2.BÖLÜM-ESKİ HESAPLAR, YENİ YARALAR

Lina, Eren’in botunun altında ezilen kağıda bakarken dişlerini sıktı. Etraftaki öğrencilerin fısıltıları bir uğultu gibi kulaklarında çınlıyordu. Herkes "yeni kız" ve "okulun prensi" arasındaki bu tuhaf gerilimi izliyordu.
"Ayağını. O. Kağıttan. Çek." dedi Lina, her kelimenin üzerine basarak. Sesi titriyordu ama korkudan değil, sinirden.
Eren hafifçe sırıttı, ama bu gülümseme gözlerine ulaşmadı. "Neden? Yine mi kaçacaksın Lina? Tıpkı o yaz yaptığın gibi. Arkana bile bakmadan, sadece bir kağıt parçası bırakıp gitmek senin uzmanlık alanın, değil mi?"
Lina hızla ayağa kalktı. Eren ile aralarında sadece birkaç santim kalmıştı. Eren’in o her zamanki nane kokusu şimdi Lina’nın nefesini kesiyordu. "Ben kaçmadım Eren! Olanları bilmiyorsun, hiçbir zaman da bilmek istemedin. Sen sadece kendi gururuna taptın!"
Tam o sırada, kalabalığın arasından Kaan belirdi. Yüzünde muzip ama rahatsız edici bir ifade vardı. "Ooo, Eren? Yeni transferle şimdiden tanışmışsın bakıyorum. Ama sanki tanışıklığınız biraz daha... eskiye dayanıyor gibi?"
Eren, gözlerini Lina’dan ayırmadan Kaan’a ters bir bakış attı. "İşine bak Kaan."
Lina yerdeki ezilmiş kağıdı hırsla çekip aldı. "Burası senin çöplüğün olabilir Eren ama ben senin oyuncağın değilim. Bir daha yoluma çıkarsan, o burnun yere saçılan dosyalarımdan daha kötü dağılır."
Lina arkasını dönüp hızla uzaklaşırken, kalbinin göğüs kafesini zorladığını hissediyordu. Tam o sırada koluna birisi girdi. Bu, kocaman gülümsemesi ve renkli tokalarıyla Mira’ydı.
"Vay canına!" dedi Mira hayranlıkla. "Eren Soykan’a az önce posta mı koydun sen? Sanırım efsane olacaksın ama dikkat et, Eren’in gazabı biraz... yakıcıdır."
Lina derin bir nefes aldı. "Eren Soykan benim için sadece geçmişte kalmış bir hatadan ibaret, Mira."
Ama okulun hoparlöründen gelen ses, Lina'nın bu cümlesini ona yutturmak üzereydi:
"11-B sınıfından Lina Aydın ve Eren Soykan, dönem ödevi detayları için derhal müdür yardımcısının odasına!"