2-dengeler değişirken

Sabahın erken saatleriydi.
Sınıf henüz tam dolmamıştı.

Yüsra arka sıradaki yerine oturmuş, defterine bir şeyler karalıyordu.
Kaleminin sesi hafifti… ama zihni gürültülüydü.

Dün olanlar hâlâ aklındaydı.

“Komik mi?”

O cümleyi gerçekten o mu söylemişti?

Ezgi yanına oturdu.
“Dün… efsaneydin,” dedi hafifçe gülerek.

Yüsra başını salladı.
“Abartma.”

Ama içten içe… ilk kez kendini farklı hissediyordu.

O sırada sınıfın kapısı açıldı.

Öğretmen içeri girdi.
Yanında biri daha vardı.

“Arkadaşlar,” dedi öğretmen, “size yeni bir öğrenciyi tanıtacağım.”

Sınıfta hafif bir uğultu başladı.

Yeni gelen çocuk bir adım öne çıktı.

“Ben Tuğrul,” dedi. “Yeni geldim.”

Öğretmen sınıfa göz gezdirdi.
“Boş yer… Yüsra’nın yanı.”

Bir anlık sessizlik oldu.

Ama Tuğrul direkt yürüyüp oturdu.

“Selam,” dedi.

Yüsra kısa bir duraksadı.
“Selam.”

Ders başladı ama kimse tam odaklanamadı.

Erdem arka sıradan onları izliyordu.

Yüsra’nın… gülümsediğini gördü.

Küçük ama gerçek bir gülümseme.

İçinde garip bir his oluştu.

Rahatsız edici bir his.

---

Teneffüste birlikte yürüdüler.

“Okul nasıl?” diye sordu Tuğrul.

“Karışık,” dedi Ezgi.

“Alışırsın,” dedi Yüsra.

“Sanmam,” dedi Tuğrul. “Ben alışmam. Değiştiririm.”

Yüsra hafifçe gülümsedi.

---

Uzakta, Erdem onları izliyordu.

Aleyna yanına geldi.
“Boş ver,” dedi. “Yeni çocuk.”

Erdem sadece “hı” dedi.

Ama gözlerini ayırmadı.

İlk kez…

Kıskanıyordu.