BÖLÜM 5: KAAN'IN KOZU

Lina’nın kantindeki o muazzam tekmesi okulun koridorlarında yankılanmaya devam ediyordu. Herkes Lina’dan çekinmeye başlamıştı ama Kaan, yediği darbenin hırsıyla revirden çıktıktan sonra doğrudan Eren’in yanına gitti.
"O kız tam bir bela, Eren!" dedi Kaan, omzunu tutarak. "Ama gör bak, o sert kabuğunun altında ne saklıyor. O gün okul çıkışında yere düşürdüğü dosyalardan sadece ders notları çıkmadı."
Kaan, ceketinin iç cebinden hafifçe buruşmuş, kenarları sararmış bir kağıt parçası çıkardı. Eren’in gözleri kağıdı görür görmez kısıldı. Kalbi düzensiz bir ritimle çarpmaya başladı. Bu, o yaz beklediği ama hiç gelmeyen mektubun kağıdına ne kadar da benziyordu...
"Bu ne, Kaan?" diye sordu Eren, sesi titremesin diye kendini sıkarak.
"Lina’nın en büyük zayıflığı," dedi Kaan pis bir sırıtışla. "Mektubun sadece bir kısmı bende ama yetiyor. Bak ne yazıyor: 'Sana gerçeği anlatamadım Eren, çünkü eğer anlatırsam...' Devamı yok. Ama bu kağıt parçası bile onun o 'asi' tavrını yerle bir etmeye yeter."
Eren, Kaan’ın elindeki kağıda bakarken bir seçim yapmak zorundaydı. Kaan’ın bu kağıdı tüm okula yaymasına izin mi verecekti, yoksa Lina’yı (ve aslında kendi geçmişini) koruyacak mıydı?
"Ver onu bana," dedi Eren sertçe.
"Neden? Onu korumak mı istiyorsun?" Kaan kağıdı geri çekti. "Eğer bu projenin sunumunda benim dediğimi yapmazsan, bu mektup yarın sabah okulun panosunda olur. Lina’nın 'siyah kuşak' gururu, o mektuptaki çaresiz cümlelerle yerle bir olurken izleriz beraber."
O sırada Lina, hiçbir şeyden habersiz, proje için kütüphaneye doğru yürüyordu. Kaan'ın kurduğu bu tuzak, Eren ve Lina’nın arasındaki o ince ipi koparmak üzereydi.