Saçmalıyorlar.”

Özge de başını salladı.
“Aleyna büyütüyor.”

Ama Yüsra’nın yüzü farklıydı.

Sessizdi.

---

Kantin.

Tuğrul, Yüsra ve arkadaşları oturmuştu.

Ama bu kez masa eskisi gibi değildi.

Biraz daha boştu.

Biraz daha uzak.

“Dün olanlar saçma,” dedi Tuğrul.

Yüsra çay bardağına baktı.
“Alışığım.”

Bu cümle Tuğrul’un hoşuna gitmedi.

“Alışma,” dedi. “Normal değil bu.”

Yüsra cevap vermedi.

---

O sırada kapıdan Erdem girdi.

Gözleri direkt Yüsra’yı buldu.

Ama yanına gelmedi.

Bu bile dikkat çekiciydi.

Ali hemen yanına sokuldu.
“Millet bayağı Yüsra’yı konuşuyor.”

Erdem kaşlarını çattı.
“Biliyorum.”

“Sen ne yapacaksın?”

Erdem cevap vermedi.

Çünkü kendisi de bilmiyordu.

---

Koridorda Aleyna durdu.

Yüsra’yı izliyordu.

Sonra Tuğrul’u gördü.

Ve gülümsedi.

Ama bu gülümseme normal değildi.

---

Öğle arasında yeni bir şey oldu.

Bir öğrenci sınıfa bağırarak girdi.

“Hocam! Defter bulundu!”

Herkes döndü.

“Tuvaletin yanında yerdeymiş.”

Sessizlik.

Yüsra dondu.

Ezgi şaşkınlıkla baktı.
“Bak işte!”

Ama Aleyna yoktu.

Çünkü o sırada koridorun ucunda…

Gülüyordu.

“Ben sadece bir şey söyledim,” diye fısıldadı.
“Gerisi kendiliğinden oldu.”

---

Erdem bunu duyduğunda durdu.

İlk kez yüzü ciddileşti.

Ali’ye baktı.
“Bu artık fazla.”

Ali anlamadı.
“Ne?”

Erdem yürümeye başladı.

“Yeter artık.”

Ve ilk kez…

Gerçekten bir taraf seçmek üzereydi.