1-Sessizliğin kırgınlığı

Koridor her zamanki gibi kalabalıktı.
Sesler üst üste biniyor, kahkahalar duvarlardan sekip yankılanıyordu.

Yüsra bu kalabalığın içinden görünmez biri gibi geçiyordu.
Başını hafifçe eğmişti. Çantasını iki koluyla sıkıca tutuyordu; sanki biri gelip elinden alacakmış gibi.

“Yine kitaplarla geziyor.”

Ses tanıdıktı.
Yüsra durmadı. Duymazdan gelmeyi öğrenmişti çünkü.

“Gerçekten, bu kız hiç değişmeyecek mi?” dedi Tuğba, alaycı bir tonla.

Ardından gelen kahkaha…
O kahkahayı herkes tanırdı.

Ali.

“Belki de konuşmayı bilmiyordur,” dedi. “İstersen öğretelim.”

Yüsra’nın adımları yavaşladı ama durmadı.
Kalbi hızlanmıştı. Her zamanki gibi.

Geç git, diye geçirdi içinden.
Sadece geç git.

Ama bu sefer yolunu kestiler.

Erdem duvara yaslanmıştı. Kolları bağlıydı.
Yüzünde hafif bir gülümseme vardı. Her zamanki gibi.

“Bu kadar kitap okuyunca insanlardan korkar tabii,” dedi.

Yüsra başını kaldırmadı.
Cevap vermedi.

Cevap vermemek… onun kalkanıydı.

“Hey,” dedi Tuğba, biraz daha yaklaşarak. “Sen sağır mısın?”

Ezgi bir anda araya girdi.
“Yeter artık.”

Ses netti. Kararlıydı.

Ali kaşlarını kaldırdı. “Aa, koruyucu melek geldi.”

Ezgi gözlerini devirdi. “Siz cidden komik olduğunuzu mu sanıyorsunuz?”

“Biz değil,” dedi Aleyna hafifçe gülerek, “ama siz bayağı eğlencelisiniz.”

Yüsra hâlâ konuşmuyordu.
Ama bu sefer içindeki sessizlik farklıydı.

Daha ağır.
Daha dolu.

Erdem göz ucuyla ona baktı.
Bir şey fark etti.

Yüsra’nın elleri titriyordu.

Çok hafif. Ama titriyordu.

Bir anlığına sustu.

“Ne oldu?” dedi Ali. “Konuşmayacak mı yine?”

Tam o anda—

Yüsra durdu.

Gerçekten durdu.

Yavaşça başını kaldırdı.

İlk kez göz göze geldiler.

Koridor hâlâ kalabalıktı.
Ama o an… sessizdi.

“Komik mi?” dedi Yüsra.

Sesi yüksek değildi.
Ama netti.

Ezgi bile şaşırdı.

Tuğba’nın yüzündeki gülümseme dondu.
Ali bir şey diyecek gibi oldu ama sustu.

Erdem…

Erdem ilk kez ne diyeceğini bilemedi.

Yüsra bir adım daha attı.
Gözlerini kaçırmadı.

“Her gün aynı şeyi yapıyorsunuz,” dedi.
“Ve hâlâ komik olduğunu sanıyorsunuz.”

Sesi titremiyordu artık.

Aleyna kaşlarını çattı.
Bu, beklediği bir sahne değildi.

“Bitti mi?” dedi soğukça.

Yüsra ona bakmadı bile.

Gözleri hâlâ Erdem’deydi.

Bu sefer Erdem bakışlarını kaçırdı.

Kısa bir an.

Ama Yüsra gördü.

Her şeyi değiştiren o küçücük anı.

Sonra aralarından geçti.
Kimse onu durdurmadı.

Kimse bir şey söylemedi.

Ezgi hemen peşinden gitti.
Özge de.

Koridor tekrar gürültüye döndü.
Ama Erdem için hiçbir şey eskisi gibi değildi.

Ali omzuna vurdu.
“Ne oldu sana? Kızdan mı çekindin?”

Erdem cevap vermedi.

Gözleri hâlâ Yüsra’nın gittiği yöndeydi.

İlk kez…

Yaptığı şeylerin gerçekten ne olduğunu düşündü.